adelaars varen: een naam om nooit te vergeten


Een van de varens die ik wel eens tegenkom is de adelaarsvaren.  Op het eerste gezicht een vreemde varen om dat hij nogal recht op zijn steel staat. Het lijkt ook een beetje een kale varen door die lange stelen. Je zou bijna zeggen dat hij iets mist van dat weelderige die andere varens hebben. overigens zijn er duizendensoorten varens. alleen de streepvaren bevat al zevenhonderd soorten . Maar nu niet te moeilijk vandaag de adelaars varen. Waarom  , nou bijvoorbeeld omdat hij over de hele wereld voorkomt. Je kunt hem dus bijna overal vinden, hij houdt echter niet van vochtige grond en van kalk.

adelaars varen     

En waarom heet die nu Adelaars varen? Bekijk de onderste foto maar eens dan is meteen duidelijk waarom. Wat ook leuk is om te weten is dat als je hem zou uitgraven, dat doen we dus niet, maar als je hem zou uitgraven dan heeft zijn wortelstok ook de vorm van een adelaarsvoet. een klauw zeg maar.    

 adelaarsvaren

De plant is wel giftig , de bladeren bevatten stoffen die het vitamine B afbreken En met name bij rund en schaap kan dit problemen geven.  In ieder geval een mooie aparte varen die je vaak kan tegenkomen. Misschien kun je de volgende keer ook de adelaar ontdekken.

allemaal beestjes.


Afgelopen week de vierdaagse gelopen, zeer leuk zeer gezellig maar na het vorige weekend ook zeer zwaar en een beetje pijnlijk.

Zo pijnlijk dat het opviel bij mijn cliënt. Wat heb jij gedaan vroeg ze? waarna ze na het antwoord  me even hartelijk uitlachte, moet je ook maar niet van die stomme dingen doen. Meteen daarna staarde ze uit het raam naar de tuin van het bejaardenhuis waar ze al meer als een jaar niet meer in was geweest omdat ze niet meer buiten kwam, heel soms eens op het balkonnetje . Een traan rolde over haar wang. Ik weet wat ze voelt, we hebben het er vaak over, ze wil dat ik met volle teugen van het leven geniet en ze wil mijn verhalen altijd in geuren en kleuren horen, Soms neem ik ook wel eens mijn fototoestel mee en laat haar dan de foto’s zien via de televisie, ze weet veel. En herkent de omgeving ook vaak.   

Een enorme blaar onder op mijn voet liet me eraan herinneren dat ik eigenlijk nieuwe wandelschoenen nodig heb. Aan één kant is de zool doorgezakt en dat is natuurlijk niet goed, maar met gezin waarvan twee pubers , eentje aan het studeren voor ICT met alle behoefte aan , schijven, laptops, licenties, geheugenkaarten kleurenkaarten en weet ik al niet meer, en de ander gek op shoppen, bioscoopjes en zwemmen en een man met familie op vlieg of boot afstand komt moeders toch al gauw op de laatste plaats. En dan hebben we zaterdag ook nog boodschappen gedaan en zijn we met een ijskast thuis gekomen. Ook niet helemaal gepland. Nadat onze koelkast kapot was hebben we zolang ons oudje neergezet, die voor ons gezin niet echt voldeed. zo weinig plaats dat mijn sla tot moes werd geperst en mijn komkommer vaak half bevroren was. Dus toen de aanbiedingen buiten stonden en we besloten te gaan kijken wisten we al dat dat foute boel was want nu kwamen we dus met een ijskast weer buiten , nou ja bijna dan want de ijskast wordt aan het eind van de week geleverd.  Dus die wandelschoenen zulle toch echt moeten wachten.  Na twee dagen rust en wisselvallig weer kreeg ik vandaag Bokito om op te passen. Dus een goed excuus om toch weer een blokje om te lopen en eens even te zien hoe het ging.  Het werd een gezellig blokje om waarbij we veel gezien hebben. Bokito vond de paardjes wel interessant. En een vlinder was ook wel leuk. Maar de vogeltjes nog leuker. Kijken mag maar meer ook niet. Zeer braaf zat hij naast me om alles te bekijken. maar ooooh wat had hij graag met ze gespeeld maar alleen jammer dat snappen die leuke vogeltjes niet.    

Festa natura


 

Vandaag ben ik naar de festa natura dag geweest in de Meinweg.

Het was de eerste editie van FESTA NATURA . Hier stond natuurbeleving centraal, het programma was echt voor het hele gezin. Er was een natuurmarkt, er waren workshops en diverse wandel- en fietstochten onder leiding van gidsen.  

Voor de kinderen was er van alles te doen als stenen schilderen , wol bewerking , bootjes maken speurtochten, klimplaatsen en zeer belangrijk een ijs kraam.    

2009-06-14 001 019 verschillende kramen verschillende verenigingen probeerden zich zo bekend te maken en te promoten.

Het leuke is dat toevallig dat kleine dreumesje op de foto( met dat blauwe T-shirtje aan) meegelopen heeft met onze excursie die begon als een route van 6 kilometer maar eerder richting de tien ging. En ze heeft bijna de hele weg heel dapper en vol enthousiasme meegelopen. 

De verschillende bevers  2009-06-14 001 003                                 

                                Beestjesmuur2009-06-14 001 017 In Nederland mogen er geen gaten meer in gebouwen zijn alles moet afgedicht zijn dit betekent dat een heleboel schuilplaatsen met de jaren helemaal verdwenen zijn 

zo simpel is het om bij nieuwe bouw insekten of vleermuizen e.d.  hun schuilplaats terug te geven.

Houtsnijwerk met de kettingzaag:                                                 2009-06-14 001 005

2009-06-14 001 006

Er waren busjes geregeld om wandelaars naar een bepaalde plek te rijden en dan werd er met een gids terug gelopen naar het bezoekerscentrum . Op die manier liep je met dezelfde afstand als een normale route maar kon je meer van het gebied zien. De gids legde heel veel uit over het ontstaan van het gebied wat eigenlijk een heel mooi verhaal is. duizenden en duizenden jaren geleden bleek dit gebied doorkruist te worden door zowel de Maas als de Rijn.  Er zijn gedeeltes met wit grind in de grond ( Maas ) en gedeeltes met bruin grind (Rijn)   had ik dus echt nooit geweten en ik woon hier al een tijdje. Verder ligt het gebied in een breuklijn gebied dus hebben hier aardverschuivingen plaatsgevonden waardoor hoogte terpen in het gebied te zien zijn langs de breuklijn. Dat wist ik dan wel weer. Vroeger was het gebied allemaal bos Maar dat bos was van de gemeende ( van de mensen) dat gemeende werd door de jaren gemeinde en vandaar weer mein vandaar de naam Meinweg. Dit hield in dat de bevolking het recht had om bomen te hakken, voornamelijk eiken. En de herders om het vee daar te laten grazen.  Dit heeft een enorme kaalslag veroorzaakt. het gebied beplant met dennen en sparren . deze rechte stammen werden dan weer gebruikt voor de mijnbouw.      

Het gebied was bijna helemaal weg geweest als er geen oorlog was uitgebroken. door de oorlog is er ene pauze geweest waardoor het gebied een aantal jaren met rust is gelaten en men daarna de waarde van het gebied begon in te zien. En is het zelfs uitgeroepen tot Nationaal park. De adder en het everzwijn zijn hun grootste trofeeën. Maar op het gebied komen meerdere zeldzame beestjes voor.   

2009-06-14 001 010                                  pijpestrootjes

In Roermond lag een pijpen fabriek en het droge strootje werd gebruikt om in het uiteinde van de pijp te stoppen,  het mondstuk werd hieromheen gevormd en dat ging dan zo de oven in. Het strootje verbrandde en het mondstuk bevatte dan een klein gaatje. 

2009-06-14 001 013 De vennen zouden langzaam dichtgroeien als men niet zou ingrijpen , verlanden heet dat. De vennen zitten vol met groene kikkers en vormen een broedplaats vooor de bruine en de heidekikker. De lelieplanten horen hier eigenlijk niet in thuis en zijn ooit door de bewoners geplant om de bloemen te kunnen gebruiken  in grafkransen en dergelijke 

 

2009-06-14 001 015 Ja, een jeneverbes. Dit zou de enigste jeneverbes zijn die er in de Meinweg groeit. Hier heeft ooit een hutje gestaan en men vermoedt dat deze ooit is aangeplant door de bewoner om zijn eigen jenever te brouwen. Het gekke is dat men heeft geprobeerd deze te enten, te splitsen te zaaien steeds met hetzelfde resultaat. Geen dus. Men weet niet hoe dit kan maar je kan je indenken dat verschillende spook verhalen de ronde doen.

Een dagje naar de Peel


Dochterlief had weer eens een viswedstrijd. De Limburgse kampioenschappen alweer. Deze keer werden ze gehouden in Meijel. En Meijel is heel lekker dicht bij de Peel . Dus heb ik manlief eens heel lief aangekeken om te zien of we wat kunnen regelen tenslotte moeten ze al om 9 uur loten dus dat is vroeg. En we hebben het voor elkaar gekregen. Ik werd bij de Vossenberg uit de auto gezet En hun gingen verder naar de Bonkerweg voor de wedstrijd. Zo’n vis wedstrijd duuurt best lang , Daaruit blijkt wel hoe veel geduld vissers hebben . Vanaf half negen verzamelen, dan om negen uur de plaats loting, dan om 10 uur het eerste fluitsignaal het opzetten en klaarmaken mag beginnen, dan een fluitsignaal wanneer het eerste voer in het water mag dan weer een fluit signaal om te beginnen dus ondertussen is het 11 uur eer de dobber in het water ligt. De wedstrijd zelf duurt drie uur. Dus om twee uur weer een fluitsignaal om te stoppen en dan moet er nog gewogen worden en dan de prijsuitreiking en dan mag je blij zijn als je om vier uur naar huis kunt. voor mij genoeg tijd dus om een stuk te wandelen.

Omdat dit een nieuw gebied is ben ik helemaal voorbereid. Kaart, telefoon, kompas, eten en drinken, pleisters, tekenpen, rekverbandje, Kortom alle nood gevallen zijn voorzien. En ik had ze ook nodig ook behalve de verbanddoos dan maar je weet maar nooit.

Omdat het grootste gedeelte van de Peel is afgesloten besluit ik om langs de rand van de Peel naar beneden te werken tot het bezoekers centrum en daar zou ik wel weer verder zien. Na telefonisch mijn route aan manlief te hebben doorgegeven ( i.g.v nood) ging ik op pad.

Ik moet zeggen het was heerlijk om al om 8 uur met mijn neus in de natuur te staan. Het gefluit en gekwetter van de vogels is niet om bij te houden. laat staan dat ik de kans krijg om iets te zien overal waar ik kijk zie ik beweging . of vogels vliegen langs de struiken op of konijntjes schieten voor mijn voeten langs zodat ik vaak kleine witte bolletjes door het veld zag schieten. Het gefluit is zeer intrigerend vooral omdat eigenlijk het fluitseizoen bijna voorbij is. Maar het lijkt of de vogels op de Peel zich hier dus niet aan houden.  Al gauw krijg ik in de gaten dat het gekwetter van vogels komt die ik bij ons niet zo vaak zie. en hier laten ze zich veel beter zien. Waarschijnlijk ook door de rust die er heerst. Zo rustig dat het luide ooooeeeriolee hele goed te horen is en een gele schim vliegt langs . cool snel fototoestel gepakt , terwijl ik weet dat de afstand veel te ver is maar toch deze is voor de collectie zo vaak zien we hem niet. Een mooie wielewaal. nadat ik hem op de foto heb neem ik mijn verrekijker om even van dit moment te kunnen genieten. Tenslotte is kijken met verrekijker een stuk duidelijker. Ik zie duidelijk de zwarte vlekken op de vleugels en volg hem als hij opvliegt richting de bomenrij. Vrolijk fluitend laat hij mij achter. Dan wordt ik verrast door de volgende een roodborsttapuit laat zich zien. De graspiepers en de boompiepers  strijden om de aandacht zonder zich al te veel bloot te geven. met rechts de Peel en links Het cultuurlandschap met akkers en weide kom ik niets tekort. Af en toe op de kaart kijkend om te zien waar ik naartoe wil en een beetje moet.Het eerste beste vennetje dat ik tegenkom laat luid kikkergekwaak horen maar is niet toegankelijk. Ik geniet zo dat ik eigenlijk vergeet foto’s van de omgeving te maken en alle aandacht is ook gericht op de vogels die in dit gebied zeer talrijk aanwezig zijn. Mijn maag begint al om negen uur te knorren ja dat zal wel als je al om 7 uur ontbeten hebt maar ik zet nog even door. De dag is nog lang. Meer roodborsttapuiten , piepers, lijsters, buizerd, tuinfluiters en meesjes vergezellen me op mijn tocht. Vooral de meesjes vinden het heel leuk om met me mee te vliegen van boom naar boom. Hier en daar zie ik een boomkruiper. Een bekend gekeuveld gesjirp laat me weten dat de staartmeesje ook in de buurt zijn en een onbekend mezengeluid bleken kuifmeesjes te zijn.  Zo gaat mijn tocht gestaag door zeer afwisselende gebieden. Tijd voor een boterham , blijkt dat vogels zeer nieuwsgierig kunnen zijn . Want een voor een durven ze dichterbij  als ze in de gaten hebben dat er niets gebeurt.  Rond twaalf uur kom ik in het bezoekerscentrum aan waar ik even dankbaar gebruik maak van toilet. Na een kleine rust en kwebbelpauze met het meisje van de receptie want zij is de eerste persoon die ik zie vanmorgen ga ik nog even de Peel op en Besluit nog een route te volgen rood of geel oftewel  drie of twee kilometer want 6 hoeft van mij echt niet meer.  Ik zie wel ik ga op weg richting de vogelkijkwand en verder zie ik het wel. Bij de vogelkijkwand heb ik lekker rust, totdat er een jonge knaap naar binnen stapt met een camera en lens waar ik alleen maar van kan dromen.  (snotaap) Heb je de dodaars net gezien?  vraag ik . Nee en al gauw zijn we in gesprek . Over de wielewaal en de roodborsttapuit en voordat we het realiseren zijn we verder samen op pad en kom ik erachter dat de snotaap de zoon is van de gids die in het bezoekerscentrum werkt en krijg ik een privé rondleiding.

Al gauw weet ik de spannende plekjes en laat hij me zien waar de blauwborst zit die zich helaas wel liet zien maar niet liet fotograferen.  Al gauw kwebbelen we verder en blijkt dat hij bij de vogelwerkgroep zit, wat ik al vermoedde want hij kent echt elk geluidje. De tijd vliegt om en om twee uur gaat mijn telefoon met de vraag hoe verder als hij me nu ophaalt zijn we tijdens de weging terug en ben ik op tijd voor de prijsuitreiking. Omdat ik vlak bij het bezoekerscentrum weer ben zeg ik goed zie je zo. Ik moet afscheid nemen en na uitwisseling van gegevens ga ik op pad hem achterlatend in een poging een muis te fotograferen .

Stuart haalt me op en brengt me op de hoogte van het vis gebeuren . We komen aan terwijl dochterlief al de spullen verzameld heeft en vertelt naar schatting de  5 de plaats te hebben.  We wachten de prijsuitreiking af, met wat drinken en een broodje frikandel om de club te sponsoren. Elena heeft uiteindelijk de 4de plaats behaald. met een paar voorns ,en 2 brasems . Jammer voor haar was dat ze op de valreep nog een mooie zeelt had gevangen die na meting net een cm te klein bleek en terug het water in moest. Helaas deze keer heeft ze de Nederlandse kampioenschappen net niet gehaald.  Maar ze heeft goed gevist dat blijkt als in de A- klasse( 27 deelnemers) dus hoger dan haar de 5de plaats nog steeds minder gewicht heeft gevangen dan zij had. Daar gingen de eerste 7 door naar de Nederlandse. In haar categorie hadden ze 8 man dus mochten er maar twee door. In ieder geval heeft ze volgend jaar weer kans. Want ze heeft  zich wel alweer gekwalificeerd. Stuart heeft lekker in zijn stoel achter haar gezeten om haar zachtjes aan te moedigen, niet te hard anders jaag je de vis weg. Verder heeft hij zich geamuseerd met een boekje en zijn muziek en een dutje en heeft in ieder geval de zon gevangen, En de nodige pollen : Hatsjie ( ach cherm )

Die verdient met vaderdag toch wel iets heel lekkers

grensmaas.


Vandaag was het droog. Het zonnetje scheen dan is de keuze snel gemaakt eropuit.  Eigenlijk niet echt een idee waar ik heen wilde, in zo’n geval is alles goed. Dus ik besloot mijn brommertje vol te tanken en maar te zien waar ik uitkwam.
Het begon al goed met een afgesloten weg. Die stuurde me een andere kant op. Geen Doort dus dit keer. De weg volgend word ik over de snelweg en kanaal gevoerd via de rotonde’s waar ik eigenlijk een hekel aan heb. Voor een brommer is het zigzaggen daar.  Fietspad op, fietspad af , weer erop en weer eraf.  Poeh dat hebben we weer gehad. En ik sta met mijn neus naar de Maas gericht. Wat nu links of rechts. Het water trekt aan me. Het nodigt me uit. De schittering van de zon, de uitbundige kleuren.

 
Rechtsaf dus eerst naar de amfibienvijver dacht ik. Maar dat was me niet helemaal gegund. Waar eerst poortjes stonden om het gebied op de gaan, waren  die nu weg . Jammer,dus volg ik het fietspad maar. Waar normaal drie à vier poortjes zijn is nu niks.
 In plaats daarvan  zie ik een stuk verderop een grote poort met parkeerplaats. Zo zie je maar zo is er steeds wat nieuws. Ik lees het bordje, ook nieuw trouwens. In dit gebied is het vrij wandelen wat zeer uniek want zo worden steeds nieuwe paden gevormd. De werking van het water zorgt ervoor dat paden afgesloten kunnen worden wat zorgt voor een aktief en afwisselend gebied waar het iedere dag weer anders is.

Vrij wandelen? Ja dat is makkelijk gezegd. Ik kijk door de poort en moet even keihard lachen hoor. Het gras, brandnetels en distels, onkruiden, planten e.d. staat zeker anderhalve meter hoog dus zo uitnodigend lijkt het niet.  Een collega fotograaf keurig in het pak komt kijkt neemt een fotootje van een bloemetje en gaat weer. Wat een held, hij heeft niet eens de zwaan naast zich gezien.
Het enige echte pad dat er loopt is een grindpad een kunstmatige heuvel op waar ik eerst eens ga kijken. 
En voordat ik het realiseer sta ik dus letterlijk midden in de natuur. Het is groen dat de klok slaat. Allerlei kleuren groen en dan zie ik ineens rood ertussen en geel. Eerst het hele plaatje en dan de details. De vogels kwetteren om me heen hier en daar zie ik iets langs vliegen.  Ik probeer me te focussen en ben een beetje op mezelf aan het mopperen omdat ik het brilliante idee had om de verrekijker te vergeten, dat is een fout die ik hier niet meer maak, hoop ik. 
Op gehoor probeer ik nu het gekwetter te onderscheiden. En dan te bedenken dat de meeste vogels zich niet eens meer laten horen. Duidelijk hoor ik een paapje, veldleeuwerik, fitis meen ik ook te horen, dan ineens een scholekster. Een scholekster in limburg ? ik kan er niets aan doen, het blijft wennen. Dan hoor ik een vogel die ik vaag ken, maar ik twijfel, grasmus? misschien. Maakt niets uit mijn aandacht wordt getrokken door kiikergekwaak. Jaja kikkers in de Maas. Gewoon geweldig toch.  Ik sta langs het water en de zwanen glijden door het water. Een nijlgans heeft wel een zeer vreemde plek uitgekozen en van zeer hoog houdt hij zijn jongen in de gaten. De zon die vandaag heerlijk schijnt brengt een schittering op het water waar menige diamantair jaloers op zal zijn.

De wind waait best krachtig maar de zon voelt heerlijk warm aan , Het water kabbelt tegen de kant, zachtjes klotsend laat het zien dat er rust heerst op het water, geen bootjes vandaag slecht het glijden van de watervogels.
Ondertussen is er rustig even een half uurtje voorbij gegaan, haha dat gaat goed nog geen 500 meter gelopen.
Maar er is ook zoveel te zien en te horen en te ruiken en voelen.  Ik zie de nijlgans met jongen twee zwanen meerkoetjes eenden, de buizerd die zweefvliegt door de lucht. de meeuwen op het eiland , kievitten, kneuen, de scholekster aalscholvers, grauwe ganzen, insekten als kevers, vlinders, libellen, Ik ruik de pepermunt nog heel vaag ,
de kamille  groeit en bloeit volop. Voelen, om hier te lopen moet je inderdaad niet bang zijn voor een paar distels en netels want dan kom je echt nergens.  Ik besluit eens te gaan onderzoeken of het mogelijk zou zijn om een hele ronde te maken en dapper ga ik op weg door het midden eigenlijk het mooiste stuk, dacht ik. Er is geen pad en eigenlijk loop ik daar waar mijn aandacht naartoe wordt getrokken. Kikkers springen voor mijn voeten weg.  Een kwikstaart scheert langs me heen en een flink kabaal achter me daar is die weer die drukte maker maar zien, ho maar.  
Ik kijk even op mijn telefoon om te zien hoe laat het is en het blijkt dat ik in een tijdzone terecht  ben gekomen al anderhalfuur voorbij. En volgens mij nog geen kilometer gelopen.  Laat staan dat ik de Maas al over ben gestoken , dat schiet lekker op. Dat rondje zullen we maar achterwege laten . Leuk ! om verder te lopen zal ik moeten klimmen, over grote blokken het water stroomt ertussen door.
Ik zie een kneu drie zelfs en zo zijn ze weer weg. Verderop zie ik een bruggetje, ja hier moet ik echt doorheen. maar goed dat ik mijn schoenen nog eens ingespoten heb. Spannend hoor als ik hier val ben ik nog niet jarig,  maar goed een beetje uitdaging moet kunnen op zijn minst natte sokken ben ik bang. En ik denk aan de reservesokken in de koffer van de brommer. Stom voorgevoel ook altijd.
Alsof die dam nog niet genoeg is kom ik bij een wat je zou kunnen zeggen stroomversnelling ook hier moet ik door .

Terwijl ik over de dam loop wat wonderbaarlijk goed gaat zie ik de beloning,  een prachtig gebied ontvouwt zich voor me . Stilstaand water, een oase van wilgen , een zwaan een meerkoet. een specht vliegt voorbij.  Uiteindelijk ben ik toch aan de ander kant van de Maas terecht gekomen. Hier stuit ik op kleine groepjes kinderen.

Op een: " En jongens , wat gezien? " komt er een stroomversnelling van woorden op me af. Ze zijn op excursie allemaal laarzen aan wat helemaal geen zin heeft want de een na de ander laat stoer zien hoe die in het water is "gevallen."
Een vergrootglaasje en  vragenlijst e.d. laat zien dat ze nog wat te doen hebben. De juffrouw weet niet goed of ze er wel zo blij mee moet zijn met al die natte kinderen.  Dan een bekend T-shirt van Natuurmonumenten. Hij heeft al gauw door dat ik niet de eerste beste wandelaar ben en voordat ik het weet zijn we volop in gesprek. Hij lyrisch over de behaalde resultaten van het modern millieubeheer en ik omdat ik weet wat ervoor plaats heeft gemaakt. maar feit is de grindboeren hebben een zeer mooi staaltje natuurherstel laten zien. Met een uitnodiging op zak loop ik nog een stuk verder waarbij de krekels en sprinkhanen met me mee springen, verder is er zowel links als rechts steeds water . Ik vind een prachtige kijkwand die ik moet onthouden, want voor de winter is dat ideaal of ’s morgens vroeg zelfs en ik kom erachter dat ik of helemaal over de Laak mag doorlopen, Geen goed idee nu aangezien het 16:00 uur is en ik zou niet willen dat de kinderen me als vermist opgeven. Of toch maar de weg terug vervolgen waar ik dan maar voorkies en wat helemaal geen straf is.
 
Om de volledige ronde te lopen zul je toch of heel goed door moeten kunnen lopen haha, of een dag ervooruit trekken wat ik dus zeker nog een keer ga doen. Het is zeker niet de afstand dat me tegenhoud. Maar het struinen en teruglopen op je eigen pad als blijkt dat je niet verder kunt en het hoge gras vergen behoorlijk wat energie. En dan is er ook nog zoveel te zien. Ook de terugweg neemt weer de nodige tijd in beslag en ik kom er eindelijk achter dat mijn drukte makertje een plevier is die iedere indringer achterna zit.  Zowel de kwikstaart als de koolmees als de scholekster en als ik moesten het ontgelden. Met een grijns van oor tot oor vind ik mijn poortje weer terug. Ik sta nog niet buiten of de telefoon trilt.  Waar ben jij ? Ooh mag ik poffertjes eten want ik heb nog handboogschieten en als pap gaat koken dan wordt het zo laat. Back to reality . Zet de waterkoker zo maar aan, ik ben met een kwartiertje weer thuis tot straks.