St Nicholas church in Dereham


 

Ik ken er een paar die heel blij zijn dat deze foto’s eindelijk langskomen. Al de eerste keer in Dereham had ik de neiging om de familie de familie te laten en eens echt de toerist uithangen, maar toen kwam het er niet van. Nu voelde ik me bekend en vertrouwd genoeg om op speurtocht uit te gaan en daar lag achter de Ted Ellis walk net voordat je het centrum inloopt deze magnifieke kerk. Lonkend, verleidelijk, en toe ineens het zonnetje zijn dak raakte was ik helemaal verkocht, zeker toen mijn oog viel op het pad naar de graven toe. 

Ik ben gek op oude graven, grafstenen en kerken. Dat is niet zozeer om religieuze reden maar zeker wel vanwege de architectuur. Kerken zijn daarvoor prachtige voorbeelden zoveel culturen zo veel verschillen niet alleen van buiten maar zeker ook van binnen. want binnen in een kerk vind de beleving plaats en de reflectie van wat er binnen in zo’n kerk afspeelt geeft aan hoezeer de kerk in of buiten zijn parochie staat. In deze kerk kwam de warmte en de huiselijkheid naar voren. De vele gedenkplaten , zowel in steen als in het glas in lood laten al iets blijken van de betrokkenheid van de mensen. Maar wat vooral opviel bij binnenkomst  was het feit dat er een aparte speelhoek is voor de kinderen  met een matje op de vloer en stoeltjes, een Box en speelgoed en al.  Ergens in een doos stonden bekertjes en een fles ranja-achtig iets. Verderop kwam ik geborduurde kussentjes tegen als herinnering. Met  moeite trok ik me los want hoe meer ik door de kerk liep hoe meer ik zag. 

Doort


Het was lang geleden , maar ik had eindelijk even tijd om door de Doort te wandelen. Nou ja tijd. Ben eerst naar de kapper geweest, straks ga ik uiteten met mijn collega’s maar het zonnetje scheen zo lekker dat ik echt zoiets had van ik ga . Volgende week regent het misschien weer je weet maar nooit.
Lang geleden dat ik in de Doort was, maar ik heb de Doort ook een beetje vermeden omdat er groot onderhoud plaatsvindt dat betekent bomen vellen, waters uitdiepen , riet maaien enz enz. eigenlijk een hoop herrie en ik kan er niet tegen om bomen geveld te zien worden alleen omdat ze niet in het beoogd beeld passen. Er zijn nog maar zo weinig bomen en om dan een reus van vijftig jaar en meer geveld te zien worden net als de boom natuurkundig gezien interessant begint te worden vanwege gespleten stammen gaten en meer schuilplekjes, dus dat doe ik mezelf niet aan, dan maar even niet. Ook veel te veel andere dingen aan mijn kop gehad, maar goed.
Woensdagmiddag en herfstvakantie Was dat wel zo slim idee? Het zal er wel een herrie van jawelste zijn maar ik was ook nieuwsgierig naar het resultaat van al dat werk dus toch maar.
En ik had gelijk wat een oorverdovende herrie maar niet van de mensen of van de machines. Nee absoluut niet , juist het tegenovergestelde. Het bos was doodsstil, geen vogeltjes, geen wind. Het was een oorverdovende stilte. Langzaam loop ik mijn pad verder af. Het is zo stil dat de stilte op je af komt. Dan ineens een geristel dat gewoon de stilte verscheurd. Dan is het weer stil. Dan een gekraak. Wat was dat wat liep daar? ik draai me om maar zie niets geen beweging niets.
Eventjes maar, dan ineens een zuchtje wind dat door de toppen van de bomen speelt. Ineens is daar weer die oorverdovende herrie , een geritsel van jewelste. Ik draai weer, gespannen kijk ik rond en eindelijk zie ik wat er gebeurt. Het geritsel en gekraak komt van de vallende bladeren en de valllende eikels. Nooit geweten dat deze zo’n kabaal konden maken. Langzaam  heel langzaam begin ik eindelijk verschil te horen tussen het vallen van de bladeren en het geritsel van een vogel. Dan volgt er ineens een  klopjacht door de takken gevolgd door een noodkreet , die nog lang doorging ook nog.  Een sperwer heeft zich in het bos begeven en gaat huiswaarts met prooi. Wat het was? Geen idee, kon zelfs een konijn zijn aan de angstkreet te horen. Meteen daarna komt het gekeuvel van de andere vogels los. Het ziet ernaar uit dat de vogels het gevaar gezien hebben, gevoeld hebben want ze hebben hun adem ingehouden oin neit ontdket te worden.  
Het lijkt zowaar of er een zucht van opluchting zich vrijgemaakt en deze positieve energie door de bomen heengestuurd wordt. De kleuren worden wat vrolijker, maar dat kan ook met het zonnetje te maken hebben. Een flinke hornaar flink zoemend doet me beseffen dat ik in zijn weg sta terwijl hij een plekje voor de winter aan het zoeken is, of misschien is die wel op zoek naar een lekker hapje wie weet.  De bosbodem is zeer gevarieerd gekleurd en de zichtbare paddestoelen hebben zo’n camouflage dat ze in eerste instantie niet opvallen. Bosbodem en paddenstoelen lijken één totdat je er één ontdekt en dan nog één en nog één en dan blijkt dat de bodem vol staat met allerlei paddenstoelen in allerlei kleuren en maten. Zou leuk zijn als ik volle batterijen had, maar helaas. kinderen hebben herfstvakantie en mijn mooie fijne opgeladen batterijen zijn verdwenen in de camera van mijn dochter die spellenmiddag heeft met visclub en wat voor haar meteen een maatschappelijk stage project is. Ik kijk op mijn telefoon hoe laat het is en realiseer me dat ik naar huis moet de tijd is omgevlogen. Ik zal toch maar weer gauw terugkomen maar helaas heb ik morgen een lange werkdag dus hopen dat het weer een beetje mooi blijft.  Thuis gekomen bleek waarom de tijd zo snel omgevlogen was. Mijn telefoon loopt nog steeds een uur voor. Ook geen probleem want nu heb ik logje klaar en foto’s erop . Dan kunnen jullie genieten en dan kan ik me klaarmaken voor mijn etentje.
 

varens


    Ik ben gek op varens , waarom weet ik niet al vanaf de lagere school toen de juffrouw liet zien waar de sporen zaten aan de onderkant van het blad, heb ik er iets mee. Ik vind de groeiwijze zo symbolisch. Ze horen ook bij het bos. Mijn soort bos , ik hou van groen, beekjes, stroompjes, klimmen en klauteren, vogels, loof veel loof.
Dennenbomen zijn ook wel leuk maar gevoelsmatig een beetje sinister, donker, spannend.
Misschien wel te veel sprookjes gelezen. De boze heks zit in een donker bos. Sneeuwwitje’s bos of Bambi’s bos was groen en fleurig met leuke konijntjes en zingende vogeltjes. 
De varens in mijn tuin staan niet in het bos maar wel altijd in de schaduw in een hoekje vlak bij de keuken.
En ze komen weer ieder jaar heel trouw . Magnifiek om te zien ,eerst een beetje groen boven de grond en zodra het een beetje formaat krijgt zie je hoe mooi de bladeren opgerold zitten . Veilig beschermt alsof ze de foetushouding hebben. En zo’n mooie kleur groen. En hoe klein het steeltje ook is, je ziet meteen hoe sterk en veerkrachtig de  steel  gaat worden.      

tussendoor 017

En dan als hij groter wordt wijdt hij zich naar buiten, niet meer rechtop staand veilig, maar openend naar de buitenwereld toe, elkaar de ruimte gunnend om te groeien. En dan vormen de bladeren een kring en als je goed kijkt. Ik vind het net beeldjes/wezentjes (de opgerolde puntjes, hun hoofdjes)  die elkaar aan de armen vasthouden.  Elkaar reikend en ondersteunend. 
 

tussendoor 018

En als je dan nog wat dichter kijkt dan kijk je in het hart van de cirkel en dan zie je hoe deze cirkel ruimte geeft aan een nieuwe cirkel binnenin en de grotere bladeren omringen liefdevol de kleinere zodat ze beschermd zijn. Nog steeds elkaar rakend voordat ze uitwaaieren .

tussendoor 020

En dan groeien ze uit als grote altijd groene planten die bereid zijn om de hele hoek te vullen met een prachtig groen vlak. Zo groen dat je je kunt inbeelden dat hier de elfjes wonen, dansen en plezier maken. En vooral zich beschermd voelen.
Op het meest ondankbare stukje van de tuin, waar nooit de zon schijnt. Groenblijvend totdat de vorst invalt en de dagen korten en dan kleuren ze en drogen ze als een kunstwerk en beschermen op die manier de nieuwe bladeren tegen vorst en kou.
 
                                                       

tussendoor 019Zeg nou zelf , wie kan hier niet op verliefd worden?

Het is nu 18 mei en mijn varens zijn flink gegroeid , zeg nu zelf ze zijn toch beeldig geworden varen 

 

   varen

Ted Ellis Walk in Dereham


Het is algemeen bekend dat ik nu eenmaal altijd kriebels in de benen krijg en er gewoon af en toe op uit moet. Dus toen we lekker bij Andrew en Helen gesettled waren en er van alles gebeurde en ook weer niets was dat een mooie moment om eens zelf de buurt te gaan verkennen. Onderweg naar het centrum ligt rechts een soort park waar Stuart en ik vorig bezoek ook al eens met Andrew doorheen zijn gelopen.  Het park begint met de Ted Ellis Walk.

Ted Ellis was een natuuronderzoeker die leefde van 1909- 1986. Geboren in Guernsey maar van Norfolk ouders. Zijn hele leven heeft hij gewijd aan natuurhistorie,  veertig jaar lang heeft hij gewoond in Wheatfen  Breed, Surlingham in een gebied van 130 hectare bos en moeras. De man is geroemd vanwege zijn onderzoek in de academische wereld. Maar het meest geroemd is hij door zijn enthousiasme en zijn kunde om zijn passie onder woorden te brengen bij het gewone publiek. Ted Ellis was al vroeg bewust van het belang van bepaalde gebieden en probeerde deze te behouden maar ook toegankelijk te maken voor genot en educatie naar kinderen en iedere natuurliefhebber.

Het park dat gelegen is midden in Dereham en begrensd wordt door woningen aan alle richtingen, is een prachtig mooi voorbeeld van hoe natuur en wonen kunnen worden gecombineerd. Het gebied lijkt op het eerste oog een groot grasveld met bomen en hagen waarlangs een beek loopt.  Het gebied wordt doorkruist door twee grote paden. Eén van noord naar zuid en de ander van west naar oost. Op deze manier zijn de paden de grote verbindingswegen  van woning naar centrum naar school enz. Deze wegen worden dan ook volop gebruikt door bewoners, hondenbezitters, fietsers enz. Het kwetsbare gebied zelf is afgezet met een hek of haag maar is daarbij niet helemaal ontoegankelijk. Wil je het gebied en daarmee in de natuur stappen dan hoef je maar een van de bijna verborgen doorkruizende paden te nemen en deze brengen je door het hele gebied zonder een hond tegen te komen. Terwijl de honden rennen en ravotten in de speelweide gelegen naast de speeltuin kun je aan de andere kant van de beek de stilte opzoeken. Alhoewel je het niet stil kunt noemen, overal zie je vogels die zich tegoed doen aan de bessen van de meidoorns die nu volop in bloei staat. De Vlaamse gaaien zijn volop te vinden in en nabij de eikenbomen waar ze met voorkeur de groene eikels zoeken om deze net als een eekhoorn te verstoppen voor de moeilijke tijden die komen gaan. Om deze reden wordt de Vlaamse gaai ook wel bosbouwer genoemd want ieder eikeltje dat achter blijft is goed voor een nieuwe boom. Terwijl ik me  steeds dieper begeef in het hart van het gebied begint het langzaam te dagen wat een unieke biotopen zich hier bevinden en jawel biotopen. Er bevinden zich oeverkanten met begroeiing maar ook kale kleiwanden waar de gaten van muizen of nestelende ijsvogels zijn te zien. Op sommige plaatsen domineren de eiken en meidoorns, op andere is het wilgen en rietgroei. Op een plaats vind ik zelfs een verdwaalde marihuana plant. Joost mag weten hoe die daar terecht is gekomen.  

Langzaam begint zich een plaatje te vormen en de verschillende grassen, rietsoorten en struiken geven aan waar de moeras , natte gebieden zelfs plassen en droge en/of drooggevallen gebieden zich bevinden met daarbij hun eigen insecten dieren en vogels. Het is geen wonder dat de mensen hier Wellingtons (regenlaarzen) dragen. Maar goed dat mijn schoenen redelijk waterdicht zijn. 

Een gesprek met een lokale bewoonster begint met “looking for something special? ” en eindigt met bijna een lezing over welke dieren zich in dit gebied bevinden. ‘s Avonds kun je hier bijna niet lopen van de padden en de kikkers die zich op het pad bevinden. En ik woon hierachter en heb regelmatig de sperwer in de tuin. Zo mooi. Geweldig, vooral omdat deze vrouw wist dat Echt vlakbij Aken op het drielandenpunt ligt, nou ja dat is toch al redelijk in de buurt toch ? Ze is al in Nederland op vakantie geweest en heeft zelfs op haar zestiende in Nijmegen gewoond.

Onze conclusie was dat Nederland en Norfolk heel veel op elkaar lijken, klopt ook wel ware het niet dat Nederland een stuk kleiner is en zeer dichtbevolkt en een panische angst lijkt te hebben voor ongemaaide gebieden en de Engelsen een panische angst voor grote roofvogels hebben. Iedere grote roofvogel wordt al gauw uitgemoord uit angst voor hun aanval op hun ooh zo special “grouse” en andere  hoenderen. In Engeland is zo eens een oehoe paartje dat in de publiciteit kwam omdat deze via Nederland of België is uitgevlogen binnen een week vermoord. Het mannetje werd afgeschoten en het vrouwtje is gevlucht. Volgens Engelsen exoten. Een buizerd zul je daar ook niet gauw in het luchtruim zien. In Engeland wordt niets gemaaid en dat is ook te merken aan het levendige insecten en vogelwereld. Geloof het of niet maar hier zijn de mussen nog wild.  De vos had ik al ontdekt of in ieder geval was zijn aanwezigheid verraden door de vleugels die hij achter had gelaten na het verorberen van zijn prooi, een fazant. De ijsvogel heeft met zijn aanwezigheid meteen aan het begin van de wandeling al de toon gezet, deze dag kan niet meer stuk. Roodborstjes, heggemussen vinken, gaaien, spechten allemaal laten ze zich zien. De herfstkleuren doen bijna sprookjesachtig aan. En de bomen zijn van het formaat waar je in Nederland bijna alleen nog maar van kan dromen.

In het midden van dit alles is nog een zeer serieus omheind gebied te herkennen met twee poorten een aan het begin en een is vaag aan de horizon te herkennen dus dat nodigt uit tot verder ontdekken. Het blijkt al gauw dat dit een zeer kwetsbaar en nat gebied is. Dit  moet een paradijs zijn voor kikkers, salamanders, slangen, libellen en ander bij het stilstaand water behorende dieren. Helaas is het tijdens mijn wandelingen, want ik ben hier twee keer komen wandelen te koud of bewolkt en iets te laat in het jaar om te kunnen ontdekken wat zich hier verscholen houdt. Dwalend langs de paadjes word ik verliefd op dit gebied en realiseer me dat ik hier nog wel menig uurtje zal gaan doorbrengen. De sporen van de zomer zijn nog hier en daar nog zichtbaar, dit moet een grote bloemenweelde zijn geweest. Haastig zie ik de moeders langs de paadjes lopen op weg naar de school. Zullen ze zich realiseren wat een prachtig gebied dit is? 

soms


Soms

soms is het net of je nog achter me loopt.

soms

soms verwacht ik je sprong als ik de sleutel in het slot steek.

soms

soms vind ik onverwacht iets wat van jou was.

soms

soms moet ik ineens aan je denken.

soms

en soms kom ik je gewoon weer tegen.

natuur 23dec 015

Mitch

12-10-’93 / + 11-04-’07 

 

Georgina and Crackers


Onze aankomst in Engeland was toch weer emotioneel maar dan anders, meer van hèhè wat een opluchting dan verdriet. Meer van:  hé daar zijn we weer dan waar je je toch al die tijd.  Meer van:  heerlijk om hier te zijn dan van waar komen we terecht. Die emotionele rollercoaster heeft eindelijk wat vaart verminderd.

De aankomst “ daar thuis” was wel heel apart. Twee nieuwe wezens zaten vol verwachting op ons te wachten. Georgina and Crackers. Na alle verhalen waren we toch wel heel benieuwd wat ze zich in huis gehaald hadden. Nou ja in huis….? in de tuin dan. Het verhaal zit ongeveer zo. Een vriendin  moest weg voor studie en kon haar diertjes niet verzorgen en ze vroeg Dawn of zij op ze wilde passen maar dan voor vier jaar  ( minimaal waarschijnlijk)  Dawn met een enorm groot hart zei meteen ja en heeft Georgina en Crackers meteen geadopteerd als haar pleegkindjes. Georgina is tachtig jaar en Crackers wordt geschat op veertig jaar maar dat weten we niet zeker. Dawn is helemaal verliefd en heeft zelfs pyamaatjes voor ze gemaakt voor als ze het te koud zouden krijgen in het Engelse.

 

Al nieuwsgierig geworden?

 

Het was een heerlijke zonnige ochtend en de nieuwe bewoners “rennen” nog genietend door de tuin. Op de grond ligt allemaal lekkers voor ze, sla, appels, banaan  want ze moeten flink gevoerd worden want straks krijgen ze maanden niets te eten. Dan slapen ze de hele winter door, heerlijk je zou er bijna jaloers op worden. Tot mijn verbazing ging Georgina zo snel dat ik zelfs een wazige foto heb. Ik kan wel zeggen dat het een hele leuke ervaring is. Plaatselijk zelfs heel zacht.  In het weekend hebben ze een bad gekregen en zijn ze verzorgd geworden met een heerlijke oliemassage waarna ze prachtig glimmend in de overwinteringsbox zijn gezet. 

Engeland oktober 2009 (54)

Engeland oktober 2009 (60)     Engeland oktober 2009 (57) Engeland oktober 2009 (62)

Engeland oktober 2009 (58)

Ik zal Dawn ook de foto met de pyama-tjes eens vragen want die kan ik jullie eigenlijk niet onthouden.  Georgina is de knappe dame op de bovenste foto en Crackers is die stoere knul met het gaatje in zijn schild , de oorbel ontbreekt er maar net aan.

oh Ja Edward , je rode ijsmuts is zeer geslaagd, ik heb hem niet meer over zijn kale kopje horen klagen.