Een dagje naar de Peel


Dochterlief had weer eens een viswedstrijd. De Limburgse kampioenschappen alweer. Deze keer werden ze gehouden in Meijel. En Meijel is heel lekker dicht bij de Peel . Dus heb ik manlief eens heel lief aangekeken om te zien of we wat kunnen regelen tenslotte moeten ze al om 9 uur loten dus dat is vroeg. En we hebben het voor elkaar gekregen. Ik werd bij de Vossenberg uit de auto gezet En hun gingen verder naar de Bonkerweg voor de wedstrijd. Zo’n vis wedstrijd duuurt best lang , Daaruit blijkt wel hoe veel geduld vissers hebben . Vanaf half negen verzamelen, dan om negen uur de plaats loting, dan om 10 uur het eerste fluitsignaal het opzetten en klaarmaken mag beginnen, dan een fluitsignaal wanneer het eerste voer in het water mag dan weer een fluit signaal om te beginnen dus ondertussen is het 11 uur eer de dobber in het water ligt. De wedstrijd zelf duurt drie uur. Dus om twee uur weer een fluitsignaal om te stoppen en dan moet er nog gewogen worden en dan de prijsuitreiking en dan mag je blij zijn als je om vier uur naar huis kunt. voor mij genoeg tijd dus om een stuk te wandelen.

Omdat dit een nieuw gebied is ben ik helemaal voorbereid. Kaart, telefoon, kompas, eten en drinken, pleisters, tekenpen, rekverbandje, Kortom alle nood gevallen zijn voorzien. En ik had ze ook nodig ook behalve de verbanddoos dan maar je weet maar nooit.

Omdat het grootste gedeelte van de Peel is afgesloten besluit ik om langs de rand van de Peel naar beneden te werken tot het bezoekers centrum en daar zou ik wel weer verder zien. Na telefonisch mijn route aan manlief te hebben doorgegeven ( i.g.v nood) ging ik op pad.

Ik moet zeggen het was heerlijk om al om 8 uur met mijn neus in de natuur te staan. Het gefluit en gekwetter van de vogels is niet om bij te houden. laat staan dat ik de kans krijg om iets te zien overal waar ik kijk zie ik beweging . of vogels vliegen langs de struiken op of konijntjes schieten voor mijn voeten langs zodat ik vaak kleine witte bolletjes door het veld zag schieten. Het gefluit is zeer intrigerend vooral omdat eigenlijk het fluitseizoen bijna voorbij is. Maar het lijkt of de vogels op de Peel zich hier dus niet aan houden.  Al gauw krijg ik in de gaten dat het gekwetter van vogels komt die ik bij ons niet zo vaak zie. en hier laten ze zich veel beter zien. Waarschijnlijk ook door de rust die er heerst. Zo rustig dat het luide ooooeeeriolee hele goed te horen is en een gele schim vliegt langs . cool snel fototoestel gepakt , terwijl ik weet dat de afstand veel te ver is maar toch deze is voor de collectie zo vaak zien we hem niet. Een mooie wielewaal. nadat ik hem op de foto heb neem ik mijn verrekijker om even van dit moment te kunnen genieten. Tenslotte is kijken met verrekijker een stuk duidelijker. Ik zie duidelijk de zwarte vlekken op de vleugels en volg hem als hij opvliegt richting de bomenrij. Vrolijk fluitend laat hij mij achter. Dan wordt ik verrast door de volgende een roodborsttapuit laat zich zien. De graspiepers en de boompiepers  strijden om de aandacht zonder zich al te veel bloot te geven. met rechts de Peel en links Het cultuurlandschap met akkers en weide kom ik niets tekort. Af en toe op de kaart kijkend om te zien waar ik naartoe wil en een beetje moet.Het eerste beste vennetje dat ik tegenkom laat luid kikkergekwaak horen maar is niet toegankelijk. Ik geniet zo dat ik eigenlijk vergeet foto’s van de omgeving te maken en alle aandacht is ook gericht op de vogels die in dit gebied zeer talrijk aanwezig zijn. Mijn maag begint al om negen uur te knorren ja dat zal wel als je al om 7 uur ontbeten hebt maar ik zet nog even door. De dag is nog lang. Meer roodborsttapuiten , piepers, lijsters, buizerd, tuinfluiters en meesjes vergezellen me op mijn tocht. Vooral de meesjes vinden het heel leuk om met me mee te vliegen van boom naar boom. Hier en daar zie ik een boomkruiper. Een bekend gekeuveld gesjirp laat me weten dat de staartmeesje ook in de buurt zijn en een onbekend mezengeluid bleken kuifmeesjes te zijn.  Zo gaat mijn tocht gestaag door zeer afwisselende gebieden. Tijd voor een boterham , blijkt dat vogels zeer nieuwsgierig kunnen zijn . Want een voor een durven ze dichterbij  als ze in de gaten hebben dat er niets gebeurt.  Rond twaalf uur kom ik in het bezoekerscentrum aan waar ik even dankbaar gebruik maak van toilet. Na een kleine rust en kwebbelpauze met het meisje van de receptie want zij is de eerste persoon die ik zie vanmorgen ga ik nog even de Peel op en Besluit nog een route te volgen rood of geel oftewel  drie of twee kilometer want 6 hoeft van mij echt niet meer.  Ik zie wel ik ga op weg richting de vogelkijkwand en verder zie ik het wel. Bij de vogelkijkwand heb ik lekker rust, totdat er een jonge knaap naar binnen stapt met een camera en lens waar ik alleen maar van kan dromen.  (snotaap) Heb je de dodaars net gezien?  vraag ik . Nee en al gauw zijn we in gesprek . Over de wielewaal en de roodborsttapuit en voordat we het realiseren zijn we verder samen op pad en kom ik erachter dat de snotaap de zoon is van de gids die in het bezoekerscentrum werkt en krijg ik een privé rondleiding.

Al gauw weet ik de spannende plekjes en laat hij me zien waar de blauwborst zit die zich helaas wel liet zien maar niet liet fotograferen.  Al gauw kwebbelen we verder en blijkt dat hij bij de vogelwerkgroep zit, wat ik al vermoedde want hij kent echt elk geluidje. De tijd vliegt om en om twee uur gaat mijn telefoon met de vraag hoe verder als hij me nu ophaalt zijn we tijdens de weging terug en ben ik op tijd voor de prijsuitreiking. Omdat ik vlak bij het bezoekerscentrum weer ben zeg ik goed zie je zo. Ik moet afscheid nemen en na uitwisseling van gegevens ga ik op pad hem achterlatend in een poging een muis te fotograferen .

Stuart haalt me op en brengt me op de hoogte van het vis gebeuren . We komen aan terwijl dochterlief al de spullen verzameld heeft en vertelt naar schatting de  5 de plaats te hebben.  We wachten de prijsuitreiking af, met wat drinken en een broodje frikandel om de club te sponsoren. Elena heeft uiteindelijk de 4de plaats behaald. met een paar voorns ,en 2 brasems . Jammer voor haar was dat ze op de valreep nog een mooie zeelt had gevangen die na meting net een cm te klein bleek en terug het water in moest. Helaas deze keer heeft ze de Nederlandse kampioenschappen net niet gehaald.  Maar ze heeft goed gevist dat blijkt als in de A- klasse( 27 deelnemers) dus hoger dan haar de 5de plaats nog steeds minder gewicht heeft gevangen dan zij had. Daar gingen de eerste 7 door naar de Nederlandse. In haar categorie hadden ze 8 man dus mochten er maar twee door. In ieder geval heeft ze volgend jaar weer kans. Want ze heeft  zich wel alweer gekwalificeerd. Stuart heeft lekker in zijn stoel achter haar gezeten om haar zachtjes aan te moedigen, niet te hard anders jaag je de vis weg. Verder heeft hij zich geamuseerd met een boekje en zijn muziek en een dutje en heeft in ieder geval de zon gevangen, En de nodige pollen : Hatsjie ( ach cherm )

Die verdient met vaderdag toch wel iets heel lekkers

Advertenties

6 thoughts on “Een dagje naar de Peel

  1. Zo te lezen een harmonieus gezin en Mazza lijkt wel of je in de natuur leeft al die verhalen en foto’s ze zijn prachtig. Je moet een lieve geduldige man hebben en je dochter heeft toch ook wel een ereplaatsje verdiend. Mooie zondag veel plezier ,,, Liefs, Benona

  2. Gezellig verhaal mazza, en je foto’s zijn ook prachtig. Allen vind ik het jammer dat je de namen van de vogels er niet bij hebt gezet, hier in de randstad hebben we niet zoveel verschillende soorten en ik ben toch wel benieuwd naar de namen van al dat moois dat je vereeuwigd hebt.Al heeft Elena dan niet een plekje veroverd voor de Nederlandse kampioenschappen, ze heeft toch een prima prestatie geleverd hoor, van harte gefeliciteerd Elena, ik doe het je echt niet na! (vooral het geduld niet, hihi) Liefs, Miem

  3. Het laat zich raden waar Stu mee verwend wordt. Vanavond heb ik er toch ook maar twee genomen. Heerlijk en ze smaakten zalig. Leuk verhaal en karakteristiek Mazza he ? Heerlijk je verhalen, je enthousiasme, het genieten dat je zo voorbeeldig beschrijft. Hier wordt je vrolijk van. Goed voor ieder mens om te lezen. Slaap lekker en genieten morgen he ? Je loopt vast wel weer tegen iets leuks aan op de Meinweg….

  4. Wat een prachtverhaal…ben veel in de peel geweest maar denk dat jij in een dag meer gezien en gehoord hebt als ik hihi…Wij fietsen veel langs de rand en genieten van al het moois onderweg.En zeker weten dat jij je mannetje morgen mag verwennen als hij je die wandeling laat maken in je uppie.Groetjes en morgen een fijne vaderdag voor je man dan hihiDoei doei

  5. Wat een geluk Mazza dat vader bij zijn dochter blijft, die heeft dus ook wel geduld en dat mag ook wel met een vrouw die eeuwig in de natuur aan het wandelen en fotograferen is, jullie hebben het dus allemaal erg naar jullie zin gehad en daar gaat het maar om. Stuart verdient zeker wat iets heel lekkers het lijkt me een gedulige man en lieve man.Liefs, Ann.

Wat vind jij ervan?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s