Gedumpt , alweer!?


Het mooie weer afgewacht en buienradar bestudeerd. Ja, ja dat zou niet verkeerd worden vandaag. Mijn manlief gaf zomaar toe dat hij een afspraakje had, een afspraakje met Skype, en of ik als ik nog ergens naar toe wilde, ik wel even wou opschieten. Die mannen van tegenwoordig absoluut geen respect voor het onthaastingsritueel. Ik zou natuurlijk heel jaloers mijn spullen bij elkaar moeten pakken, maar nee ik maak fluitend mijn boterhammetje klaar, thermoskan met koffie, kompas ,landkaart, schoenen…. nog iets? Hm een afspraakje, sinds de ontdekking van de verloren familie is de zondag niet meer heilig. Ik kijk om me heen om te controleren dat ik alles heb en met een laatste beweging gris ik nog net even mijn telefoon mee. Ik heb het niet op techniek, maar in dit soort situaties in een telefoon wel een uitkomst. klaar? Ja kom maar.

Een kleine 7 à 8 kilometer verderop word ik uit de auto gezet. Bij het plaatsje Montfort. Vandaar mag ik mijn weg terug vinden naar het Peyerland. Maar ik ga niet meteen richting Pey. Ik wil eerst landgoed Rozendael gaan exploreren.

100_7382

Het waait vandaag weer flink en de vliegdennen zwiepen door de lucht. Daar sta ik dan in mijn eentje, niet meer bij me dan een regenponcho, mijn thermoskan koffie, een paar boterhammen, kompas en kaart,  mijn camera en mijn verrekijker. De wolken jakkeren langs de horizon. Het lijkt me verstandig om maar zo gauw mogelijk het bos in te duiken tenslotte staat daar minder wind. Langs de elite tuinen van diegene die het genoegen hebben om aan een bosrand te kunnen wonen kom ik bij een splitsing en ik loop het bos in. In dit gedeelte zit een magnifieke grote uil, een unicum maar hoe ik ook het bos uitpluis met al zijn kronkel wegen en cirkeltjes, ik ben drie keer via verschillende wegen op hetzelfde punt gearriveerd en ik moet helaas toegeven dat hij er niet is. De grote nestkast die er hangt lijkt ook langere tijd niet meer gebruikt. Jammer, vorig jaar heb ik nog het genoegen gehad om oog in oog met hem te staan maar had toen geen camera bij me. Ik besluit het bos verder te exploreren en kom terecht op een stukje mini-stuifzand heide gebiedje midden in het bos. 100_7404

Vandaar dus dat Limburgs landschap blij is met deze aankoop.  De wind lijkt weer eens wat te gaan liggen en meteen worden geluiden van de mees weer hoorbaar. Eigenlijk is het heel stil in het bos, behalve het geritsel en gekraak van de bomen hoor ik mezelf ook niet lopen. De bladeren die het pad camoufleren zijn nat en vochtig van de afgelopen regens en hebben dus hun kraakvermogen verloren. Dat betekent  ook dat ik niet meer opgeschrikt wordt door het geritsel in het struikgewas. Op die manier observeren wordt dus moeilijk en ik realiseer me dat de natuur een voorsprong heeft vandaag. Ze zullen zich vandaag niet makkelijk verraden. Mijmerend en vooral genietend van de stilte en het eenzame gevoel raak ik in een vorm van trance, waardoor mijn zintuigen zich versterken, ik zie sneller het verschil tussen een afgeblazen blaadje of en voorbijvliegende vogel. De konijnen draaien zich geschrokken de rug naar me toe en laten me achter, starend naar hun witte staartjes.  De wind pikt weer op en de vliegdennen piepen weer als slechtgesmeerde scharnieren. Door een Een harde klap van een stam die tegen een andere slaat zorgt ervoor dat ik weer in de realiteit sta.  Het wordt tijd dat ik me ga oriënteren want ik heb al een tijdje de wind in de rug wat betekent dat ik in principe de verkeerde richting uitloop.  

Aan de andere kant merk ik een grote heuvel op. Verder zie ik ineens allemaal gele oranje wandelstreepjes. De grensoverschrijdende wandelroute….. Ben ik nu toch? een glimp op de kaart en kompas bevestigd mijn vermoedens dat ik langzaam aan de noordkant kant van het bos ben aan het lopen en ik moet nu toch echt een andere richting aanhouden anders kom ik in plaats van in Pey in Sint Odiliënberg terecht.  Na mijn richting weer te hebben bepaald wordt het toch ook langzaam tijd om dit bos te verlaten en eens langzaam richting Pey te gaan lopen. Ik weet dat je via bos en veld richting Sint Joost en vandaar in het kranenbroek terecht kunt komen.  Natuurlijk is er een verschil tussen weten en er komen. Onderweg wordt ik geconfronteerd met de raarste ervaringen. Heel vreemd als je ineens twee husky koppen tussen de takken ziet gaan? Zag ik dat nou goed?  Soms word ik een andere kant op gestuurd omdat het pad een bocht maakt. Een andere keer is het mijn nieuwsgierigheid naar wat er om de hoek ligt of achter de heuvel ligt dat me de verkeerde kant op leid. Zo kom ik onderweg een alleraardigste hangplek tegen. Compleet met kussentje en anekdotes wordt je verwelkomt. Geen verkeerd plekje trouwens als je het uitzicht aanschouwt. 100_7458

100_7437

De grote weg die ik wou oversteken op de hoogte van de camping steek ik pas over bij het voetbalveld van SintJoost omdat ik door nieuwsgierigheid naar de nieuwe natuur in de vorm van overstromingswaterplassen verder langs de bosrand wordt gestuurd. Ineens hoor ik het gemiauw van de buizerd en antwoord ergens in deze bomen zit er een jong roepend naar zijn ouders? Het is goed mogelijk, een buizerdjong is pas met drie jaar geslachtsrijp, maar hoe lang die precies bij zijn ouders blijft weet ik niet.   

Als ik de kerk van Sint-Joost zie liggen bevind ik me meteen op bekend gebied. Het kranenbroek zal ik nog net raken maar om er nog doorheen te lopen daar is het wat te laat voor aan het worden. Ik besluit door te lopen tot het bezoekershuisje en me daar te laten ophalen. Ik merk dat het snel afkoelt en de volle wind tegen die ik nu voel begint langzaam in mijn kleren te dringen. Dusdanige afkoeling in deze tijd van het jaar is een garantie voor een verkoudheid.  Ik kort mijn weg af door het veld waar ik ineens een enorme lichte vogel zie. De vogel lijkt zo groot als een buizerd. Verbaasd over de verschijning probeer ik hem te  vangen met mijn verrekijker. Dan zie ik ook een bruin exemplaar…is dit een gevecht?  Ik krijg de vogel in beeld en sta bijna te juichen. dit is eentje die ik al lang niet meer hier heb mogen aanschouwen, geweldig  Ik probeer alle details in me op te nemen, De zwarte vleugeltoppen vallen echt op bij de bijna blauwe kleur van de vogel. De vogel landt op de grond  en ik probeer tegen beter weten in wat dichterbij te komen. Tenslotte moet ik toch ook door het veld. Als ik dichtbij kom weet ik zeker dat dit een echte roofvogel is.  Hij zal me echt niet dichterbij laten komen tenslotte zijn zijn ogen wel 10 keer beter dan die van mij. Laag vliegend over het land.  Mijn dag kan niet meer stuk. Wat mijn week kan niet meer stuk maar ik zal toch nog een paar keer terug willen/ moeten naar deze plek. Want ik ben er nog niet uit wat het precies was. Dus toch dat camouflage tentje!?  Ik kan in ieder geval naar bed met de gedachte dat ik of de grauwe kiekendief of de blauwe kiekendief heb gezien. En heel misschien zelfs wel een koppeltje.  

Advertenties

uitje


Vanmiddag toch even de neus buiten de deur kunnen steken. We hadden hier toch wel zo’n lekker weertje.
Van dochterlief een spiegeltje gekregen, goed dan gaan we dat toch eens even uitproberen. Wahaha nou dat viel nog tegen zeg. Een spiegeltje is heel handig om de onderkant van een paddestoel te kunnen bekijken zonder de paddestoel te beschadigen. Het is echt een fantastisch hulpmiddel totdat je probeert om een foto te maken. Dan komen er allemaal onmogelijke beelden tevoorschijn en vragen als : hoe ga je focussen? hoe hou je het spiegeltje schoon? hoe hou je hem gericht en hoe zorg je ervoor dat het gewenste ook in beeld blijft als je spiegel wil loslaten?  Wahaha ik heb al in de gaten dat als de spiegel maar dicht op de hoed zit dat je alles nog wel gefocuust krijgt maar als het steeltje wat langer is of een kraagje bevat of zelfs twee kleuren bevat die je in beeld wil krijgen dan moet je je toch in de raarste bochten wringen.
Ik heb ondanks dat heerlijk genoten een zeer leuk gesprek gehad met een wandelaar die ook de sperwer had gehoord en vroeg of ik hem gezien had.  Eigenlijk was het gewoon eenvoudigweg op en top genieten.

“Gewoon” elfenbankje


Gewoon elfenbankje (Trametes versicolor) 2,5 – 6,5 cm Ø

andere namen:  Coriolus versicolor , Polyporus versicolor

 Leuk al die reacties bij mijn elvenbankje, inderdaad een gewoon elvenbankje waaraan niets gewoon is. Het is inderdaad maar wat je gewoon noemt.

laten we eens beginnen met wat is het? Het is geen dier of plant, maar wat is het dan wel? Is het een paddestoel of is het een zwam. Nu ga ik proberen uit te leggen waar onderzoekers jaren lang mee bezig zijn geweest . De paddestoel is het zichtbare gedeelte/ lichaam van een draderig systeem dat onder de grond of in dood hout leeft. Dus eigenlijk is een paddestoel een soort vrucht van dat hele gebeuren dat zich het hele jaar onder de grond bevindt en pas boven de grond komt als de omstandigheden daarvoor gunstig zijn, met geen ander doel dan vermeerdering. 

 op de foto voorbeeld van paddestoelvorm

Samen met dat zichtbare gedeelte wordt dat een zwam genoemd. Dus vandaar dat de zichtbare lichamen met hun steeltjes en hoedjes de paddenstoelen zijn , je vergeet dan even het hele gebeuren onder de grond en de vormen die vaak aan bomen vastzitten zwammen worden genoemd omdat deze verankert in de boom zitten waardoor je het hele gebeuren benoemd. Simpeler dan dit kan ik het niet uitleggen. Dus de elvenbank is een paddestoel ( het vruchtlichaam dus) die behoort tot de boomzwammen. Dit stukje info voor degene die het nog kunnen volgen. 

    

Nu is het elvenbankje is een vrij taltijke soort. Maar de kleurtekening kan ontzettend variëren. De kleurgebieden kunnen  zwarte ,bruine , groene purperen of zelfs blauwe tinten met tussen de gebieden lichte strepen. Vertaling van trametes is dennemoordenaar.Het elvenbankje is inderdaad op allerlei dood hout te zien maar of het ook de moordenaar is? Bij verdrogin verandert de kleur en de vorm nauwelijks  vandaar dat het vaak gebruikt wordt in bloemstukken. poly porus betekent veel poriën, gaatjes dus aan de onderkant is een buisjes laag te zien in taai , wit vlees. Het elfen bankje groeit het hele jaar en is eenjarige saprofyt . De vruchtlichamen groeien vaak aan één zijde van stronk of tak. 

De officiele beschrijving: Vruchtlichaam éénjarig, waaier- tot rozetvormig, meestal in grote groepen in rijen of dakpansgewijs groeiend. Hoed 2-7 x 1-5 cm, 1-5 mm dik. Bovenzijde concentrisch gezoneerd, golvend, fluwelig, met zwarte, blauwige, bruine, roodachtige en gelige zones, vaak met weerschijn, met een scherpe, gekerfde, wittige rand.
Buisjes 0,5-4 mm lang, wittig. Poriën 2-4 per mm, rond tot hoekig, wit of crème tot gelig-oker. Vlees dun, leerachtig taai, wittig, met een zwart laagje onder het hoedoppervlak.
Sporekleur wit.

Voorkomen: Op stronken, stobben, stammen en takken van loofbomen, soms op naaldhout (spar).
Status: Algemeen.

Verwante en/of gelijkende soorten: Trametes multicolor, Trametes hirsuta

Extra informatie
Het mycelium van het Gewoon elfenbankje (Yun Zhi of Kawaratake) bevat Krestin, een bij de behandeling van kanker van het spijsverteringskanaal, borstkanker en longkanker toegepaste polysaccharide (antioxidant).

 

paddenstoelen enzo .


Ik weet het, ik weet het alweer paddenstoelen. Maar gisteren op de terug weg van Elmpterbrüch viel bij de afrit van de snelweg mijn oog op een grasveld en dit veld stond gewoon vol met paddenstoelen en ondanks dat het vandaag grijs en koud is in tegenstelling tot gisteren waar bij we prachtig weer hadden, moest ik dit toch even gaan onderzoeken. Ook meteen even naar De Doort geweest om te zien hoe deze er nu bij lag.
Dat was eenvoudig heel stil. De machines waren weg en de roodborsten waren alweer aanhet vechten om de nieuwe te  verwerven territoria.  Alle takken en dergelijke zijn uitgespreid en eenvoudig in de natuur teruggelegd wat dus hemel op aarde is voor de roodborst en de winterkoning die daar dus al in volle getalen zaten. Menig luchtgevecht werd uitgevoerd om de ander maar weg te jagen.  Het water lag er donker en stil bij. Aan de kanten te zien was er behoorlijk wat klei  uitgehaald.  Verderop zag ik men ook al een nieuwe poel aan het graven is geweest. We zullen zien hoe zich dit ontwikkeld maar nu is al te zien dat er veel meer ruimte is voor de zon en de bramenstruiken.
Verderop naar de paddenstoelen dit bleken er heel wat meer te zijn dan ik dacht. Heel leuk om hier een even tussendoor te gaan neuzen. Er stonden er wel honderden en ik ben gekomen tot vijf soorten welke ? Dat zoeken we nog op.  Wat leuk is dat je zo verschillende stadia tegenkomt waardoor duidelijk te zien is dat paddenstoelen ook van kleur veranderen naarmate ze ouder worden. Vooral de inktzwammen lieten verschillende stadia zien. Heel leerzaam natuurlijk want dat vind je niet in de boekjes.   
Het was vandaag grijs en een beetje miezerig, maar nu na een douche ben ik weer heerlijk warm. Gauw naar de keuken om boerenkool te maken .  Ooh ja en mijn vriendin is bevallen van een wolk van een baby Emma genaamd. Meer weet ik ook nog niet.  Kan niet wachten om dit nieuwe wondertje te bewonderen.  

Elmpterbrüch . Vogelwerkgroep.


oooh ooh wat was het vroeg, het was nog donker toen ik opstond. Boterhammetje, kopje koffie. tasje klaarmaken enz. Om kwart voor 8 zou ik opgehaald worden door John en Els. Mijn mannetje een kopje koffie gemaakt, had die om gevraagd anders had ik hem lekker laten liggen. Half 8 ga ik even buiten voelen wat voor weer het is en daar staan ze al . Goh die hebben er zin in. Gauw mijn boeltje bij elkaargepakt, Op weg naar Boukoul om te verzamelen. Al in Boukoul wordt het telformulier tevoorschijn gehaald, want we hadden wachtend op de rest al gauw een aantal overvliegende rietganzen, tortels en specht gespot. Verder liep er wel een hele vreemde vogel langs de kerkmuur, kan niet anders zijn dan een kerkkruiper. Nadat we de grote goudhaan gevonden hadden op de kerktoren konden we met gerust hart en compleet vertrekken.
De reis ging richting ElmpterBrüch, een gebied waar ik nog nooit geweest was.

Het schitterende natuurgebied Elmpter Schwalmbruch gelegen in in Duitsland tussen Swalmen en Brueggen is ongeveer 280 hectare groot.
Het gehele gebied is aangewezen als natuurreservaat en geeft een goed beeld van van het oorspronkelijke Swalmdal in de grenstreek met zijn karakteristieke hoogveen – en gagelmoerassen.
http://www.snlm.nl/natuur/02swalm/elmpterbruch.htm

Elmpter Schwalmbroek Jeneverbessen in Elmpter Schwalmbruch

We begonnen de ochtend met een prachtige nevelige zonsopgang. Na het blauwbekken op het verzamelpunt was iedereen blij er eindelijk de pas in te kunnen zetten wat niet lang duurde aangezien de eerste vogels al gespot werden.
Een buizerd zit zich lekker op te warmen in het zonnetje. Regelmatig wordt er getuurd en geluisterd maar ook gezellig gekwebbeld. Er vormen zich kleinen groepjes naar gelang waar men naar kijkt. ons groepje drie man sterk was er vandaag heel goed in om er een beetje achteraan te hangen. De hekkensluiter zeg maar. We zagen allen naar een bomenrij kijken en toen we eraan kwamen ook turen natuurlijk. In de veronderstelling, het speciale ontdekt te hebben namelijk een zeer witte plek in de bomen wat zich na enig turen en geduld eindelijk uitstrekte(we wisten nu dus met zekerheid dat we een zilverreiger hadden geschoten), vertoefden we ons achter de rest aan. Eenmaal daar gekomen bleek dus dat de rest van de groep deze niet gezien had. Onze prachtige ontdekking werd met een beetje gehoon afgedaan. Ja ja vogelaars , eerst zien dan geloven. We  hadden een onderonsje in de uitkijktoren met prachtig uitzicht en niet veel later liet de zilverreiger zich zien door over de boomtoppen te vliegen. Mooi want daardoor kreeg deze amateur onder de vogelaars toch wel wat complimenten, als goed gespot. Nou ja een witte plek in de boomtoppen valt wel op natuurlijk. Wat nog leuker was, was mijn vraag, Wat heeft een vorkstaartje en een gestreepte borst is dat een sijsje? Nee, sijsjes komen in dit gebied niet voor, laten er nu net honderd meter verder boven in de boomtoppen verschillende sijsjes zitten. Barmsijsjes zelfs waardoor duidelijk werd dat wat ik zag waarschijnlijk een jonger exemplaar was.  Dat is nu wel net leuk aan zo’n groep. De een ziet wat anders dan een ander en zo zie je samen een heleboel. Na een lesje in het geluid van een kleine bonte en een grote bonte die ik dus nog niet uit elkaar ken, was ik blij in ieder geval een groene specht te herkennen. Ik weet nu wel dat een bonte specht groot of klein herkenbaar is aan een geluid dat heel veel lijkt op de korte alarmroep van de merel. Blijkbaar heb ik in mijn leven heel wat bonte spechten afgedaan als merels. Verder werd ik in mijn onzekerheid over het herkennen van een winterkoning en een roodborst gerustgesteld, schijnbaar kunnen deze heel erg op elkaar lijken.
Een hele opluchting.  Behalve de vogels hebben we onderweg nog meer interessante dingen gezien als reesporen, zwijnensporen, beversporen en paddestoelen. Het enige minpuntje vandaag waren de hybridefietsers die ons geregeld met een noodgang passeerden.  
 
De volgende excursie gaat naar de Isabellagriend in Herten. Dus lekker om de hoek.
 

werkzaamheden Doort ivm boomkikker.


Op verzoek van de lokale visclub , heb ik me door weer en wind naar de Doort begeven. Zeg maar gerust meer wind dan weer. Het waaide krachtig en het weer was geen weer te noemen , want dat wist niet wat het wou . In ieder geval waren de voorspelde regen en onweersbuien weggebleven dus de weergoden waren de visclub redelijk gunstig bestemd. Wat was het geval? In de Doort vinden grote werkzaam heden plaats.

100_6688  100_6685   100_6687

Dit bestaat onder andere uit het kappen van bomen en struiken maar ook het leeghalen van een vijver die helemaal aangepast gaat worden aan de wensen van de boomkikker.  De meningen en oordelen zijn hierover zeer wisselend maar feit was dat de vijver leeggepompt werd en de leden van de visclub wilden daar maar al te graag bij zijn om de vissen in nood te helpen met overzetten naar de andere vijver. Eigenlijk hadden ze geen keus. de dag was al uitgesteld van maandag naar dinsdag en nu dus donderdag zodat ze blij mochten zijn dat er toch nog mensen bereid zijn gevonden om uit te kunnen helpen.

100_6686   100_6690

Nu is vis omplaatsen in de Doort nog niet zo´n makkie. Staatsbosbeheer ging zeer voorbarig van start door meteen een waterpomp aan het werk te zetten en te gaan pompen met als gevolg dat de behulpzame vissers eigenlijk kansloos waren want de Doort bestaat uit een enorme kleilaag waar je dus tot je kruis kunt wegzakken en daar zijn zelfs de loze vissertjes niet op ingesteld aangezien hun laarsjes hooguit tot de knieën komen en ondanks de waadbroeken dus niet of moeilijk bij de vissen konden komen.

100_6689 100_6691 100_6696

Onnodig te zeggen dat deze stuurlui aan wal zich al gauw afvroegen waarom er geen gebruik werd gemaakt van een sleepnet of elektronisch werd afgevist. Wat alleen maar aangeeft dat de communicatie tussen verenigingen en Staatsbosbeheer duidelijk nog beter kan. Maar die van Staatsbosbeheer hebben wel vaker zo´n varkentje gewassen en de enorme karpers die langzaam te voorschijn kwamen en waar menig vissertje van ging kwijlen, werden met behulp van een shovel voorzichtig uit het water getild en aan de vissers overgeleverd om deze  voorzichtig in de andere vijver over te brengen.

100_6700 100_6701 100_6702

De netjes van onze loze vissertjes bleken al gauw te klein voor deze monsters van karpers.100_6707 100_6705  100_6706

Ook andere vis zoals paling wordt overgezet, al is iedereen er van overtuigd dat de paling zijn eigen weg naar de andere vijver wel weet te vinden. Wat er precies met de vijver gaat gebeuren is nog wat onduidelijk voor ons leken maar de man van Staatsbosbeheer leek te weten wat hij wilde en gaat doen, dus daar moeten we maar op vertrouwen. Feit is wel dat de Doort nu een plas minder heeft.  Dat zal de schaatspret straks wel wat drukken. Maar alles gebeurt in het teken van de boomkikker. Dat daarvoor de nodige eiken lijsterbessen en andere struiken weggerooid zijn, terwijl de visclub zo goed als een vergunning moet vragen om een takje te verwijderen doet bij de  loze vissers toch behoorlijk pijn.

100_6709   100_6713