grensmaas.


Vandaag was het droog. Het zonnetje scheen dan is de keuze snel gemaakt eropuit.  Eigenlijk niet echt een idee waar ik heen wilde, in zo’n geval is alles goed. Dus ik besloot mijn brommertje vol te tanken en maar te zien waar ik uitkwam.
Het begon al goed met een afgesloten weg. Die stuurde me een andere kant op. Geen Doort dus dit keer. De weg volgend word ik over de snelweg en kanaal gevoerd via de rotonde’s waar ik eigenlijk een hekel aan heb. Voor een brommer is het zigzaggen daar.  Fietspad op, fietspad af , weer erop en weer eraf.  Poeh dat hebben we weer gehad. En ik sta met mijn neus naar de Maas gericht. Wat nu links of rechts. Het water trekt aan me. Het nodigt me uit. De schittering van de zon, de uitbundige kleuren.

 
Rechtsaf dus eerst naar de amfibienvijver dacht ik. Maar dat was me niet helemaal gegund. Waar eerst poortjes stonden om het gebied op de gaan, waren  die nu weg . Jammer,dus volg ik het fietspad maar. Waar normaal drie à vier poortjes zijn is nu niks.
 In plaats daarvan  zie ik een stuk verderop een grote poort met parkeerplaats. Zo zie je maar zo is er steeds wat nieuws. Ik lees het bordje, ook nieuw trouwens. In dit gebied is het vrij wandelen wat zeer uniek want zo worden steeds nieuwe paden gevormd. De werking van het water zorgt ervoor dat paden afgesloten kunnen worden wat zorgt voor een aktief en afwisselend gebied waar het iedere dag weer anders is.

Vrij wandelen? Ja dat is makkelijk gezegd. Ik kijk door de poort en moet even keihard lachen hoor. Het gras, brandnetels en distels, onkruiden, planten e.d. staat zeker anderhalve meter hoog dus zo uitnodigend lijkt het niet.  Een collega fotograaf keurig in het pak komt kijkt neemt een fotootje van een bloemetje en gaat weer. Wat een held, hij heeft niet eens de zwaan naast zich gezien.
Het enige echte pad dat er loopt is een grindpad een kunstmatige heuvel op waar ik eerst eens ga kijken. 
En voordat ik het realiseer sta ik dus letterlijk midden in de natuur. Het is groen dat de klok slaat. Allerlei kleuren groen en dan zie ik ineens rood ertussen en geel. Eerst het hele plaatje en dan de details. De vogels kwetteren om me heen hier en daar zie ik iets langs vliegen.  Ik probeer me te focussen en ben een beetje op mezelf aan het mopperen omdat ik het brilliante idee had om de verrekijker te vergeten, dat is een fout die ik hier niet meer maak, hoop ik. 
Op gehoor probeer ik nu het gekwetter te onderscheiden. En dan te bedenken dat de meeste vogels zich niet eens meer laten horen. Duidelijk hoor ik een paapje, veldleeuwerik, fitis meen ik ook te horen, dan ineens een scholekster. Een scholekster in limburg ? ik kan er niets aan doen, het blijft wennen. Dan hoor ik een vogel die ik vaag ken, maar ik twijfel, grasmus? misschien. Maakt niets uit mijn aandacht wordt getrokken door kiikergekwaak. Jaja kikkers in de Maas. Gewoon geweldig toch.  Ik sta langs het water en de zwanen glijden door het water. Een nijlgans heeft wel een zeer vreemde plek uitgekozen en van zeer hoog houdt hij zijn jongen in de gaten. De zon die vandaag heerlijk schijnt brengt een schittering op het water waar menige diamantair jaloers op zal zijn.

De wind waait best krachtig maar de zon voelt heerlijk warm aan , Het water kabbelt tegen de kant, zachtjes klotsend laat het zien dat er rust heerst op het water, geen bootjes vandaag slecht het glijden van de watervogels.
Ondertussen is er rustig even een half uurtje voorbij gegaan, haha dat gaat goed nog geen 500 meter gelopen.
Maar er is ook zoveel te zien en te horen en te ruiken en voelen.  Ik zie de nijlgans met jongen twee zwanen meerkoetjes eenden, de buizerd die zweefvliegt door de lucht. de meeuwen op het eiland , kievitten, kneuen, de scholekster aalscholvers, grauwe ganzen, insekten als kevers, vlinders, libellen, Ik ruik de pepermunt nog heel vaag ,
de kamille  groeit en bloeit volop. Voelen, om hier te lopen moet je inderdaad niet bang zijn voor een paar distels en netels want dan kom je echt nergens.  Ik besluit eens te gaan onderzoeken of het mogelijk zou zijn om een hele ronde te maken en dapper ga ik op weg door het midden eigenlijk het mooiste stuk, dacht ik. Er is geen pad en eigenlijk loop ik daar waar mijn aandacht naartoe wordt getrokken. Kikkers springen voor mijn voeten weg.  Een kwikstaart scheert langs me heen en een flink kabaal achter me daar is die weer die drukte maker maar zien, ho maar.  
Ik kijk even op mijn telefoon om te zien hoe laat het is en het blijkt dat ik in een tijdzone terecht  ben gekomen al anderhalfuur voorbij. En volgens mij nog geen kilometer gelopen.  Laat staan dat ik de Maas al over ben gestoken , dat schiet lekker op. Dat rondje zullen we maar achterwege laten . Leuk ! om verder te lopen zal ik moeten klimmen, over grote blokken het water stroomt ertussen door.
Ik zie een kneu drie zelfs en zo zijn ze weer weg. Verderop zie ik een bruggetje, ja hier moet ik echt doorheen. maar goed dat ik mijn schoenen nog eens ingespoten heb. Spannend hoor als ik hier val ben ik nog niet jarig,  maar goed een beetje uitdaging moet kunnen op zijn minst natte sokken ben ik bang. En ik denk aan de reservesokken in de koffer van de brommer. Stom voorgevoel ook altijd.
Alsof die dam nog niet genoeg is kom ik bij een wat je zou kunnen zeggen stroomversnelling ook hier moet ik door .

Terwijl ik over de dam loop wat wonderbaarlijk goed gaat zie ik de beloning,  een prachtig gebied ontvouwt zich voor me . Stilstaand water, een oase van wilgen , een zwaan een meerkoet. een specht vliegt voorbij.  Uiteindelijk ben ik toch aan de ander kant van de Maas terecht gekomen. Hier stuit ik op kleine groepjes kinderen.

Op een: " En jongens , wat gezien? " komt er een stroomversnelling van woorden op me af. Ze zijn op excursie allemaal laarzen aan wat helemaal geen zin heeft want de een na de ander laat stoer zien hoe die in het water is "gevallen."
Een vergrootglaasje en  vragenlijst e.d. laat zien dat ze nog wat te doen hebben. De juffrouw weet niet goed of ze er wel zo blij mee moet zijn met al die natte kinderen.  Dan een bekend T-shirt van Natuurmonumenten. Hij heeft al gauw door dat ik niet de eerste beste wandelaar ben en voordat ik het weet zijn we volop in gesprek. Hij lyrisch over de behaalde resultaten van het modern millieubeheer en ik omdat ik weet wat ervoor plaats heeft gemaakt. maar feit is de grindboeren hebben een zeer mooi staaltje natuurherstel laten zien. Met een uitnodiging op zak loop ik nog een stuk verder waarbij de krekels en sprinkhanen met me mee springen, verder is er zowel links als rechts steeds water . Ik vind een prachtige kijkwand die ik moet onthouden, want voor de winter is dat ideaal of ’s morgens vroeg zelfs en ik kom erachter dat ik of helemaal over de Laak mag doorlopen, Geen goed idee nu aangezien het 16:00 uur is en ik zou niet willen dat de kinderen me als vermist opgeven. Of toch maar de weg terug vervolgen waar ik dan maar voorkies en wat helemaal geen straf is.
 
Om de volledige ronde te lopen zul je toch of heel goed door moeten kunnen lopen haha, of een dag ervooruit trekken wat ik dus zeker nog een keer ga doen. Het is zeker niet de afstand dat me tegenhoud. Maar het struinen en teruglopen op je eigen pad als blijkt dat je niet verder kunt en het hoge gras vergen behoorlijk wat energie. En dan is er ook nog zoveel te zien. Ook de terugweg neemt weer de nodige tijd in beslag en ik kom er eindelijk achter dat mijn drukte makertje een plevier is die iedere indringer achterna zit.  Zowel de kwikstaart als de koolmees als de scholekster en als ik moesten het ontgelden. Met een grijns van oor tot oor vind ik mijn poortje weer terug. Ik sta nog niet buiten of de telefoon trilt.  Waar ben jij ? Ooh mag ik poffertjes eten want ik heb nog handboogschieten en als pap gaat koken dan wordt het zo laat. Back to reality . Zet de waterkoker zo maar aan, ik ben met een kwartiertje weer thuis tot straks.

Advertenties

8 thoughts on “grensmaas.

  1. 12 juni was een mooie zonnige dag en voor jou dus een mooie dag voor de natuur. Een heel mooi gebied, vooral die foto met de stroomversnelling. Je hebt weer enoten zo te lezen.

  2. Weer een heel mooi verwoord verslag van je wandeling Mazza en ook erg mooie foto’s, als jij aan het vertellen bent over je verrassingen heb ik altijd zin om een wandeling te gaan maken.Liefs, Ann.

  3. Wat een heerlijk verslag.!!Jij staat zo open voor de natuur en hoort en ziet veel zo veel,ongelooflijk.Ik woon in een grote stad maar als ik de foto’s zie en jouw verhaal dan verlang ik ook wel eens naar die rust en kennis.De meeste vogelnamen herken ik wel maar een kneu..????Nooit van gehoord.Nog een mooie zonnige dag.

  4. Owwwwww help Marion. Wat had ik graag m’n camera eventjes neergezet op die dam. Dit soort foto’s vindt ik vreeeeselijk mooi. Mijn grote komplimenten

  5. Als ik dit zo lees, zie ik het al helemaal voor me hoe je daar loopt.. Het was wel een avontuurlijke tocht met die rotsblokjes in het water. Gelukkig ben je er droog vanaf gekomen en heb je mooie foto’s kunnen maken !

  6. Dit was een tocht vol verrassingen Mazza, zoals gewoonlijk heb je er weer een verslag van gemaakt wat een plezier is om lezen. Zo te zien is het een prachtig stuk natuur,mooi dat er ook excursies worden gehouden,je kunt van de natuur niet genoeg leren. Ik wens je een heel fijn zonnig weekend!Groetjes van Edward.

Wat vind jij ervan?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s