zilvermeeuw

even een dagje zon zee en strand

time

Ik maak zoveel mee in mijn werk zie zoveel leed tussen moeder en dochter, kinderen in het algemeen eigenlijk waarbij vaak geduld en begrip heel ver te zoeken zijn. Deze brief die rouleert op het internet geeft dit zo prachtig aan. Ik print hem uit en geef hem een lijstje een mooiere wijsheid is er niet .

 

Letter from a Mother to a Daughter: “My dear girl, the day you see I’m getting old, I ask you to please be patient, but most of all, try to understand what I’m going through. If when we talk, I repeat the same thing a thousand times, don’t interrupt to say: “You said the same thing a minute ago”… Just listen, please. Try to remember the times when you were little and I would read the same story night after night until you would fall asleep. When I don’t want to take a bath, don’t be mad and don’t embarrass me. Remember when I had to run after you making excuses and trying to get you to take a shower when you were just a girl? When you see how ignorant I am when it comes to new technology, give me the time to learn and don’t look at me that way… remember, honey, I patiently taught you how to do many things like eating appropriately, getting dressed, combing your hair and dealing with life’s issues every day… the day you see I’m getting old, I ask you to please be patient, but most of all, try to understand what I’m going through. If I occasionaly lose track of what we’re talking about, give me the time to remember, and if I can’t, don’t be nervous, impatient or arrogant. Just know in your heart that the most important thing for me is to be with you. And when my old, tired legs don’t let me move as quickly as before, give me your hand the same way that I offered mine to you when you first walked. When those days come, don’t feel sad… just be with me, and understand me while I get to the end of my life with love. I’ll cherish and thank you for the gift of time and joy we shared. With a big smile and the huge love I’ve always had for you, I just want to say, I love you… my darling daughter. “

bosuil

Een ontmoeting met een bosuil, altijd een leuk moment om de bosuil te ontdekken, deze had mij net zo goed in de gaten als ik hem en toen hij vond dat de fotosessie maar voorbij moest zijn kroop hij zelfs nog meer achter de stam. Het was een heerlijk einde van een prachtige dag.

 

De torenvalk

Ik heb deze al eens gepubliceerd, maar ik vind hem zelf zo mooi en lees hem graag, het brengt namelijk een herinnering terug waarbij ik op de dijk van de Stevolplas stond en het hele tafereeltje gade sloeg, inderdaad in de stromende regen.

Ik was zo gebiologeerd, door het tafereel dat zo dichtbij mij plaatsvond dat ik wel moest blijven kijken, mijn zorgen leken ineens zo onnozel met deze overlevingsvlucht.  Mijn negatieve gevoelens stroomden weg door de regen en maakten plaats voor hoop en behoefte aan een nieuw begin.   Gisteren was ook zo’n regenachtige dag maar vandaag schijnt volop de zon. Ik ga nu lekker naar buiten,genieten van mijn eigen tuin  in wording en wie weet morgen weer eens een hele dag op pad. De baterijen in de lader, de verrekijker op scherpte.  Ik ben er niet veel maar ik geniet, ik leef en heb echt de liefde van mijn leven teruggevonden , een maatje voor het leven met dezelfde interesses en dezelfde liefde voor het leven, de natuur en mijn tuin.  Voor het eerst geen behoefte meer om alleen te zijn, wel wandelen en erop uit, maar geen vlucht meer. Ik heb rust gevonden ondanks het feit dat we het ontzettend druk hebben. Mijn werk met nog steeds alle commotie, mijn grote kinderen met grote problemen, zijn bedrijf met klanten, zijn best om mij hierin in te werken  en zijn bijna grote kinderen met hun al evengrote problemen.  Niets vergeleken met deze overlevingsstrijd natuurlijk.

De torenvalk
Een dag in November,

Biddend in de lucht, hangt ze stil. In de stromende regen. Ze moet wel. Ze heeft veel honger.

De wind en de regen moet ze nu trotseren om haar maag te kunnen vullen. Het is nu of nooit
want ondertussen is het al vier uur in de middag geweest en over een klein uur is het alweer donker. Als de torenvalk dan geen prooi heeft zal zij de hele nacht honger moeten lijden.
Dit is voor het kleine torenvalkje niet het meest ideale uitgangspunt, koude nachten en regen drainen het energieniveau van de kleine roofvogel. Als het energieniveau te laag wordt zal ze niet eens genoeg energie hebben om de volgende ochtend fatsoenlijk te kunnen jagen en afhankelijk moeten zijn van een  wel zeer onoplettende muis.

Ze weet dat die er echt nog niet zomaar zijn. De temperaturen liggen hoger dan gemiddeld en de muizen kunnen zich nog zonder problemen vol stouwen met allerlei achtergebleven maïskorrels, zaden enz. Voor de torenvalk funest want dat betekent dat ze extra hard moet werken om haar maag te vullen. De muizen zijn verzadigd en voldaan en laten zich nu niet snel zien.
Biddend hangt ze in de lucht, dan ineens slaat ze haar vleugels langs haar lichaam en laat zich vallen tot de halverwege de hoogte. Even klapperen de vleugels, de staart staat wijd open, sturend en turend. Ze klapt haar vleugels uit en maakt weer hoogte.

Blijkbaar was datgene wat ze gezien had weer weg.  Ze vliegt naar de oude zwarte versteende boom die kaarsrecht staat, paraderend als getuige van herinneringen aan oude vervlogen tijden. Even rust ze uit. Haar borst gaat zichtbaar op en neer ze is uitgeput. Maar de tijd dringt.

Ze realiseert zich dat ze het nog een keer moet proberen en na enkele seconden kiest ze weer het luchtruim. Ze vliegt en tuurt de grondoppervlakte af op zoek naar beweging. Ineens laat ze zich vanuit haar vlucht vallen haar vleugels strak langs haar lichaam, even verdwijnt ze uit beeld en schiet ineens langs de waterkant weer omhoog. Om zich  op een kleine meeuwensoort te storten, die terwijl hij geraakt wordt even uit koers raakt.

Het valkje heeft zich uit wanhoop op een zeer ongebruikelijke maar onoplettende prooi gestort. De kleine meeuwensoort blijkt echter een visdiefje die qua vliegkunst echt niet onderdoet aan het valkje en kan zich dan ook heel snel herstellen. Hij schiet er als een speer vandoor. Voor het valkje was het alles of niets en nu heeft ze misgegrepen.

 

Uitgeput wordt ze gedwongen om een paaltje op te zoeken. Ze schudt de regen van zich af. Ze heeft een hekel aan regen want met natte veren vliegen kost veel te veel energie. Gelaten kijk ze om zich heen. Ze ergert zich dat ze zich heeft laten verleiden. Ze schudt nog een keer de veren uit en poetst de vleugelpennen nog even goed op. Als ze zich nu eens even beheerst ondanks de honger, dan kan ze zorgen dat ze goed uitgerust is, misschien stopt het nog wel even met regenen. Ze zet haar veren op om zich te beschermen tegen de snijdende wind. Geïrriteerd probeert ze haar gedachten aan de lege maag opzij te zetten.

 

Langzaamaan stopt het met regenen, ze maakt zich klaar voor een volgende vlucht, de veren worden nog even goed na gekeken. Ze neemt even de tijd om de weerhaakjes van de veren op te ruwen zodat de haartjes weer goed aan elkaar plakken, zo zal ze dadelijk nog sneller en wendbaarder zijn. Achter haar breken langs de horizon de wolken en schijnen de laatste zonnestralen ineens tussen de wolken door. Haar tijdsraam  heeft er plots een half uur bijgekregen en met aan de andere kant een regenboog kiest ze het luchtruim, de wind die wat vriendelijker is geworden neemt haar mee omhoog. Ze spaart ze energie en is ze klaar voor een laatste jacht. Haar oog spiedt iets en gelaten laat ze zich zakken, de vleugels wijd, de staart open en manoeuvrerend, De wind die haar net zo’n parten speelde werkt eindelijk mee, het urinespoor van de muis is vers, ze laat zich zakken , nog een beetje waar eindigt het spoor?

Ineens klapt ze haar vleugels tegen het lijf en laat zich naar beneden vallen de poten vooruit. Op het laatste moment spreidt ze haar vleugels weer en bemerkt dat haar poten stevig een dikke sappige muis vast hebben gegrepen.

Eindelijk. Ze heeft vandaag weer geluk gehad. Deze nacht zal ze ook weer overleven .

en dan gaat het vlot

lente is gearriveerd

velduilen

afgelopen weekend hebben we eens de Kollenberg onveilig gemaakt, het weertje was gewoonweg super en we hadden lekker alle tijd om te struinen.  Plan was om eens de kiekendieven te ontdekken en waarachtig dit is gelukt, niet alleen werden we verwend met kiekendieven, we hadden het hele roofvogel pakket in onze kijker gehad, beginnend bij twee torenvalken die probeerden om een buizerd opzij te werken. Ietwat later zagen we buizerds die al baltsend in de lucht bezig waren prachtige schijnaanvallen werden tentoongesteld, duizelingwekkende omwentelingen en hoge rustgevende thermiek bewegingen.  Gewapend met camera en verrekijker liepen we natuurlijk wel in de aandacht, en al gauw werden we aangesproken door andere vogelaars, die ons attendeerden op nog een andere roofvogel in de buurt, omdat we niet bang zijn voor een kilometertje meer of minder hebben we ons laten verleiden om meer dan een uur van puur genot mee te maken. Want van dit tafereel konden we ons maar heel moeilijk lostrekken.

Eigenlijk waren we gewoon verbluft bij het zien van zoveel moois. Dit was weer een ervaring die jaren blijft hangen.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

vink

alpenwatersalamander

Op dit moment is de padden trek alweer begonnen en ben ik samen met ene hoop vrijwilligers weer druk in de weer met schermen opzetten en overzetten. 

Gisteren was het weer mijn beurt en had ik weer een leuke verassing , de foto’s zijn niet van de beste kwaliteit maar fotograferen in het donker is een beetje onmogelijk. maak kennis met de alpenwatersalamander. vorig jaar voor de eerste keer gezien ook door mij dus daarom is het superleuk dat ik hem nu ook weer gespot heb.