bijna


Vandaag zit ik overal een beetje tegenaan te hikken.
het is de dag van bijna maar nog niet helemaal.
het is bijna etenstijd  
het is bijna weekend
het is bijna begin van de zomertijd
het is bijna mijn laatste werkdag
ik moet bijna naar de tandarts
het is bijna mijn eerste werkdag
het is bijna mijn verjaardag
het is bijna mei dan komt de familie uit Schotland
mijn zoon heeft bijna examen
ik zal nog maar effe genieten want het is bijna gedaan met de rust .

spreeuwenpot


Toelichting op foto van de spreeuwenpot. In mijn fotoalbum staat een foto van een spreeuwenpot , deze heb ik eens op de kop getikt bij de ouderwetse Boerenbond. Ik vond ze zo leuk dat ik er meteen drie heb meegenomen waren overigens meteen de laatste. Ze zijn uitgebracht door Best for Birds. en eigenlijk zit er een heel leuk verhaal achter die ik toch wel even met jullie wil delen.
In 1926 is er een merkwaardig stuk aardewerk opgevist in de Leidse Gracht , natuurlijk in Amsterdam. Men kon het niet goed plaatsen omdat het een vreemde pot was, als een kruik met een hals echter de zijkant bevatte een gat. een holle bodem dus hij kon niet staan. Een oor dat niet in het midden zat.  De geleerden ( archeologen en historici) hadden dus nogal wat problemen om uit te vogelen waar de pot voor diende. Dat heeft dus ook lang geduurd want
pas in 1940 kwam er bij een verbouwing van een Amsterdams huis een gevelsteen tevoorschijn met een afbeelding van deze kruik. De pot was tegen de muur gehangen en deed klaarblijkelijk dienst als onderkomen voor een vogelfamilie. Het onderschrift op de gevelsteen luidde “Inde sprevpot”  dus er was geen twijfel meer waarvoor hij was bedoeld, namelijk als nestgelegenheid voor spreeuwen.
Maar nu wordt het verhaal een beetje luguber, want waarom zat er een opening aan de zijkant?
Naspeuringen in 17de en 18de eeuwse kookboeken geven aan dat vogels bij onze voorouders als lekkernij golden.
recepten als Spreeuwensoep of Pasteij van jonge zwaluwen zeggen genoeg.
De opening is een roofopening. De bezitter van de pot wachtte tot de jonge spreeuwen bijna groot genoeg waren om het nest te verlaten en haalde ze er uit via het zijgat om ze in de stoofpot te gooien.
Ze werden vooral in de 16de en 17de eeuw gebruikt en zijn regelmatig te zien op schilderijen en prenten uit die tijd.
Bij Pieter Breughel, Jan van Goyen en Salomon Van Ruysdael laten ze regelmatig zien aan de schoorstenen van boerenwoningen. Kijk je de volgende keer toch weer op een andere manier naar hun schilderijen. “Zoek de spreeuwpot.”
De spreeuwpot wordt de laatste jaren weer gemaakt bij de Maurikse pottenbakkerij de Vogelpot volgens handwerk zoals het 300 jaar geleden ook werd gemaakt. Verkrijgbaar met verschillende vliegopeningen en richtingen( links of rechts) Ideaal voor mussen die het tegenwoordig moeilijk hebben.(45mm doorsnede).
De informatie heb ik gehaald uit het boekje dat je bij de pot krijgt. Zeer interessant vond ik .
 17-de eeuws spreeuwenpot (replica handgemaakt)
Ik heb een kijkje genomen en ze hebben echt hele leuke en verschillende artikelen echt de moeite waard

Paasverrassing


Ik had het twee weken geleden al gezegd, als Pasen zo vroeg valt zou het me niet verwonderen als we sneeuw krijgen.
Vanmorgen was ik alweer om kwart voor 7 op en jawel hoor een wit wereldje buiten. Gauw een bammetje gegeten. En toch maar even gauw naar buiten. Het was wit, het sneeuwde, koud en nat  en toch zat de dooi er al goed in.
Dus gauw de fiets gepakt en even naar het bos, zo vaak komt dat niet voor zo’n mooi plaatje en terwijl het hele gezin nog op een oor ligt heb ik al een halve dag achter de rug.  Ik heb er honger van gekregen dus daar ga ik maar iets aan doen. Maak er een leuke dag van.  

pasen moest effe wachten


Het zonnetje scheen, dus daar moest ik even van profiteren. Na het paas ontbijt heb ik gauw de boel weer opgeruimd. En heb ik me toch lekker effe af laten zetten in de bossen om toch even nog een frisse neus te halen. Wat een prachtweer vandaag hier.  Ik weet niet hoe het bij jullie is maar hier schijnt het zonnetje volop, De natuur was volop in beweging, ook aan het genieten van de zon na die donkere en koude dagen. 
Ik had nog wel veel langer willen blijven maar we gaan dadelijk nog naar mijn ouders. In ieder geval weer heerlijk genoten. Het wordt al moeilijker om foto’s van vogels te maken omdat de takjes al wat aan het uitspringen zijn , wordt het steeds ingewikkelder om goed te focussen nou waren ze vandaag wel heel actief, en vonden ze het heel leuk om net achter een takje te gaan zitten.
Normaal heb ik daar niet zo’n moeite mee, maar vandaag staat er nog meer op de planning dus kon er vandaag ook niet op zitten wachten. Daarom nog niet getreurd nadat ze me dus lekker voor schut hebben gezet met hun gedans heb ik toch nog hier en daar een shotje te pakken . Haha, ik laat me toch niet kisten. Al heb ik menig dansje rond de boomstam moeten maken. Vooral de eekhoorns waren zeer aktief en ik wist niet eens dat ze best luidruchtig kunnen zijn. Het was me een gekeuvel tussen die beestjes daar kon menige buurvrouw niet tegen op. Hele schattige knabbel en babbel geluidjes, weer wat geleerd dus. Het is jammer dat ik er geen geluidsopname heb. Ik stond er zo van te genieten. Ik dacht er te laat aan.   Volgende keer maar weer misschien.
Geniet allemaal van jullie paas weekend ,dan doe ik dat ook.

Sint joep


Een kleine introduktie:

Woensdag 19 maart 2008 is de welbekende jaarmarkt de Joep weer te bezoeken geweest. De St. Jozefjaarmarkt, altijd op 19 maart … Sint Joep jaarmarkt… een begrip in het zuiden van Nederland! De Sint Joep , de Sint Jozefmarkt in Sittard, een jaarmarkt dankzij Napoleon Bonaparte! sinds 1802. De St.- Joep is al ruim 200 jaar oud, een historische jaarmarkt. Wie Sint Joep zegt, zegt automatisch Sittard. De Sint Joep is een waar begrip, een groots volksfestein! Elk jaar komen er op deze eerste jaarmarkt van Nederland weer tienduizenden liefhebbers en bezoekers uit de Euregio naar het centrum en omgeving van Sittard. De Sint Joep is dan ook een echt begrip en een topper in de bezoekersaantallen en kooplui kunnen hier hun borst natmaken… het begin van een geheel nieuw seizoen. Het weer beeld maakt voor velen niet uit, weer of geen weer, de St Joep is er gewoon weer! Doordat de Joep in het voorjaar wordt gehouden en als de eerste historische Hollandse jaarmarkt te boek staat, is de Sint Joep een ware traditie. Meer dan 500 kramen en diverse verkoopwagens zijn aanwezig, marktkooplui, standwerkers, venters, artiesten, het oud Hollandse orgel, alles is van de markt partij. Dat betekent 5 kilometer braderie. Voor iedere bezoeker is er wel wat wils en dat al ruim 200 jaar lang! De Sint Joep heeft een historische uitstraling en dat sfeervolle gevoel is te zien, te ruiken en te voelen in het hart van Sittard… Dat is zo en dat zal altijd zo zijn! Speciaal voor de standwerkers en veel marktkooplui is de Joep een uniek en sfeervol evenement, het is de dag dat men collega’s gelukkig nieuwjaar wenst.

 

 Sint joep is fees veur jeederein aut jonk, groot en klein.

Doezende luu soms mit perpluu.

Kieke en noch ens kieke om prieze te vergelieke.

Sjraavele tosje de luu en jao heur.

Wech is mien truu.

Raengesjoel of zonnesjien lekker aete mit ein glaeske wein

Waat sjoon dat veer dees mert jeeder jaor kenne belaeve!

Num et oos niet aaf , veer gaon uch et zittesj waope gaeve.

Sint Joep de grootste en sjoonste van et ganse lanjt.

Al tweehondert jaor sjpas en plezeier veur jeeder sjtanjt.
Leon van Binsbergen –

 

Ja ,deze Leon van Binsbergen heeft goed verwoord waar het over gaat. De markt in Sittard is een gevoelsmarkt als je er een keer bent geweest ben je verkocht. Ik ben jaren geleden voor de laatste keer daar geweest en ook al weer jaren willen gaan. Dan moest ik werken, en dan kwam er weer iets tussen en ik ben het ook al ,met schaamrood op mijn wangen moet ik toegeven, vergeten. Maar dit jaar ben ik gegaan samen met mijn vriendin. Zij was nog nooit daar geweest. Lijkt onmogelijk maar toch is het zo. We zijn met het oog op verkeersproblemen met de trein gegaan. Dat bleek een hele goeie keuze te zijn geweest want het was daar behoorlijk druk. Duizenden mensen verdelen zich over 5 km braderie en over een hele dag ( 8:oo tot 18:00 uur) het was een lust voor alle zintuigen. Standwerkers in aktie, komt dat zien, komt dat zien. Her en der waren er kraampjes waar je produkten kon proeven zoals streekmosterd, ( 15 soorten) borsthoning, ouderwets fries suikerbrood, zelfgemaakte chutneys. Er liepen (nou ja liepen) Af en toe dook er een levend stand beeld op. Zeer mooi om te zien en respect voor die mensen die daar  met zoveel zelfbeheersing stokstijf stil kunnen staan.  Genoeg te zien en te horen dus. Er zijn eigenlijk twee wereldjes op dat moment je hebt de mensen van buiten die gaan naar de braderie en laten zich dingen aansmeren.  En je hebt de Sittardenaren die ’s morgens al de cafe`s vullen. En zich verder niet of weinig  op de markt laten zien. ik heb Sittard van beide kanten mogen meemaken.  Allebei de kanten hebben wel wat. Maar deze keer samen met mijn vriendin was toch wel heel gezellig. Lekker samen koffiedrinken op het terras lekker keuvelen, blijken ook verdacht vaak dezelfde dingen leuk te vinden en lekker. Dus we hebben elkaar gesteund door elkaar langs de verleidelijke ,slechte voor de lijn,  lekkernijen te leiden. We hebben de mensen voor de gek gehouden en onszelf voor de gek laten houden. Want die marktlui kunnen flirten, alles voor de verkoop. We hebben hele gesprekken gevoerd met wild-vreemde mensen. We hebben leuke dingen gezien en gekocht ,jaja ons is ook iets aan de handen blijven plakken. We hebben de trein terug gemist. We hebben gelachen en we hebben ons zeer goed geamuseerd. In ieder geval voor herhaling vatbaar. Volgend jaar 19 maart staat al in de agenda geboekt.   

     

zwerfafval


Gisteren was dus de zwerfafval opruimdag. Met een klein maar zeer select groepje als vertegenwoordiging van de lokale visclub hebben we gisteren de handen eens flink uit de mouwen gestoken.
De gemeente heeft medewerking verleend door het beschikbaar stellen van een wagentje, vuilniszakken, handschoenen, grijpstokken, veiligheidshesjes, en een medewerker die net als wij een half  zaterdagje opofferde. En wat was het vroeg om 9:00 uur stonden we al klaar (De Ierse  vrijdagavond was heel gezellig waardoor de nachtrust een beetje aan de korte kant was ). We hebben heel wat vierkante meters afgewerkt, de jeugdigen onder ons hebben enorm goed hun best gedaan om het zwerfafval uit de raarste of moeilijk begaanbare plaatsen te voorschijn te halen. Hun moeders zullen blij zijn geweest met ons. 
Wat hadden we een weertje, op een gegeven moment werden zelfs de jassen uitgedaan, die we gelukkig in het wagentje konden neerleggen anders was het nog afzien geblazen. De versnapering ,lekkere natuurlijke appelsap uit Swalmen werd dan ook dankbaar aangenomen.
We hadden ons opgesplitst in drie groepjes om zoveel mogelijk opervlakte bestrijken.  Het is onvoorstelbaar wat er een hoop rotzooi ligt. We hadden nog geen 500 meter gelopen of de eerste zak was al vol. Het is ook niet te geloven wat je allemaal vindt of wat de logica van de mens is. Behalve allerlei soorten losse papiertjes van de zeer handige uitdeelverpakingen van tegenwoordig en de lege flessen, glazen potten vonden we drie verschillende schoenen (mist iemand zoiets niet?) een heleboel mc.donalds verpakkingen, een jas?, een onderbroek zeer tot de hilariteit van de jeugd. Wat ook opviel was dat er veel gft-afval langs de weg ligt. Wat is daarvan het probleem afgezien van bananen en sinaasapppelschillen, want die verteren moeilijk.Het hoort zich niet dat ten eerste stel je voor dat we dat allemaal zouden doen. Ten tweede: ze stoppen het in een plastic zak. Het is gescheiden en al maar in een plastic zak. Waarom?
Maar in ieder geval, we hebben goed ons best gedaan en weer behoorlijk wat zakken bij elkaar gehaald. Is ons buitengebied weer schoon. Al is het helaas maar tijdelijk. 
Foto’s volgen nog

een nieuwe baan, een nieuw begin, maar het afscheid doet pijn.


Zoals julie al gemerkt hebben kan ik af en toe een emotionele trut zijn.  Of het nu de bevrijding van mijn verleden is of de hormonen, de overgang( ik hoop het niet zeg) of het weer dat me in de kop zit, het doet er eigenlijk niet toe.Je hebt tenminste wel het gevoel dat je leeft.

Nog even en ik mag aan een nieuwe baan beginnen. 1 April is de datum en nee dat is geen grapje.  Een leuke datum!

Op 1 april hebben we ook getekend voor het huis, dat was ook een nieuw begin. 

Naarmate de datum dichterbij komt zinkt de realiteit in. Ik realiseer wat ik achterlaat en ik heb geen flauw idee waar ik aan begin. Met mijn 42 jaar zal ik dadelijk weer het groentje zijn op de afdeling. De laatste keer op een afdeling is zo’n  20 jaar geleden. Ik mag toch hopen  dat er het een en ander veranderd is.

 

Vandaag is een client van mij in huilen uitgebarsten en zeer on-professioneel stonden bij mij ook de tranen in de ogen en tja, wat zeg je dan?  Komt wel goed ?  Ik denk niet, dat dat was waar ze behoefte aan had. We zijn wel meer gewend aan afscheid nemen, zowel de clienten als ik. Zelfs als het goed klikt met de clienten, moet je opletten dat je niet te close wordt en wordt er daarom regelmatig gerouleerd. Maar dit was anders, dit is zo definitief. Ik kon niet zeggen, ach, wie weet, binnenkort is er weer vakantie, ik zal heus wel weer invallen. U weet hoe dat gaat bij ons dit is niet het einde.  En als je dan een keer weer invalt zijn ze altijd weer blij je te zien, maar ook weer eigen met de nieuwe hulp. Dus zo onmisbaar zijn we niet.

Moest mezelf echt op de tong bijten om maar geen beloftes te maken, zoals misschien kom ik eens een kopje koffie drinken, want in de praktijk komt het er toch meestal niet van.  Daarvoor hebben wij moderne werkende mensen het veel te druk, maar ik ben het wel van plan al beloof ik niets. Al is het maar om mezelf ervan te overtuigen dat ik toch te missen ben en dat alles weer rijlt en zeilt zoals het hoort. ik voel me een beetje schuldig want de mensen hebben al zoveel veranderingen doorgemaakt en nu ben ik zelf de oorzaak.

   

Maar ik merk het bij mezelf ook. Ik besef me ineens hoeveel vrijheid je geniet bij de thuiszorg. Je werkt "zelfstandig" met de client, bepaalt je eigen werkzaamheden en als je een keer geen zin hebt en de situatie liet het toe , kon je samen  met de client nog wel eens spijbelen. Lekker een  keertje wandelen of koffie op het terras. Effe bellen en gaan.  Als je een afspraak had bij de huisarts of wat dan ook kwam je gewoon een uurtje later. Geen probleem zolang de planner maar wist waar je uithing. Niet dat het veel voorkwam maar toch.

Contact met je collega’s is minimaal , maar bij problemen kon je altijd wel iemand bereiken. En als we wel eens bij elkaar kwamen dan leek het of het kippenhok was leeggelopen. Teambesprekingen , uitstapjes, shit die loop ik nu dus ook mis. Het was altijd een gezellige boel. Het doet me pijn om te zien hoe de thuiszorg is uitgehold want de laatste jaar zijn er alleen maar problemen en bezuinigingen geweest. Teambesprekingen zijn van 1 keer per twee weken naar in keer per 1,5 mnd gegaan. Wandelen met de client, daar hebben we vrijwilligers voor. Je mag hopen dat ze weten wat ze moeten doen met rolstoel, hartpatienten, e.d. zodat het veilig is. Salarisschaal van wfg 15 naar wfg 5 enz. Dat zijn de redenen waarom ik weg ga, een beetje gedwongen. Een beetje, omdat het goed is wat nieuws te doen. Maar vooral omdat het werk niet meer het werk is waar ik voor gekozen had.

En om heel eerlijk te zijn dit is me in de schoot geworpen en daar zeg je toch geen nee tegen. Ik zou der nogal gek zijn. 

Lieve cliënten en lieve collega’s, het ga jullie goed.  

ik hoop van harte dat dit geen vaarwel is, maar een tot ziens.