verkennen van de grensmaas.


 

http://www.denieuwegrensmaas.nl

  grensmaas (28)de hompesche molen van Stevensweert

Door ontgrinding waarbij een prachtig landschap plaats heeft moeten maken. Met weemoed denk ik terug aan de tijd dat we nog in Stevensweert woonden. Stevensweert ( een prachtig vestigingsstadje) een eilandje in de Maas met één weg naar Maasbracht en een andere weg naar Ohë en Laak. http://www.stevensweert-zons.info/

Een fietstocht van Stevensweert door Ohé en Laak naar Pey duurde een klein 20 minuten ( zonder kleine kinderen) waarbij je langs de molen fietste door het veld vol met fruitbomen ( en lekkere)  natuur dor een boeren dorp om uit te komen bij de kerk van Ohé en Laak dan de brug over het kanaal achter Echt om langs Gebroek ( Doortkant) alles door de natuur , Een perfekte weg geweest om de kids te leren fietsen. altijd maakten we er een uitje van met drinken en een kleine picknick onderweg naar oma. En toen werd er besloten tot ontgrinding , Eerst ging de weg van de molen naar de Laak dicht. Alle fruitbomen zijn verdwenen, mensen in tranen want er werd een grote geluidswal opgeworpen soms zelfs in een achtertuin. Weg uitzicht. moesten we al om fietsen en met pijn in ons hart zagen we bomen gerooid worden. Vogels verdwijnen,  Het gefluit en gekrakeel van vogels fazanten en patrijzen had plaatsgemaakt voor gebonk en machinelawaai. Tuurlijk die grote machines aan het werk zien was ook imposant maar het water om het eiland werd groter en groter en begon verhoudingen te krijgen van het IJselmeer.

Dat was niet het enige dat veranderde de mensen allemaal boeren daar kregen last van vossen ( menigeen heeft het loodje gelegd in een kippenhok) Omdat het een eiland is konden die beesten geen kant uit.  De ganzen kwamen in grote getalen op het nog weinig beschikbare gras neerstrijken. er waren conflikten tussen de natuurmensen en de mensen die hun al weinige inkomsten nog meer zagen slinken. De overstromingen 1995 nog in het achterhoofd begonnen de mensen toch behoorlijk te steigeren. Er hebben wat bijeenkomsten plaatsgevonden. Ondertussen werd er meer en meer grind afgegraven en moesten de mensen’/vooral scholieren waren de dupe.via Maasbracht naar Echt fietsen dus gooi er maar een half uur bovenop zeer vervelend als je op tijd op school moet zijn. 

Vreemde veranderingen vonden plaats, ineens stond er meer wind. In de tuin zagen we regelmatig een ijsvogel zijn territorium was verstoord. Er kwam een kattenoverlast omdat de katten in plaats van door het veld te struinen elkaar steeds meer tegenkwamen met behoorlijke gevechten als gevolg. Mensen klaagden over scheuren in hun huizen enz .

En toen na drie jaar afgravingen werd er ineens zand opgespoten er werd weer grond bijgemaakt. Een prachtig gezicht om te zien waar ’s morgens water was lag ’s middags een kaal eilandje in het water. De grote afgraving is voorbij. De eerste winter is het nog kaal maar al gauw bleek dat dit gebied een juweeltje is voor watervogels. Al gauw hoorde je de ganzen ’s morgens vertrekken om ’s avonds weer op hun slaapplaats terug te komen. Of je hoort ineens ( een Hollander als ik herkent ze meteen ) een scholekster overvliegen waarbij je de eerste keer zeer verbaasd staat te kijken. heb ik dat wel goed gezien gehoord.  Dan ben je met de hond aan het wandelen en realiseer je je dat het kale eiland groen aan het worden is. En tussen het nog lage groen zie je ineens konijnen en patrijzen rennen. de natuur krijgt weer plaats. Nu zijn we een paar jaar verder en mijn dochter en ik hebben dit stukje grensmaas eens verkend.   En het is ongelooflijk om te zien hoe geweldig de natuur is. Er zitten kikkers in de poelen. we hebbne een zeer gevarieerd planten kruiden en insekten werld mogen aanschouwen. Mijn dochter heeft het meest het foto-toestel gehanteerd. kruipend op haar hurken naar de waterkant om het waterhoentje te zien. van insekt naar insekt , ooh mam kijk deze eens en deze. Om ineens in het niets een gil los te laten waar je misselijk van werd want er zat een akelige spin op haar trui. Djeez, ik dacht op zijn minst dat ze ergens door gestoken of gebeten was, om daarna in een giechel bui te vervallen omdat ze zichzelf toch wel een beetje erg kinderachtig vond. We hadden zelfs het idee dat het waterhoentje haar aan het uitlachen was.  En dat allemaal op de eerste honderd meter .

Toch maar besloten om ook eens langs de maas zelf te lopen je mag daar vrij wandelen. en dan valt het op dat het landschap echt om de 50 meter veranderd er zijn stukken met stuifzand, stukken met heel veel grind en weinig planten, stukken met wilgen waartussen poeltjes met water. Opgedroogde poelen. Weinig gras maar stukken met bloemen tot de knieën en stukken met distels tot de schouders. ik heb behoorlijk wat natuurgebieden gezien maar zo gevarierd als deze in principe kleine smalle maar langgerekte gebieden is toch wel uniek. Ze hebben er echt een kunstwerkje afgeleverd want het eerst zo vakke land met gras en fruitbomen in veranderd in een zeer gevarieerd kruiden en bloemen tuin met hoogteverschillen en grondsoort verschillen  . We hebben ons al voorgenomen dat het niet de laatste keer is dat we hier zijn,  de volgende keer gaan we vroeg in de ochtend en ons stekje ter observatie hebben we al uitgekozen. Madam ziet het helemaal zitten als er wel maar een kan thee mee gaat.

Advertenties

2 thoughts on “verkennen van de grensmaas.

  1. Bij het begin van je verhaal,voelde ik een lichte kwaadheid bij mij opkomen,over
    het verlies van zoveel moois,maar al lezende kwam ik weer tot rust.
    Gelukkig dat het allemaal weer ten goede is gekeerd,en je er weer kunt genieten
    van de kostbare natuur!
    Lieve groetjes van Edward.

  2. In feite zeg ik dat jullie geluk hebben gehad bij een ongeluk. Ik heb hetzelfde meegemaakt toen ik vele jaren geleden aan de rand van Utrecht woonde en de hoogstamfruitbomen zag verdwijnen, het asfalt zag toenemen, en het beton steeds meer onze kant op kwam. Afgrijselijk want het was mijn dorp waar ik was opgegroeid. Toen ik de kans kreeg om naar de Veluwe te gaan greep ik die kans met beide handen aan. Maar ook hier treft je hetzelfde maar gelukkig in mindere mate. Voor de Veluwe doen ze nu meer en dat is maar goed ook. Maar als de natuurontwikkelingsprojecten maar door de juiste organisaties wordt beheerd en uitgevoerd dan moet je eens kijken in wat voor een mooi plekje je kinderen wellicht straks wonen. En juist dat laatste vind ik hetbelangrijkste. Zij hebben er ook recht op. Wij nemen teveel terwijl zij er straks ook nog van moeten genieten.
     
    groeten
     
    Roel

Wat vind jij ervan?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s