Kootwijkerzand


Na veel heen en weer geschrijf en gecommuniceer waarbij het gewoon heel goed klikte, hebben we het eindelijk voor elkaar gekregen om tussen de bedrijven door een afspraak te maken.   Bijna was het al eerder gelukt maar helaas er zat een reisje Engeland tussen dat net in dezelfde week viel.  Helaas.
Maar wat goed, is moet lang pruttelen:  zei mijn vader al altijd. Dus onzer beider nieuwsgierigheid moest maar even wachten. En wat is nou een mooier excuus dan een nachtzwaluw. Een zeer mysterieuze nachtvogel met een wonderlijke "zang". Dus toen Roel de nachtzwaluw ter sprake bracht werd de drang om richting de Veluwe te gaan wel heel groot.
Het was een beetje zessen en schrijven om dat het heel vroeg in het jaar was en misschien liet hij zich nog niet horen. Nou Roel, geen probleem hoor ik vind zwijntjes en hertjes ook heel leuk , en mocht hij zich niet laten horen dan hebben we gewoon een excuus om het nog een keer te doen. Zo gezegd zo gedaan.  Eindelijk was het zover.  
 
Dankzij de TomTom en de nieuwe A73 kwamen we al na een anderhalf uur rijden aan op de plaats van bestemming.
Stuart kijkt waar we moeten zijn en zegt volgens mij moeten we daar zijn en hij wijst,  ja dat kan niet anders dat moet wel goed zijn want wie in Nederland zou er anders buiten staan met een fototoestel voor de neus gericht op plantjes en beestjes als het geen spacer was. Ze merkt dat er een auto voor de deur stopt en stuift naar binnen.
Ja dat moet wel goed zijn. Met veel enthousiasme worden we onthaald. 
 
Na de lunch met koffie en broodjes begint het te kriebelen. Zo waar gaan we naartoe? Je bent nu hier dus wat zullen we gaan doen. Jaren geleden zijn we wel op de Veluwe op vakantie geweest en zelfs een paar keer maar met twee kinderen beleef je andere dingen. Alles is goed, ik ben met alles blij en ik zou niet weten wat te kiezen.  Na wat overleg wordt het Kootwijkerzand.  Eerst neemt Roel ons mee naar de uitkijktoren en het uitzicht is adembenemend. En in een oogopslag weet ik weer waarom ik zo verliefd ben op de Veluwe. Het is onder meer de grootsheid, de wijdheid. Het feit dat zo’n groot aaneengesloten gebied zo ongerept is gebleven. Geen hectare bos en dan weer bebouwing zoals bij ons waarbij je vanuit de lucht kunt zien dat alles geblokt en zeer gecultiveerd erbij ligt.  
En ik word op slag weer verliefd.  De uitgestrektheid laat zich in alle volle glorie zien met prachtige kleuren.
Eerlijk is eerlijk het weer was om door een ringetje te halen zo mooi. Geelwit zand, paars-groen gras, donkergroene dennen, lichtgroen loofblad ,het blauw-paarse bos aan het eind van de horizon , de blauw lucht met zijn mooie witte wolken. De kleurschakering is gewoon tekenend  voor de variatie die met een oogopslag te zien is. 
De kinderen die in het zand spelen, moeders die de emmertjes dragen, allemaal vooraan bij de toren en daarachter een grote lege ruimte.
We lopen door het stuifzand waarbij je inderdaad de neiging krijgt om schelpen te gaan zoeken. Hoe verder we lopen hoe ongeschonderder is het stuifzand. Je voelt je haast schuldig om de eerste stappen erin te zetten, en zo het zand te bezoedelen.  Nadat de eerste indrukken zijn mijn zintuigen wat meer gewend aan de kleuren  en geuren en begint zich langzaam wat meer ruimte te ontwikkelen voor de details.
Roel weet natuurlijk heel veel te vertellen en langzaam begin ik te zien hoe het stuifzand werkt , functioneert, verandert door de invloeden van mens, dier, weer en wind. Waar het wegwaait , en waar het blijft liggen en waarom Ik herken alg-lagen, mossen, grassen. Als je meer inzicht krijgt dan gaat een gebied voor je leven.
Eigenlijk is het als een boek. Als een boek in een andere taal is geschreven dan kun je het mooi vinden om de plaatjes, de klank van de taal, maar je kunt het niet lezen. Als je de taal leert dan gaat het boek veel meer spreken, het vertelt iets tegen je en je begrijpt wat er bedoelt wordt er is interactie.  Wil je of kun je de taal niet leren dan zul je het boek weliswaar mooi vinden maar het gaat niet voor je leven.  
Het stuifzand leeft , maar de bewoners laten zich niet makkelijk zien, maar met vier paar ogen waarvan twee paar getrainde ogen valt er natuurlijk wel het nodige te ontdekken. En al gauw lopen Stuart en ik als "volleerde" amateurs te speuren naar het leven in het zand. De rupsen laten als eerste hun trucje zien heideringelrupsen. Toos ontdekt eerst de vervellingen om dan een klein stukje verderop het gekrioel van de rupsen te ontdekken. Rupsen die zo in een headbang-band mee kunnen doen omdat ze als afweer hard met hun kopjes begonnen te schudden .We leren de zandloopkevers herkennen, komen sluipwespen tegen die ,alsof Roel ze getraind had, lieten zien hoe ze hun eieren afleggen. Een ontdekking van een hagedis heeft als gevolg dat deze wel een beetje verlegen werd,  wat niet gek is want hij had ineens drie van die paparazi fotografen om zich heen staan. Dit is nu de meest gefotografeerde hagedis van het Kootwijkerzand en zal zijn familie heel wat te vertellen hebben.
We komen erachter hoe extreem het leven is op de stuifzand want de temperatuur loopt flink . Roel hierdoor zeer in zijn nopjes want de kans op een kennismaking is bij een zwoele avond een stuk groter.
Is het in het dorp misschien een graad of 25, op de zanding zal hij wel makkelijk de 30 gehaald hebben en alsof we een stelletje amateurs zijn hebben we helemaal geen drinken bij ons. Na de eerste opmerking over een goudgele rakker ging het tempo ineens weer omhoog alsof de heren hem konden ruiken en wordt op een terrasje een geslaagde middag afgesloten.

Advertenties

13 thoughts on “Kootwijkerzand

  1. En zo krijg je opeens kijk op iets waar je nog nooooit eerder op gelet hebt hahaha. Geweldig! Met verwondering stel ik iedere keer vast dat jij zo intens kunt genieten van de natuur, van ieder detail. Ik geniet er ook van, maar niet zo intens als jij… benijdenswaardig eigenlijk hoor! Ik weet zeker dat ik aan jouw blog denk de volgende keer dat ik over stuifzand loop… (vertel ik je dan ook over 😉 ).Liefs, Brownie/Jeannet

  2. Na een korte en hevige onweersnacht heb ik weinig kunnen slapen en te laat opgestaan dus kom ik zeker nog terug om het helemaal te lezen ik moet me nu haasten om naar mijn werk te gaan.GroetjesCoby

  3. Wat prachtig omschreven ik ken de Veluwe aardig vanuit mijn jeugd, dus kon je redelijk volgen schrijferstalent heb je zeker en wat leuk om te lezen waar space goed voor is je eigen gids mee kan niet mooier.Ga je volgende verhaal ook lezen was daar namelijk al maar begon gehoorzaam eerst met dit blogje….LiefsB

  4. Wat een goed idee Marion, een treffen met Roel en Toos en er samen op uit. Jullie hebben flink genoten zo te lezen, gezellig. Ik duik zometeen ook je album eens in.

  5. Wel een buitenkansje natuurlijk om een rondleiding te krijgen van de specialist ter plaatse Marion.Ga eens even een kijkje nemen in het album

  6. Dit moet een fantastische ervaring voor jullie zijn geweest Mazza,genieten van de mooie natuur op de Veluwe.Je verslag is weer een plezier om te lezen.Lieve groetjes van Edward.

  7. Kijk kijk kijk. Dit is Marian in topvorm he ? Heerlijk zoals jij dat weer allemaal beschrijft. Echt de sfeer van de natuur aanvoelen en vertalen voor de mens die er niet was maar het wel kan en mag beleven. Dat is de ware Marion. Heerlijk zoals jij dat alleen maar kunt. Stiekem weet ik dat je dat schrijven niet van een vreemde hebt en ook die drang naar de natuur niet. Dat heb je meegekregen en daar mag je dankbaar voor zijn. Toos en ik hebben ook genoten van de natuur maar ook de manier waarop jullie er mee om gaan. Ik hoop dat je zo je leven lang van mag blijven genieten want aan alles merk je dat het je goed doet, dat je je er tevreden bij voelt. Je wilt het leren begrijpen en alles leren zien. Je weet ook best al een hoop. Blijf lekker doorgaan op deze manier. Leuk ook dat er in het Limburgse op korte afstand een paar van die grandioze spacevriendinnen en spacevrienden zitten die zoveel van de natuur genieten en zoveel leuke dingen over de limburgse natuur weten te beschrijven. Dat schept een heel leuke band met Limburg. Marion, we zullen elkaar weer zien voor een heerlijke tocht. Het zal nooit vervelen………………………………………..

  8. Een heerlijke middag en ook erg leuk dat jullie zo’n goede gids hadden, de Veluwe lijkt me echt heel erg mooi en zo ongerept nog! Je hebt er een mooi verhaal van gemaakt en met de foto’s samen is het een prachtig verslag over Kootwijkerzand en Roel zal hier dan ook zeker van genieten.Liefs, Ann.

Wat vind jij ervan?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s