varens


    Ik ben gek op varens , waarom weet ik niet al vanaf de lagere school toen de juffrouw liet zien waar de sporen zaten aan de onderkant van het blad, heb ik er iets mee. Ik vind de groeiwijze zo symbolisch. Ze horen ook bij het bos. Mijn soort bos , ik hou van groen, beekjes, stroompjes, klimmen en klauteren, vogels, loof veel loof.
Dennenbomen zijn ook wel leuk maar gevoelsmatig een beetje sinister, donker, spannend.
Misschien wel te veel sprookjes gelezen. De boze heks zit in een donker bos. Sneeuwwitje’s bos of Bambi’s bos was groen en fleurig met leuke konijtjes en zingende vogeltjes.
De varens in mijn tuin staan niet in het bos maar wel altijd in de schaduw in een hoekje vlak bij de keuken.
En ze komen weer ieder jaar heel trouw . Magnifiek om te zien ,eerst een beetje groen boven de grond en zodra het een beetje formaat krijgt zie je hoe mooi de bladeren opgerold zitten . Veilig beschermt alsof ze de foetushouding hebben. En zo’n mooie kleur groen. En hoe klein het steeltje ook is, je ziet meteen hoe sterk en veerkrachtig de  steel  gaat worden.

En dan als hij groter wordt wijdt hij zich naar buiten, niet meer rechtop staand veilig, maar openend naar de buitenwereld toe, elkaar de ruimte gunnend om te groeien. En dan vormen de bladeren een kring en als je goed kijkt. Ik vind het net beeldjes/wezentjes (de opgerolde puntjes, hun hoofdjes)  die elkaar aan de armen vasthouden.  Elkaar reikend en ondersteunend.

En als je dan nog wat dichter kijkt dan kijk je in het hart van de cirkel en dan zie je hoe deze cirkel ruimte geeft aan een nieuwe cirkel binnenin en de grotere bladeren omringen liefdevol de kleinere zodat ze beschermd zijn. Nog steeds elkaar rakend voordat ze uitwaaieren .

En dan groeien ze uit als grote altijd groene planten die bereid zijn om de hele hoek te vullen met een prachtig groen vlak. Zo groen dat je je kunt inbeelden dat hier de elfjes wonen, dansen en plezier maken. En vooral zich beschermd voelen.
Op het meest ondankbare stukje van de tuin, waar nooit de zon schijnt. Groenblijvend totdat de vorst invalt en de dagen korten en dan kleuren ze en drogen ze als een kunstwerk en beschermen op die manier de nieuwe bladeren tegen vorst en kou.

Zeg nou zelf , wie kan hier niet op verliefd worden?

 varens varens

6 thoughts on “varens

  1. Leuk verhaal. Hoe romantisch. Wij hebben eens 3 weken door Schotland getrokken. En eindeloos gewandeld door bossen met heel veel varens. Ik zie ze opeens met heel andere ogen.
    Groetjes Annabel

  2. prachtig verhaal marion !!!
    Geeft precies mijn gevoel weer…. Ik ben ook gek op varens! Mijn vader had eens een varen meegenomen uit Duitsland, zelf opgegraven in het Schwarzwalder bos, speciaal voor mij. Een klein jong dingetje. Ik zette hem in de tuin van ons vorige huis en hij groeide dat het een lieve lust was, ieder jaar weer groter en groter. Toen we gingen verhuizen (mijn vader was inmiddels overleden) wilde ik hem meenemen. Helaas waren de wortels zo vreselijk uitgegroeid, groot dik en sterk dat we hem er niet meer ongeschonden uit konden krijgen. Ik moest hem laten staan……
    Dat heeft me erg veel verdriet gedaan, juist omdat ik er die "speciale band" mee had.
    Liefs, Miem

  3. alleen al door je verhaal ga ik anders naar de varen kijken zelf is het niet mijn favorieten plant maar nu ik dit zo lees ga ik straks even goed kijken wie weet zit er wel een elfje onder
    heel mooi gr v els

  4. Wat heb jij een poëtische ziel… zoals je over de varen schrijft. Mooi verhaal. Ja,  de bossen met stroompjes en varens, veel loof, eekhoorntjes  en vogeltjes vind ik ook het mooist. Vooral als er een scherpe dunne straal zonlicht tussen de bomen door schijnt, dan lijkt het of het hele bos verlicht wordt, zo prachtig. Dat is natuur op zijn mooist. Majestueus, dan voel je dat er iets is dat je niet onder woorden kunt brengen.
    In mijn tuin staat een varen van enorme omvang. Ik zal je weleens een foto sturen. Het verhaal er achter is dat hij in mijn vorige woonplaats op de wagen lag om afgevoerd te worden naar het plantenkerkhof. De tuinman was geweest en had overtollig groen meegenomen. Dat was 16 jaar geleden. Op dat moment kwam Andy thuis en zag de kluit varen liggen en is net als jij gek op varens. Hij haalde de plant er af en zette hem weer in de tuin. "Die is kapot" zei de tuinman. Kortom: we gingen snel daarna verhuizen en de nieuwe bewoners wilden de tuin helemaal bestraten. Zodoende namen wij een aantal planten en bomen mee waaronder de varen. Hij moest dus weer opgegraven en in de nieuwe aarde worden gezet. Of echt naar het kerkhof omdat alles eruit ging.
    Ik denk dat planten ook een ziel hebben, of gevoel want sinds hij hier in de tuin staat, is hij harder gaan groeien dan ooit en ieder jaar is het een feest om te zien hoe hij zich ontkruld en naar ons lacht alsof hij "dankjewel" zegt. Blij dat we hem gered hebben. Nu staat hij alweer ruim een halve meter boven de grond en  is de kleur groen weer stralend fris.
    Lieve groet, Ilona
     

  5. Hoi Mazza,
    Mooi en interessant verhaal,vooral het eerste gedeelte is aandoenlijk.
    Dat was de tijd dat je nog in sprookjes kon geloven!
    De lagere school is voor jou toch nog niet zolang geleden?……….
    De foto’s ondersteunen je verhaal mooi.
    Groetjes van Edward.

Wat vind jij ervan?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s