putters en spreeuwen


De koude wind en de lichte sneeuwval lijken bij normale mensen misschien niet tot wandelen uit te nodigen maar voor mij is dat juist koren op mijn molen. Ik ga het liefste als andere mensen nog op een oor liggen, of als andere mensen lekker warm voor de kachel zitten. Dat het niet altijd uitkomt maakt de beloning voor mij des te groter als het wel lukt. Zoals vandaag dus. Nu ik weer veilig thuis zit achter mijn warme koffie en mijn heerlijke eigengemaakte stoofpeertjes beginnen mijn wangen en oren te gloeien. dat zijn ook de enige delen die de kou hebben gevoeld. Zelfs mijn vingers waren niet koud. 

De koude en de lichte sneeuw nodigde uit tot de Stevol plas, daar waar de wind over de ruige gebieden snijdt, het water maar heel langzaam kolkt omdat het zo koud is. Hier kun je je nog een beetje wild wanen, geen mensen, geen paden maar wel distels, kaardebollen,  st Janskruid, wilde paarden en koeien. Als dan de wind je in de nek waait de paarden in je blikveld lopen, de torenvalk jagend door de lucht schiet, dan zie je hoe het vroeger was jaren en jaren geleden. toen er nog geen wegen waren, geen auto’s maar ook geen gejaag, geen drukte en bombarie.  Als je door dit gebied struint dan realiseer je je hoe kwetsbaar je bent als mens. dan besef je dat wij mensen eigenlijk niet meer geschikt zijn om op deze manier de natuur te beleven. De ganzen weten dat wel en hebben hun koude gebied achgtrer zich gelaten om hun weg naar dit gebied zetten waar ze warmte voedsel en veiligheid hopen te vinden. Er zullen er zeker meer volgen. Overdag op het gras en ‘s nachts lekker veilig op het water. De lichtgevallen sneeuw geeft me de kans om eindelijk eens te zien wat er normaal voor me verborgen blijft. Sporen in de sneeuw laten zien wie of wat er in het gebied aanwezig is. De koeien en de paarden hebben hun heerlijke vacht, de vogels zetten hun veren uit om te lucht ertussen vast te houden, In de ruigte vinden zij voedsel waar wij slechts dorre takken vinden.

Eén blik langs het bruine veld en meteen word ik met mijn neus op de feiten geduwd. Ik ben eigenlijk maar een dom mens. totaal niet aangepast aan de elementen, nu kan ik de vogels wel horen maar absoluut niet zien. De mens is blind, als ik verder loop vliegt er een grote zwerm op om verderop weer neer te strijken. Zelfs nu ik gezien heb waar de landing plaats vond zie ik ze niet. Stekeblind dus.  Pas als ik alle gejaagdheid van het mens-zijn van me af kan zetten vind ik rust. De rust die nodig is om één te worden met mijn omgeving.  De rust straalt uit naar mijn omgeving en de vogels pikken het op. De angst verdwijnt, de voorzichtigheid laten ze vallen.  Dit zijn de momenten waar ik op drijf. Ik krijg een kijkje in de keuken van de distel-eters. 

100_7791

De puttertjes , welke prachtige gekleurde vogeltjes zijn die echt zouden moeten opvallen, zou je denken tenminste, vliegen keuvelend en kwetterend van gebied naar gebied. Ze landen in de gevaarlijke distelplanten waar ze helemaal in verdwijnen. Pas later op de foto’s zie ik dat het  opvallende geel in de vleugels gecamoufleerd wordt door kleine gele bloemetjes die nog steeds zichtbaar zijn tussen de takken door. Ze pikken met hun grove bekjes de zaden los. Zaden die vol zitten met eiwitten en energie. Heel belangrijk in deze koude tijden. De grote groep spreeuwen foerageert onderlangs op de grond. Ze hopen zo de gevallen zaden te kunnen bemachtigen.  De bodem met slecht een dun laagje sneeuw, is bedekt onder de kleine vogelpootspoortjes.  Af en toe om een onbekende reden vliegt de hele groep in een keer op , vormen een prachtige wolk gevolgd door de gezellig kwetterende puttertjes, om wat verderop weer neer te strijken. Zodra ze neerstrijken zijn ze weer helemaal uit het blikveld verdwenen.  Het is duidelijk dat zowel de putters als de spreeuwen elkaars gezelschap appreciëren. Ik ook maar helaas vlogen de uren weer om en werd ik gedwongen door het mens zijn en de opkomende koude om weer naar huis te gaan. De beloning een lekkere warme kop koffie is in de natuur natuurlijk moeilijk te vinden.

100_7755

Meer foto’s

Advertenties

19 thoughts on “putters en spreeuwen

  1. ja hoor ze lopen ook rond de molenplas, de Huijskensplas op de Brandt, tja waar niet eigenlijk. Dit keer liepen ze aan de Laker kant waar je die grotere uitkijkheuvel hebt. . Ik kom ze eigenlijk altijd wel tegen maar misschien zoek ik ze onbewust ook wel op. Dit keer kon ik niet helemaal rondom het water stond te hoog.

  2. Ja , ik wandel ook mee in je mooie verhaal en de prachtige foto’s !Wat zijn ze mooi die puttertjes, heb van de zomer uren staan kijken maar kreeg er geen op de foto. je hoorde ze wel ! Maar ze vlogen zo kwiek.Wordt tijd zie ik dat ik ook weer eens naar die mooie Molenplas ga wandelen !En hopelijk krigen we hier in Limburg ook wat meer sneeuw, is altijd zó mooi hè !En zijn er nu ook koniks en galloways rond de Molenplas ? Of is dat bij Koningsteen ?

  3. Mooi verteld en mooie foto’s Mazza.Hier ligt ’n iestiepietsie meer sneeuw dan bij jullie maar lang niet zoveel als bij Ann McDunn bijv. maar Joep vind het geweldig,happend en rennend door de sneeuw,lachen met Joep hoor!Bedankt voor je kerstkaart!!Liefs Corry en doggy Joep!!

  4. Mooie foto’s. je bent de uitdaging aangegaan met de elementen. Lekker is het dan om thuis weer op te warmen met een lekkere kop koffie. Stoofpeertjes zijn ook heerlijk!

  5. Wat weer een geweldig verhaal, Ik vond het ook heerlijk vandaag buiten En dan ook van 11 tot 3 uur buiten geweest, je foto’s zijn ook schitterend liefs Janny

  6. inderdaad, je kent het. je snapt het , sneeuw, sporen, onthulde geheimen, daar kan geen beeldbuis tegenop. Morgen zouden we meer zon krijgen ben benieuwd .

  7. struinmadammeke kon het niet laten he. wilde niet vastgekluisterd zitten aan de buis. was te nieuwsgierig wat de natuur haar kon brengen he…..is nu nog niet thuis……………………..hihihihiha………..

  8. Wat geweldig Mazza dat er zoveel putters zijn, die heb ik jaren niet meer gezien, misschien komen ze weer terug nu de Mieden natuurgebied is geworden, spreeuwen zijn er ieder jaar heel erg veel, roodborstje is terug van weggeweest en natuurlijk zie je hier boomklevertjes, pimpelmeesjes, koolmeesjes, mussen en af en toe staartmezen. Telkens als er weer een vogeltje is dat ik lang niet heb gezien ben ik helemaal blij! Je hebt weer een mooi verhaal verteld over je omzwervingen en het is altijd fijn om het lezen.Liefs, Ann. (je foto’s zijn ook mooi geworden).

  9. Ja sorry rebbel sorry, kneutjes waren er ook maar dat zijn niet deze vogeltjes, dit waren puttertjes , ik had even een dement moment, kwam zeker van de kou.

Wat vind jij ervan?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s