Oog in oog.


Vandaag is zomaar spontaan een wens uitgekomen. Wat een heerlijke dag, al in de vroegte samen met spacemaatje Sandra op stap naar de WML plas. Dat we samen op stap gingen was ook al een eeuwigheid geleden.
Het is winter en dan zijn er altijd weer leuke waarnemingen.
Het is een prachtig gebied en de bossen eromheen zijn ook heerlijk wandelen maar vandaag hebben alleen een rondje plas gedaan. Want zo kwamen we erachter we wilden nog allebei naar een handbalwedstrijd: de kwalificatie van Ned- Belg. En die begon toch al om 13 uur, iets later was achteraf wel prettiger geweest want wat was het mooi weer vandaag , daar had ik best wat langer van kunnen genieten. Maar ja, je kunt niet alles hebben.
We zijn nog niet goed en wel onderweg,  schat dat we 20- 50 meter gelopen hadden , toen Sandra zei: wat zit daar in die struik die is wel erg groot. Een zacht begeleidend geluidje dat ik niet direct kon plaatsen. Al gauw camera paraat, klik de eerste foto heb ik. Ik heb hem in ieder geval erop staan. Na de eerste foto begin ik pas echt te kijken, het was nog wat donker dus kleuren waren nog erg onduidelijk. Verbazing, dan ongeloof en daarna echt wel opwinding ,  San een appelvink…..echt waar,  groter dan je denkt al weet je dat het de krachtpatser is onder de vinken. De grootste van alle vinken en de bijtkracht van de snavel is 50 kg. dus niet een vogeltje dat je met losse handjes kunt hanteren want als die je vinger te pakken heeft is die echt wel verbrijzeld. Gelukkig vinden ze kersenpitten lekkerder en daarvoor dient die snavel dan ook. Ze kunnen er kersenpitten mee kraken.
De appelvink in een hele schuwe vogel en het verbaast me dan ook dat hij ondanks het feit dat hij zeer bewust is dat we hem gezien hebben rustig blijft zitten. Ik denk dat het hem misschien wel te vroeg was, want alhoewel het al licht aan het worden is zaten we pas tegen de zonsopgang aan.  wml plas 14-01-2018 007wml plas 14-01-2018 010Wat de appelvink betreft is dit mijn eerste waarneming al zegt mijn vader dat ik ze vroeger toch al gezien zou hebben. Waarschijnlijk was ik toen nog niet zo met vogels bezig , of was het op dat moment zo’n normale waarneming dat ik er niets van gedacht heb. Tenslotte waren er in de tijd dat ik opgroeide veel meer vogels dan nu. Zwaluwen  vlogen ze ons om de oren, mussen hoorden we de hele dag tjilpen, veldleeuwerik zat altijd daar waar we speelden. net als patrijzen, fazanten , spreeuwen enz.  We waren veel buiten.  Als ik nu naar een oude aflevering van Derrick kijk valt het me ook op dat je bij de buitenopnames altijd wel vogels hoort fluiten of krekels hoort. Tegenwoordig moet je zoeken naar die geluiden.
Daar moet ik echt niet te lang bij stilstaan want dan word ik er zeer depressief  en verdrietig van. Gelukkig is er nu besef , de rijke weide, bescherming , minder bestrijdingsmiddelen, het enige dat we kunnen doen is hopen dat we op tijd zijn geweest.

Advertenties

Prachtmot- Oncocera semirubella


Hij is officieel goedgekeurd , mijn waarneming van dit aparte vlindertje.
Het valt wel op als deze zich vliegend door het gras beweegt maar net zo snel als hij opvliegt en duidelijk aanwezig is is hij ook weer verdwenen als hij op een grasspriet landt. Heb je hem eenmaal door dan zie je hem ineens zo opvallend dat je  je afvraagt waarom je hem niet eerder gezien hebt. Ik heb hem gezien in Stevensweert bij de molenplas. Hij wordt normaal vooral gezien wordt in Maastricht , kalkgrond dat schijnt zijn favoriet te zijn.
Echter heb ik op waarneming.nl gezocht en jawel hoor Stevensweert, Berkelaar, Sint Joost en zelfs tot in Montfort is deze gesignaleerd.
Het is leuk weer zo’n rode lijst soort erbij te kunnen tellen maar ik ben vooral benieuwd of deze naar het noorden optrekt ten gevolge van de weersverandering of dat hij toch aan dat kalklandschap gebonden blijft. we zullen het gaan zien.
20994131_1496370980427549_5096035040089634493_n

Onkruidbestrijding versus Azijn


Als ik op facebook kijk verbaast het me iedere keer weer, als het over het bestrijden van onkruid gaat, iedere keer weer wordt azijn of schoonmaakazijn als wonderproduct aangehaald. Omdat azijn een natuurlijk product zou zijn is het gebruik ervan blijkbaar biologisch verantwoord en zou het het middel zijn om onkruid te verwijderen.
Ja effectief zal het zeker zijn, misschien wel net zo effectief als het gebruik van zoutzuur . Het effect is hetzelfde alles brandt weg en toch zou je zoutzuur niet gebruiken.
Waarom azijn dan wel, alleen omdat het een natuurlijk product zou zijn?
Je drinkt het toch niet puur? Je gebruikt er geen liters van tegelijk? althans dat hoop ik toch.
Het gebruik van azijn voor dit doeleinde is verboden en dat heeft verschillende redenen.  Het onschadelijke effect op het millieu is helemaal niet bewezen.
Het is in essentie namelijk helemaal niet zo goed voor het millieu, je tast de zuurgraad van de bodem aan, je verzuurt de grond en daarmee dus ook het grondwater. Als je niet oppast vernietig je ook nog je eigen planten.

Wil je onkruid verwijderen op een biologische manier dan is er echt maar 1 oplossing. En dat betekent dat je toch echt uit die luie stoel moet komen en de schoffel, krabber, handen of bezem moet hanteren. Niets zo biologisch als lichamelijke arbeid.
Het is beter voor de beurs, je bespaart euro’s op al die schadelijke middeltjes.
Je lichamelijke conditie zal er zeker op vooruit gaan en je hoeft geen abonnement meer te betalen voor de sportschool .

Het is beter  voor de geest, niets geeft zoveel voldoening als zelf een zware taak volbracht te hebben. Het streeft goed gedrag na want je kunt er lastige pubers mee bestraffen.
Een gezonde conditie, een voldaan gevoel tegenover een flesje azijn.  Toch vreemd dat de azijn steeds weer de discussie lijkt te winnen.

https://www.rijksoverheid.nl/onderwerpen/bestrijdingsmiddelen/vraag-en-antwoord/kan-ik-azijn-zout-of-chloor-gebruiken-tegen-onkruid

Dan nog de grote HAMvraag?  Wat is onkruid definitie van onkruid is ongewenst kruid.
Waarom is dat zo erg, moet het wel allemaal weg ? Ook hier geldt weer,  Hoe groot is het probleem eigenlijk, kan er niet ergens wat onkruid blijven staan.  Vaak heeft onkruid hele leuke bloemetjes maar die zie je nooit omdat je het meteen vermoordt. Hoe erg is het nu eigenlijk als je het eens een keertje zou laten staan? Een beetje extra groen is deze betonnen wereld, een beetje extra zuurstof, een goedkoop verwenkostje voor je konijntjes of parkiet of cavia ,en je krijgt er zomaar gratis  vrolijk fladderende vlinders, zoemende bevruchtende bijen, fluitende vogels en andere leuke dingen bij.
En dat kun je met het gebruik van azijn helemaal vergeten.

 

 

Braamparelmoervlinder


Vanuit mijn “luie” werkstoel heerlijk genieten van een vlinderstruik op nog geen meter van me vandaan.  Op enig moment is het heerlijk om achteroverleunend te observeren wat er daar allemaal in rondvliegt, zoemt, danst en dartelt. Het is een witte variant en als je er langs loopt verspreid een zoetige geur. Een genot om te bekijken, een frustratie om te ontdekken , en een gepuzzel om te tellen. Ik kan me daar uren in verliezen.

Hommels, bijen, vliegen. vlinders zoals  Dagpauwogen , atalanta’s , kolibrievlinder , gehakkelde aurelia’s , koolwitjes in verschillende vormen, kleine vos, te veel om op te noemen.

Toen ik ineens een wel heel afgevlogen exemplaar zag wilde ik hem eigenlijk op de foto zetten omdat hij anders vloog . Ik weet niet precies wat het was maar er was  iets dat mijn aandacht trok.
Heb ik vaker, kan er echt niets aan doen. gewoon midden in een gesprek word ik afgeleid en zie ik iets wat dan ook alle aandacht opeist. Hoe ik ook mijn best doe, ik moet en zal gaan kijken wat dat was.  Mijn excuses voor deze voor anderen zeer hinderlijke tic , ik kan er echt niets aan doen. Mijn zintuigen staan gewoon altijd op scherp. Heel vermoeiend soms.

Maar goed vlinder, ik heb gelukkig wat foto’s kunnen maken maar omdat beestje wel erg afgevlogen was, was dat nog geen eenvoudige taak. Een kant van zijn vleugel was helemaal weg en aangezien vleugels wel heel handig zijn om te bepalen welk vlindertje dit kan zijn , helmaal vervelend dus. Mijn insecten boek erbij. Deze staat gewoon naast me, bijna altijd. en opzoeken maar. Een parelmoervlinder , die conclusie was al gauw getrokken en dan ga je verder zoeken. Maar ik kon hem niet vinden, er stond wel ongeveer zoiets maar niet precies. of is dat omdat hij zo is afgevlogen, kleur wat fletser dan in boekje , vlekje meer misschien. Gek genoeg kwam ik niet op het idee om in Engelstalig boekje te kijken dat alleen maar vlinders omvat.
Soms heb ik dat dus ook , hoe logisch dat ook lijkt het komt niet in me op. Mijn hoofd schakelt niet zo vlot en handig meer als vroeger, het zij zo , niets aan te doen.
Mijn liefst maatjes gevraagd en hoewel we toch tot dezelfde conclusie kwamen waren ze ook niet helemaal zeker.  Dus tegen al mijn principes in heb ik hem toch maar weer op waarneming.nl gezet.  Ik en waarneming.nl  hebben wel eens gebotst. maar goed conclusie volgens Waarneming.nl  een braamparelmoervlinder. “Gefeliciteerd, dit is de vijfde waarneming van een braamparelmoervlinder in Nederland. Niet onverwacht, de soort was bijzonder talrijk in Zuid België en vorige week is er ook een gezien in Brabant.
Gr Chris” 

Toch leuk zo maar in mijn eigense tuintje. Jammer dat ik hem bij de tuintelling niet kan invoeren. Ik moet toch echt eens wat beter en meer gaan invoeren. Gek genoeg kost me dat heel veel energie. nee ga nog wel even op mijn eigen manier verder. Onderzoeken in de tuin en opzoeken in boekje is voor mij even genoeg.

IMG_0004[1]IMG_0018[1]IMG_0008[1]

 

 

Roofvogel show


Altijd als we naar een roofvogelshow kijken bekruipen me gemengde gevoelens. Ik vind het magnifiek om zo´n dieren eindelijk eens van dichtbij te kunnen bekijken. Te staren in die magnifieke ogen om me te bedenken wat er in zo´n koppie omgaat. De oehoe die alles negeert en zijn blik intens gevestigd heeft op een aangelijnde hond, gegarandeerd wordt deze als lunch gezien.  Kinderen erom heen met glinsterende oogjes en vol vragen. Het ontzag of verbazing dat afstraalt van zo´n kind als hij een van de roofvogels op de arm mag laten landen.
Het is educatief gezien zo belangrijk dat kinderen in contact kunnen komen met de natuur. Dingen leren en kunnen ontdekken. Een gevoel creëren van meer willen weten, ontdekken, en bewonderen en respect.

En toch ………. zo´n beest mag dan vliegen om zijn kostje bijeen te verdienen, zijn kunsten vertonen voor publiek , op commando, om de mens te amuseren. Ik heb een boek gelezen over een valkenier , de verhouding tussen hem en zijn vogel is gebaseerd op vertrouwen van het aanbod van voedsel, zolang de valkenier zorgt voor voedsel zal de vogel ook terugkomen omdat een roofvogel ook wel weer lui is en zuinig met zijn energie wil omgaan.
Het blijft een emotionele tweestrijd, ik heb zelf ook beesten ,  konijntjes die net zo goed  zitten opgesloten weliswaar buiten in een ren maar toch kunnen ze niet bij het lekkere gras net buiten het hekje. Of parkieten in een volière, stuk voor stuk allemaal geboren in de volière maar toch …….ze kunnen de wereld op en neer vliegen als ze willen en moeten het met vlucht doen van 4 meter. Oh onze beestjes zijn happy en tevreden want net als de mens wat je niet kent kun je niet missen maar ergens denk ik …als ik al eens graag als een adelaar over de wereld zou willen vliegen om de vrijheid te kunnen voelen wat zou zo´n vogel of dier dan niet denken.
De roofvogels ook …..vaak ooit gewond geraakt of in gevangenschap geboren of zelfs in een klein hokkie gehouden en afgedankt omdat de vorige eigenaar niet wist wat hij ermee aan moest. Eigenlijk in het wild ten dode opgeschreven en nu even het middelpunt van alle aandacht. De een geniet .. de ander nerveus, maar bovenal vertellen ze een verhaal. Een verhaal van hoe wij mensen met onze omgeving omgaan en wie weet ……. ooit zullen we allemaal vrij zijn als een vogel. IMG_0025IMG_0098IMG_0117

Ontmoetingen


Een mede-Limburgse dierbare natuur en space-vriendin gaf een tijdje geleden aan dat ik maar twee keer per jaar iets post. Hihi. ze heeft wel een beetje gelijk.
Mijn leven is na de scheiding zo veranderd dat ik nog steeds zoekende ben om een balans te vinden. De kids zijn uit huis, een nieuwe partner is aan komen waaien en heeft een eigen bedrijf,  mijn eigen baan is wegbezuinigd, en ik heb een hond geërfd na het overlijden van mijn  moeder.

Als ik terugdenk aan de laatste pakweg 5 jaar dan is het niet te geloven hoeveel er gebeurd is en hoe snel de tijd voorbij gevlogen is. Jaren met vreugde en verdriet. Een emotionele achtbaan maar toch anders. Op een of andere manier beleef ik het zelf en sta ik niet meer erbuiten. Van een afstand , moeilijk uit te leggen maar je lichaam leeft in een situatie en je geest in een andere en dan krijg je van die momenten dat je dus echt stukken kwijt bent. De stukken die weg zijn komen niet meer terug, misschien goed want dat zijn momenten geweest waarop ik het emotioneel blijkbaar even allemaal niet aan kon. Aan de andere kant hoor ik verhalen van de kinderen mijn neefje en nichtje en denk dan …. daar weet ik niets meer van. ik kan je vertellen dat dat best wel een vreemde gewaarwording is. Het lijkt dan voor de buitenwereld( familie ( die gelukkig altijd blijft ) en vrienden (waarvan er echt maar heel weinig van over zijn)  natuurlijk zo of ik niet geïnteresseerd ben in hun leven maar nee dat is niet zo , misschien is zelfs het tegendeel wel waar. Ik trek het me wellicht wel teveel aan en daardoor schiet ik in een soort time-out modus, waar ik moeilijk uit kom.

Ik ben ook niet iemand die aangeeft dat ik het niet meer kan, of dat ik me alleen en bang voel. Nee onze opvoeding was erop gericht om vooral niet te zeuren en je op te pakken hoe slecht je je ook voelde.  Als je geen koorts had was je niet ziek. Daarbij had ik een parttime baan,  niemand had in de gaten hoe overbelast ik eigenlijk was.
Het nadeel van een part-time baan is dat je je maar een halve dag hoeft door te slepen om dan de rest van de dag weer uitgeteld te zijn, niemand kreeg dat mee. Collega’s niet, vrienden niet en kinderen niet, alhoewel de kinderen waarschijnlijk wel, mijn toenmalige partner zeker niet. Die viel het alleen op dat zijn eten niet op tafel stond en vond dat ik er maar gewoon overheen moest stappen.
Ik wilde ook niet zeuren. Ik had het dacht ik best goed. Ik had een gewelddadige partner overleeft, ik was geslagen en gewurgd en ik kon het navertellen. Ik kreeg kinderen en voedde ze eigenlijk alleen op. Ik zat in de bijstand en krabbelde eruit.
Hoe moeilijk ook ik deed het en ik deed het vaak helemaal alleen. Ik was toen trots op mijn eigen onafhankelijkheid.
Ik was er (want ik werkte toch maar een halve dag) om de verhalen van anderen aan te horen, om advies en raad te geven, om zelfs te helpen in het huishouden van anderen of de strijk , voor de buitenwereld had ik het allemaal op orde.
We hebben mijn vriend zijn vader een paar jaar verzorgd tot in de dood, zijn zelfs gaan inwonen terwijl onze relatie nog zo pril was, en tegelijkertijd werd bij mijn moeder ook die verschrikkelijke ziekte gesignaleerd. Ze zijn beiden op precies dezelfde dag gestorven alleen zat er 1 jaar tussenin. We zaten in de jaardienst van zijn vader terwijl mijn moeder op dat moment aan het vechten was tegen de dood en het leven echt niet los wilde laten. Gebeden tijdens de herdenking zodat ze de kracht kon vinden om haar strijd op te geven. Hoe bizar om je moeder eigenlijk dood te wensen.
Opgeven staat namelijk niet in ons woordenboek , wij gaan door , en zij als ons grote voorbeeld dus helemaal tot het einde. Op dezelfde dag begraven met precies een jaar ertussenin. Is dit toeval , of is het gewoon bizar of zit er een boodschap achter?
Ik weet het niet, en ik weet niet of ik het wel wil weten.

Op een gegeven moment ben ik gestopt, gestopt met langsgaan bij anderen , gestopt met klaar staan en boodschappen doen voor anderen, gestopt met andermans rotzooi opruimen en beetje bij beetje liet de een na de ander me in de steek totdat er niemand meer over was. Zelf kon ik bij niemand terecht.
Niemand die me blijkbaar miste of vroeg waarom ik niet meer kwam? Men ging er gewoon vanuit dat ik het te druk had met mijn nieuwe in hun ogen leuke leven.
Maar niemand realiseerde zich dat ik doodop was. Moe in en in moe. Lichamelijk moe en geestelijk moe en toch ga ik gewoon door, want wat moet je ook anders?

En dit allemaal ? Het was mijn bedoeling niet zo’n zwaar stuk te schrijven maar soms gebeurt het gewoon. Moet het er even uit, omdat we niet kunnen opgeven.
Eigenlijk was het mijn bedoeling om over ontmoetingen te schrijven, nieuwe contacten,  nieuwe momenten. Zoals de bruine ogen waar ik laatst weer in mocht kijken. De kleine mooie dingen in het leven die je zo onverwacht midden op een dag mag meemaken en dat zomaar bij ons om de hoek in “onze achtertuin”. Toch maar een fotootje om de boel een beetje op te fleuren.

IMG_0015IMG_0016

 

jong grut Huismus / Passer domesticus


Vanachter ons keukenraam is het heerlijk genieten, een mooi zicht op de voederplank geeft al een idee van de vogels die graag bij ons vertoeven of alleen een komen snoepen zoals de bont specht. In onze tuin staat sinds kort een schommelbank,en  met de neus in het zonnetje en een flinke boomstam als tafeltje is het dan tussen al dat gefladder dubbel genieten.  De tuin wordt steeds groener tuin en de toch nog vrij nieuwe aanplant die gelukkig goed aanslaat is de winter goed is doorgekomen. Jammer alleen dat die ene nacht nachtvorst toch wel wat knopje heeft beschadigd waardoor de bloei toch wel minder overweldigend is. Maar ach volgend jaar meer kans.  zittend op de schommelbank kan ik al vroeg genieten van de koolmezen die af en aanvlogen naar de nestkast. Al gauw kon ik de piepende jongen horen en verwachte dan ook da we al snel jonge meesjes in de tuin zouden hebben. Dat betekent wel huisarrest voor onze jager, want de hond vangt nogal graag een vogel als hij de kans krijgt. We vonden de mezen al vroeg en dachten zeker dat dat kwam omdat ze geen nieuw nest hoefden te bouwen. We waren dan ook aangenaam verrast toen we vanachter ons keukenraam ineens jonge musjes door de tuin zagen fladderen, daar hadden we geen rekening mee gehouden. Al gauw zat er zo’n vetederend kruimeltje op de vensterbank bovenop de voorjaarsbloemetjes naar binnen te turen. Toen moest de camera toch erbij gepakt worden maar vanacher het keukenraam met dubbel glas bleek dat toch nog een uitdaging. Ik heb tegenwoordig het geduld niet meer maar ook de kracht niet meer om de camera lekker lang zonder pijn te hanteren dus we doen het er maar mee. Ik heb in ieder geval genoten van het jonge eigenwijze grut.