emotionele achtbaan


Wat is er met me aan de hand ? Ik lijk wel te veranderen, om de haverklap schiet ik in de tranen en dat ben ik helemaal niet van mezelf gewend. Ach met films heb ik het vaker wel moeilijk bij emotionele momenten en dan kan ik het ook niet droog houden. Maar dit is niet meer normaal.  Er is meer aan de hand en daar ben ik van geschrokken want ik kan het wel plaatsen.
Ik moet het even uitleggen. Ik heb in mijn leven drie echte relaties gehad. Mijn eerste was ene schoolvriendje , dwarsfluitspeler die me dumpte voor een ander zoals wel normaal op die leeftijd, ik was eigenlijk ook wel verliefd op een ander maar die was zo onbereikbaar.En ik was allang blij dat we een soort vriendschap hadden want vroege was het zo als je een relatie had gehad en het ging uit dan verloor je elkaar en dat was toch wel een hoge prijs die we beiden niet aandurfden. Later kwam mijn zoals dat heet echte jeugdliefde, hij was mijn maatje, en mijn eerste liefde die echt beantwoord werd, we deden veel samen maar hadden ook ons eigen leven, mooie tijden, waarin sport, uitgaan, een kever en vrienden zeer centraal stonden, het was in een keer uit, hij bleef achter met een beschadigd ego, ik was beledigd omdat hij me niet vertrouwde?? Goede vraag ik weet niet meer precies wat er gebeurt was. Maar in ieder geval het raakte uit.  Daarna een relatie waarbij ik zwanger geraakt ben. Ik kwam er pas na 3,5 maand achter gewoon de pil geslikt, en menstruaties gehad, dus of je het er mee eens bent of niet, ik had geen keus meer, kon niet eens beslissen tot abortus of zo ik werd voor een voldongen feit geplaatst. En volgens de tijd van toen, besloten om er het beste van te maken en met de vader gaan samenwonen. En daar kwam de aap uit de mouw, hij liet toen zijn echte ik zien waarbij ik mishandeld geworden ben, getrapt in de buik, gewurgd tot ik sterrretjes zag, bewerkt met een sigaret, door een voordeur gegooid…. profiel is duidelijk en mijn huidige liefde,  met wie ik nu al 15 jaar samen ben waarvan 10 jaren getrouwd.
Hij heeft heel hard moeten vechten voor mijn liefde, want ik had mijn neus vol van mannen ” niet te vertrouwen”. hoef ik niets meer mee , komt alleen maar ellende van. Dat was de impact van die tweede relatie.
Maar mijn man was ook verliefd op mijn zoontje tussen hen klikte het, dus hij liet zich niet zo makkelijk wegjagen. Ik heb die arme man getreiterd, het leven zuur gemaakt om maar te bewijzen dat hij  ook zo was en na twee jaar was ik uitgestreden en heb ik mijn verzet opgegeven.
Ik vond het steeds moeilijker om mijn gevoel voor hem weg te stoppen. Want ik was er ondertussen toch wel achter dat het ook wel een lieve jongen was.
We hebben heel hard moeten werken om er een normale gezonde seksuele relatie van te maken. Onze viendschap is uitgegroeid op basis van verleden en respect naar liefde negt.
Nu heb ik via schoolbank mijn eerste liefde en meer oude bekenden en vrienden weer terug gevonden. Heel leuk heel gezellig maar vooral heel vertrouwd en daar ben ik dus van geschrokken. 18 jaar zit er tussen en de onschuldige liefde zit er nog.
We vertellen elkaar hoe we die tijd hebben ervaren en nu blijkt dus dat die derde er een handje in heeft gehad in onze breuk, we zijn gemanipuleerd geworden. En jong en onervaren natuurlijk, wisten wij veel hoe de wereld in elkaar zat. Ik begin zelfs te denken dat die hele zwangerschap geen ongelukje is geweest maar een bewuste poging om mij aan hem te koppelen. De beste manier om een vrouw aan je te koppelen, toch zeker een kleine 20 jaar geleden. Ik ben ook heel veel dingen kwijt en dingen die gebeurd zijn kan ik niet bij mezelf plaatsen omdat ik zo niet ben.
Door mijn contact met mijn eerste liefde is eindelijk het laatste muurtje afgebrokkeld. Mijn gevoel is weer helemaal naar voren gekomen. Ten eerste is het geweldig om weer te voelen wat echte verliefdheid ook al weer is. Het is niet de verliefdheid maar de herinnering eraan. Hoe heerlijk dat was.
Maar wat nog belangrijker is ik heb eindelijk mezelf teruggevonden, hij heeft door zijn reacties, verhalen iets losgemaakt waardoor ik me kan herinneren, hoe ik was voordat ik beschadigd ben geraakt. Wie was ik ook al weer?  En welke vrouw zou ik geworden zou zijn zonder de mishandelingen.
Ik ben vrolijker, gezelliger, rustiger en opener
Het doet pijn hoe we elkaar verloren hebben. Het doet pijn om te realiseren hoeveel pijn de ander had.
Het doet pijn om te realiseren wat we verloren hebben.  Het doet gewoon heel veel pijn.
Volgens mij ben ik in de rouw ben ik nu afscheid aan het nemen van de relatie die niet mocht zijn. Kan ik eindelijk huilen om dat wat ik verloren heb door de jaren heen. Niet alleen mijn eerste liefde maar ook een deel van mezelf.
We zijn allebei best gelukkig met ons leven zoals het is.
Maar hij zal altijd een plekje van  mijn hart bezitten, en dat mag hij best weten.

7 thoughts on “emotionele achtbaan

  1. ha die Marion
    1975 verliefd en zelfs verloofd , oké was ver weg in Canada , werkte ver in het noorden en kwam na 3 maanden terug , had ze een ander ,wat was ik kwaad , veel later zei men dat ik bindingsangst er aan over gehouden heb
    heb jij zoiets nooit herkend , ik had er nog nooit van gehoord
    ik vind het knap van je wat je alles zo van je afschrijft nu
    zelf kan ik het nu ook
    wens jullie alle geluk van de wereld

  2. Dank voor jullie lieve woorden. Ja het is lekker om je via het toetsenbord uit te leven. Ik wist niet dat ik het in me had.  In ieder geval ben ik lang niet zo eerlijk naar mezelf geweest. Ik ben blij dat ik mezelf weer heb teruggevonden, laten we hopen dat het zo blijft. Ieder stapje is er weer een.   

  3. Nogmaals alle sterkte! wat oude kennis weer via het internet naar boven kan brengen. Gelukkig heb je nu een partner waarmee je erover kunt praten. Wat kan het toch anders lopen en klim je er weer bovenuit.

  4. Wat fijn dat je het verdriet nu kunt laten gaan….laat die tranen maar lopen, dat is oud zeer en dat mag je nu eindelijk weggooien van jezelf. Lekker he….toch de boel van je aftikken op je space, het heeft mij geholpen om de boel bij de vuilnis te zetten……voor jou is het de deur naar je emoties openzetten.
     
    Mooi.
     
    Liefs, Alexandra

  5. Lieve Marion
    Dat is een heftig verhaal hoor ik schrik van wat ik lees,Wat pijnlijk on na zoveel jaren te horen hoe dingen werkelijk gegaan zijn ,maar je schrijft al dat je een heel fijne relatie hebt en jezelf weer word dat is toch geweldig .Laat die tranen maar gaan dat moet er blijkbaar uit
    Liefs en sterkte Elisabeth

  6. Ik heb je verhaal gelezen .
    Jeetje het is niet niks wat je hebt moeten meemaken .
    Dat je met jezelf het moeilijk hebt is te begrijpen .
    je zult een heleboel moeten verwerken .
    Ik wens je heel veel sterkte met alles te verwerken .
    En ik vind het toppy dat je dit alles deelt met je space vrienden .
    Veel geluk Marion .
    Liefs Tanja

Wat vind jij ervan?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s