even nog een konijntjes up-date.


Het gaat heel goed met ons konijntje, we zijn zaterdag gaan kijken voor een nieuwe kooi met ren, want twee konijnen kun je niet zomaar bij elkaar zetten, zoiets moet klikken zegt men en daarbij weet ik dat wij een zeer pittig mannetje hebben waarbij de hormonen behoorlijk razen waardoor hij behoorlijk territoriaal kan zijn. Hij is heel lief en heel aanhankelijk maar dan wel buiten de kooi. Wat dat andere konijn was wist ik ook nog niet maar twee mannetjes kunnen al helemaal niet bij elkaar. Nu hebben we de twee konijnen naast elkaar staan, zo hebben ze wel contact met elkaar en kunnen ze elkaar niet aanvallen. Daarbij viel al op dat onze Rocky toch wel zeer charmant kon zijn. Ineens mocht ik zomaar zijn voerbak pakken zonder dat het een konijnen-stierengevecht werd, want hij is snel als die komt aanstormen, we hebben hem zelfs al een paar dagen niet meer horen grommen, grommen is konijnen taal, voor laat me met rust of ik ben het er niet mee eens. Op een gegeven moment liet de nieuwkomeling zich zelfs op het koppie likken door Rocky. Het klikte wonderbaarlijk goed tussen die twee. Dus vanmiddag toch maar even naar de dierenarts voor een geslachtsbepaling , want als het klikt moeten konijnen zo snel mogelijk gekoppeld worden willen ze vriendjes worden en blijven  tenminste dat staat overal geschreven , iedere keer dat ze uit elkaar gehaald worden moet de koppeling opnieuw beginnen.
De dierenarts bevestigde wel wat we vermoeden het was een vrouwtje een heel jong vrouwtje nog en ze is gelukkig ook gezond verklaard, Dus nu kunnen we een plan van aanpak maken en dan staan we natuurlijk ook voor een  probleem, ik wil echt geen jonge konijntjes en lopen al genoeg konijntjes rond die dan toch maar gedumpt worden. Dus moet het vrouwtje dan sowieso gecastreerd worden want als een vrouwtje geen nestje mag krijgen dan kan ze baarmoederkanker ontwikkelen, dat is eigenlijk een feit. Maar zij is nog veel te jong. Dus nu moet onze Rocky er maar eerst aan geloven en staat dus vrijdag op de lijst om geopereerd te worden.  Als je nu denkt dat ze dan meteen bij elkaar mogen hebben we het ook nog mis want blijkbaar kan een konijn nog 6 weken na een castratie voor nakomelingen zorgen, ik weet niet of dat klopt , lijkt me een beetje vreemd maar goed, dan moeten we ze dus nog 6 weken uit elkaar houden. Eigenlijk heel zielig als je ziet hoe leuk ze elkaar vinden.  In ieder geval hebben we twee happy gezonde bunnies. We moeten wel even wat ruimte opofferen voor ze maar gelukkig is dat ook maar voor 6 weken. Konijnen hebben heel veel ruimte nodig om te kunnen rennen en springen en vooral spelen, want konijnen zijn heel speels en aanhankelijk vandaar dat Rocky binnen zat, buiten is er altijd veel minder contact. En als ik in de keuken bezig ben heb ik nu al twee konijntjes die bedelen om een worteltje. Kun je nagaan hoe slim ze zijn. Ik heb voor me voor het nieuwe konijntje al behoorlijk in de kosten gewerkt, maar ja als je dat niet wil moet je geen huisdier nemen, heel simpel. Lekker handig dat we net vakantiegeld binnen hebben. Als Rockey gecastreerd is en ze eindelijk bij elkaar mogen gaat Stuart kijken of we zelf ene heel groot hok kunnen maken we hebben een paar juweeltjes van hokken gezien, echt paleisjes. Ook een hele leuke optie gezien waarbij twee kooien op elkaar waren gezet en ze via een gat en een plankje dus naar boven kunnen zo heb je meteen twee etages. Het voordeel is dat ze dan ook twee keer zoveel ruimte hebben op voor ons dezelfde oppervlakte , Verder weten we nog niet of we ze misschien wel buiten laten want dat kan heel goed omdat ze elkaar als gezelfschap hebben , heb je slechts een konijntje dan mag je hem echt niet alleen buiten laten want dan krijgt die veel te weinig aandacht. Voorlopig hebben we geïmproviseerd met twee kooien en anderhalve ren . als de operatie achter de rug is , wat ook nog even heel spannend is want konijnen kunnen heel slecht tegen narcose kunnen we na een aantal weken het tussenscherm weghalen en zien wat er gebeurt.


Boven de kleine versie, zo staat de ren als we veel thuis zijn

Op de tweede en derde foto is de ren een stuk groter , dit doen we als we toch niet thuis zijn dan kunnen ze goed springen en rennen , de vloerbedekking ligt er om te vorkomen dat ze uitglijden. Verder heel veel speeltjes als een snoepjesbal, een pvc buis is een favoriet speelgoed een hooibal. wcrolletjes vinden ze ook heel leuk ook met balletjes wordt gegooid.

We zijn er allemaal op voorbereid dat een heel simpel ingreepje, een ramp kan zijn dus ik vraag iedereen om voor Rockey te duimen vrijdag. Alle beetjes helpen. De dierenarts heeft gelukkig heel veel ervaring met konijnen.

En Claus , we zijn nog aan het denken moet het Claudette worden of Claudine misschien of inderdaad Clausje zoals je ook Guusje hebt.

Alle gansjes zwemmen in het water


Tijdens mijn wandeling waar ik ook ons nieuwe konijntje Claus heb gevonden , een manneke trouwens denk ik tenminste , die zo jong is dat zijn teelballen nog niet eens ingedaald zijn dus niet ouder dan drie maanden, Blijft me verbazen trouwens, dat je zomaar een beest kunt weggooien , Wat wel weer een probleem geeft want alhoewel de twee konijntjes elkaar nu accepteren kan het zijn dat ze straks dus gaan vechten als de hormonen beginnen te rommelen. Niet zo’n groot probleem behalve dan dat we dus twee kooien en twee rennen in  ons kleine woonkamertje hebben , maar het was wel handiger geweest als ze samen hadden gekund maar de kans op slagen tussen twee mannetje is miniem. We kunnen niet meer als proberen straks onze rocky stond toch al op de lijst om gecastreerd te worden want hij is zeer dominant en territoriaal , wat nogal een probleem geeft als je hem eten wil geven want het is meteen van blijf af dat is mijn bak. Heb je hem uit zijn ruimte, dan is het liefste konijn van de hele wereld dat niets liever doet dan knuffelen.

Maar genoeg over de nijntjes , dus tijdens mijn wandeling zag ik ook een koppel nijlganzen. Daarbij bleek meteen waarom de opkomst van de nijlgans zo gestaag doorgaat, vergeleken met onze andere ganzen bijvoorbeeld de grauwe gans legt 6 eieren waarvan er meestal 2 tot drie jongen volwassen worden. ze brengen ook maar een nest per jaar groot. was deze soort en aantal jaren geleden bijna verdwenen nu is het weer een dusdanige broebvogel dat er wordt gesproken over afschieten vergassen eieren klutsten enz , een grauwe gans wordt gemiddeld 30 jaar.
de nijlgans het eerste broedpaar is bekend van 1967 begint vaak al in januari met broeden en gebruikt daarbij holen en nesten die door andere vogels zijn gebouwd, nestkasten , ooievaarsnesten, kraaien nesten , havik nesten wat dan ook . Vaak worden andere vogels onaangenaam verrast want hun plek is dan ingenomen door de nijlgans. In dit concurentie gebied is het vaak de nijlgans die wint. Zelf de havik of de buizerd wijkt zich voor deze vogel. De ganzen zijn zo agressief dat zelfs vossen ervoor wijken. Een
woedende nijlgans is een geduchte tegenstander. Aan het handgewricht
heeft hij een stompe hoornachtige spoor, waarmee hij enorme klappen kan
uitdelen.

Daarbij brangt de nijlgans een doorbroeder hij brengt ongeveer vier à vijf nesten per jaar groot. en is een zeer agressieve ouder alles dat in de buurt komt wordt gedood en of opgegeten . Het is al bekend dat waar de nijlgans broedt vaak andere watervogels spoorloos verdwijnen. Een paar bezet een territorium van meer dan een kilometer oeverlengte, waar elke andere vogelsoort uit wordt verdreven.
Deze exoot die gewend is met krokodillen samen te leven ondervindt hier dus nauwelijks vijanden. als alle nesten zo groot zijn als deze vraag ik af hoe de stand over pakweg 5 jaar is. Nu worden er al regelmatig incidenten met nijlganzen gemeldt, overgenomen nesten, aanvallen op huisdieren, 

gedumpt !!!


Na gisteren helemaal niet op space  te kunnen komen , moet ik nu toch echt even mijn avontuur kwijt.  Ik was gisteren aan het wandelen langs de molengreend . We hadden daar Maandag met het  boortochtje zoveel ganzen gezien dat ik dat ik toch even wilde kijken. Ruiers zijn het trouwens die ganzen, allemaal bijelkaar gekomen om te ruien , geloof dat de timing hiervan ook niet helemaal klopt maar er is wel meer dat van slag is deze zomer.
Ik had mijn rondje er bijna op zitten toen ik de restanten van een barbecue tegenkwam . Boodschappen tassen , lege flessen enz gekocht in Duitsland en zelf de barbecue met rondslingerend verpakkings materiaal.

Een bron van ergenis en bloedstollend,  camera ingepakt en de rotzooi maar bij elkaar geraapt.

Ik heb de rommel bij het poortje gezet en bel even met Limburgs Landschap, de terrein beheerders, fijn dat hun telefoonnummer bij de ingang staat.  Na telefonisch contact hebben we afgesproken dat die paar zakken die ik in de berm zie liggen ook bij het poortje zet ,voor hun wel zo gemakkelijk. Schandalig weer dat zij voor zoiets erop uit moeten trekken en dat komt natuurlijk weer uit het toch al krappe budget. Maar goed terwijl ik daarmee bezig was zat er ineens een prachtig opvallend konijntje in de berm, met die kleur weet je al gauw dat dat geen wilde kan zijn. Goudkleurig als een labrador en opvallend rustig blijft hij of zij in de berm zitten. als ik hem nader kan ik tot naast he komen maar pakken is schijnbaar net een stapje te ver. Dit gaat niet lukken en als een voorbijgaande fietser met een halve poging  me bijna uitlacht is voor mij de maat vol. Ik besluit om vanavond terug te gaan met een visnet en een reiskoffertje en dan moet dat gewoon lukken.En het lukte ook en nog makkelijk ook.  Ik zat natuurlijk meteen onder de vlooien, dus plan van aanpak gemaakt, beest blijft achter in de tuin we gaan eerst eten en dan zorgen we voor een anti- vlooien bad een schoonen droog plekje , daar mag die bijkomen van de schrik en alle commoties, en dan morgen maar weer verder bekijken. Inmiddels is het ochtend  en kan ik zeggen dat hij / zij de nacht heeft overleeft, maar het beestje lijkt nog erg beduusd van alles. ondanks dat hij heeft gegeten en gedronken geplaste en gepoept allemaal zeer goede tekenen vind ik hem of haar duf, nu moet ik eerst gaan werken en dan  kijken of ik vanmiddag even met de dierenarts  kan bellen kijken wat hij zegt.  Het beest blijft in ieder geval even in quarantaine want we hebben meer knaagdiertjes in huis en ik weet natuurlijk niet of en wat hij misschien heeft opgelopen.


Het wordt tijd dat mensen besefen dat je zo’n beestje niet los kunt laten . Doe het toch niet, maar ja als zo’n bestje in de winkel 7 euro 50 kost en een nieuwe grotere kooi 75 euro dan snap ik dat het woord wegwerphuisdieren niet verkeerd gekozen is. Bah we hebben als mensheid nog een lange weg te gaan.

Een ommetje grensmaas


Nieuwsgierig

Nieuwsgierig was ik toen ik mijn weg zette naar de stevolplas, benieuwd of inderdaad de ijsvogel zijn nest had ingenomen. Dat ik getrakteerd zou worden op zo’n zonnige dag was gewoonweg een bonus, de eerste mooie dag hier.

Dat was ook meteen te merken aan de vogels en insecten die levendig en roerig het terrein bevlogen. De jacht had zijn aanvang genomen. De eerste insecten warmen op en worden actief , spiedend in de gaten gehouden door een koolmees die terwijl de bosrietzanger zijn vrolijke liedje de lucht ingooit ineens een uitval maakt en vliegensvlug achter het insect aangaat en weer systematisch zijn weg vervolgt door het gebladerte van een bloeiende meidoorn die met zijn witte bloemen een zoete weeïge lucht voortbrengt.  Een goede reden om gewoon mezelf op het grasveld te installeren en de natuur zijn gang te laten gaan. Tussen de grassprieten krioelt het van de spinnen en her en der vliegt een mug van spriet naar spriet alhoewel springen een betere omschrijving is want het lijkt niets op vliegen. Het lijkt eerder op een  gedartel zo ook de koninginnenpage die al het groen vrolijk op fleurt door zijn gele kleuren. De koninginnenpage heeft het ontzettend druk en vliegt van plant naar plant even zittend en weer door. Het ziet er vermoeiend uit en ik kijk verwonderd naar de plekken waar hij gaat zitten.  Ik zie namelijk geen bloemen , dus hij drinkt niet.  Zo’n drukte en poeha en dan niet eens even een verfrissend slokje kunnen nemen.  Wat een heerlijke dag ik heb uitzicht op het water en zie eindelijk eens wat klein grut. Dat heeft geduurd dit jaar. De nijlgans heeft een stuk of 5 jongen.  voor mijn voeten speelt een kikker verstoppertje met het motto van zie ik jou niet dan zie jij mij niet zit hij verscholen onder de alg. Als ik maar lang genoeg stil zit komt  hij weer tevoorschijn en laat hij zien hoe spits zijn snuitje is. Ineens klinkt er een afwijkend geluid en als ik kijk waar het vandaan komt val ik met mijn neus in de boter.
Even geen foto’s maar de verrekijker bij de hand , wat een schouwspel. Twee futen gaan helemaal in elkaar op en laten ene prachtige balts zien. De kragen hoog, de borsten gaan uit het water en dan wordt er gedanst. Hier kan geen ballet tegenop.  Langzaam kom ik weer uit mijn mijmeringen , terug naar de werkelijkheid. Iets heeft mijn alertheid gewaakt en het blijkt dat terwijl ik daar heerlijk zat te dagdromen de galloways langzaam hun weg  in mijn richting vervolgen tijd om op te staan. Ik ben niet bang maar respect voor zo’n 500 kilo vlees lijkt me geen overbodige luxe.

Een stukje verder liggen een paar kalveren te luieren in de schaduw van de bomen.  Ze lijken wel vrijaf te hebben gekregen met hun viertjes. Een koppie type knuffelbeer staart me aan, wat is dat toch met jonge dieren?  Ben meteen smoorverliefd , ik loop langzaam terug naar mijn stalen ros ondertussen nog turend en speurend in het gras en de omgeving waarbij ik nog een paar leuke ontdekkingen doe niet alleen de ijsvogel die we lekker zijn gang laten gaan want hij ziet mij 10 keer eerder dan ik hem ondanks die knalrode borst en die prachtige azuurblauwe rug.  Normaal laat hij zich wel horen voordat hij langskomt maar nu scheert hij onopvallend tussen de beekdalen door terwijl hij onmiddellijk rechtsomkeert maakt als hij me ziet. Leuk vooral omdat hij normaal gesproken gewoon zijn weg zou vervolgen en langs me heen zou scheren maar het is duidelijk dat hij niet wil laten zien waar hij naartoe wil. Dat moet haast wel betekenen dat er jongen zijn en een witte streep laat zien dat ik gelijk heb.

Dat is genieten, ik stap op en vervolg mijn weg naar De Laak. als ik de brug oversteek op het punt waar de Geleenbeek de Maas instroomt valt mijn oog op vis . Heel veel vis. Dat is pas supermooi en eindelijk na al die jaren ene goed teken dat de waterkwaliteit eindelijk is wat het moet zijn en terwijl ik over de brug tuur zie ik ook nog een paar juffers waarvan ik vermoed dat het de beekjuffer is , welke van de twee kan ik niet goed zien. Ik vind de zwarte plekken wel erg groot en vermoed de bosbeekjuffer die graag huist langs sneller stromende beken it rijmt zich ook met de prachtige groene juffer die dan het vrouwtje zou moeten zijn.  Nog geen zin om naar huis te gaan vervolg ik mijn weg naar de Schoevendaalse plas. Ook weer in verbinding staand met de maas maar waar weer een heel ander landschap heerst. Ook hier valt er genoeg te beleven en omdat ik hier nog niet vaak geweest ben is het altijd pretig eerst het grote geheel in me op te nemen en de boel een beetje te verkennen. Ook daarmee ontdek ik van allerlei schoons, terwijl het vogelgefluit een vast patroon is op de achtergrond.  Uiteindelijk is het mijn dorst die me doet beseffen dat ik al de hele middag onderweg ben en dat het het beste is om langzaam huiswaarts te gaan om de drukte bij de autoweg afritten en opritten te vermijden. Met dit voornemen wordt ik nog getrakteerd op een prachtig gekleurde platbuik. Het geel op de zijkant van zijn onderlijf lijkt wel fluoriserend en het geel in de aderen van de vleugels springt eruit. Wat een prachtig exemplaar.  Mijn dag kan niet meer stuk en hier is het heerlijk op teren en dan nog wordt ik onderweg naar huis nog meer verwend.  De kleine plas achter de brug die het kanaal oversteekt  ligt er wel heel uitnodigend bij , meerkoetjongen die al zelfstandig zijn, een wilde eend met kuikens, meerkoetjongen die ook maar net uit het ei zijn en verschillende witte kwikstaarten op de oever zijn er de reden van dat ik toch weer later thuis kom dan  gepland , maar ja , natuur kun je nu eenmaal niet plannen en je moet het maar nemen zoals het komt ,  Dan is het toch geen wonder dat het nooit een teleurstelling is en altijd weer een voldaan gevoel .