herfst.


23 september , hoezo herfst ? Het was 28 graden buiten.De Molengreend is een dankbare plek om na het werk even te stoppen en even op adem te komen of om even bij te tanken. Onder de rook van de snelweg bevindt zich daar een juweeltje van een natuurgebied, gevoed door het water van de Maas.
Vlinders en libellen fladderen en zweven door de lucht.
Konijntjes schieten weg.

Het kraakheldere water ligt er glad en smetteloos bij, visjes schieten weg bij het zien van mijn schaduw, de zon schijnt heerlijk op mijn rug. In eerste instantie wil ik alleen maar lekker aan de waterkant zitten, mijmerend en turend over het water.  De zon schittert weerkaatsend in het water waardoor er wel tientallen diamantjes lijken te drijven. Als sterretjes die fonkelen.
De zon verwarmt mijn gezicht terwijl ik heerlijk met mijn ogen dicht luister naar de geluiden om me heen,op de achtergrond het monotone gebrom van de snelweg. Hypnotiserend.
Boven mijn hoofd het geknetter van de hoogspanningsmasten , in de lucht de kreet van de slechtvalk die weer gebroed heeft op de torens. Rechts van me het gekwaak van kikkertjes, en ineens achter me een flink gekraak, takken die zwiepen en kraken, een geritsel en ineens een scheurende geluid.  De rust is verdwenen net als mijn bloedruk. Ik kijk omhoog in de ogen van een Galloway koe, op twee meter afstand, ze kijkt me een beetje sullig aan maar laat wel merken dat ik op haar plekje zit. Ik respecteer hun plek en maak me voorzichtig en vooral heel rustig uit de voeten, terwijl de adrenaline wel even overuren maakt. Ik ben nog niet weg of de koe trampelt zo over mijn plekje heen, het water in. Langzaam weer op aden komend en mijn adrenaline de kans gevend om te zakken , ritselt bij iedere voetstap het gras,van alles schiet er links en rechts weg, even denk ik aan een rat maar het blijken kikkertjes te zijn. grote kleine sommige kruipen andere springen.

Op het water blijkt dat de meerkoeten al in een grote groep zwemmen , de concurrentie en de vijandigheid zijn tijdelijk even voorbij, ruzies worden even bijgelegd en overspel even vergeten. Een grote groep kan veiliger de winter in weten ze.

De jonge zwanen zwemmen sierlijk door het water bijna net zo groot als hun ouders, nog onzeker worden er nog lieflijke trompetter-geluidjes naar de ouders gestuurd en beantwoord . Mijn aanwezigheid is ze opgevallen , zacht trompetterend worden ze gerustgesteld terwijl de zwemkoers dusdanig wordt dat ze weer dichter bij elkaar uitkomen.

De wilde pepermunt staat nog in bloei en vele insecten genieten van de warme temperatuur om nog gauw even de de broodnodige nectar binnen te krijgen. Langpootmuggen hangen al parend aan de grasstengels.  Ondanks alle rust die het uitstraalt is de insectenwereld in opperste stress vanweg de laatste loodjes, er is nog ene kans op een paring, eitjes leggen , misschien wel een prooi te vangen. De drukke bezigheden van mijn werk wegen hier niet tegenop.

Respect is het gevoel dat ik krijg.

regen of zonneschijn


Ik had hard gewerkt deze week veel gewerkt en ik weet al bij voorbaat dat we een druk weekend krijgen dus om in balans te blijven en vooral mijn eigen frustraties voor te blijven wil ik erop uit. Nieuwe energieën opdoen in de groene wereld die natuur heet.
Dan maakt het eigenlijk niet veel uit of het regent of dat de zon schijnt.
De zon schijnt nog als ik mijn nog zanderige wandelschoenen aantrek wat meteen aangeeft hoe druk ik het heb gehad want mijn wandelschoenen zijn me heilig. Een dubbelgevoerde groene broek, en dan mijn pride and joy , een echt waxcoat, gekocht in Schotland voor een prikkie, het enige dat mist is hoofdbedekking. De reden waarom ik brommerrijden ideaal vind de helm houdt alles droog, maar met een helm rondlopen ziet al helemaal niet uit. dus grijp ik toch maar de paraplu mezelf vervloekend omdat ik met de zanderige schoenen die ik buiten aandeed toch weer door het huis moest lopen.
Ik had nog geen kwartier gelopen toen de lucht wel weer heel grijs werd en al gauw de eerste druppels beginnen te vallen. De wind wakkert aan en al gauw loop ik door het veld met het gevoel of de herfst al vorige maand begonnen was.
De bomen slaan met hun takken heen en weer alsof ze iedere indringer willen verjagen. Mijn genot is dan ook groot als ik onder de takken een droog plekje vind waar ik even lekker kan schuilen, de druppels tikken op de bladeren die door de nattigheid een prachtige glans krijgen en spiegelend de buitenwereld weergeven. Grote langpootmuggen lijken hetzelfde idee gehad te hebben en schuilen in het gras wachtend tot de bui overdrijft. De hele lucht is grijs, even vraag ik me af of dit zo’n middag wordt waarbij het de hele dag blijft regenen en realiseer me al gauw dat als dat het geval is ik me maar beter in het bos kan wagen. Ik maak me dapper klaar , zoek de paraplu en neem me voor om de regen maar even te doorstaan als ineens de druppels lijken af te nemen, dat komt mooi uit.
Normaal loop ik door het gras en de dicht begroeide paden maar met deze nattigheid besloot ik toch maar de normale weg te nemen om te voorkomen dat ik natter wordt dan nodig is.
mijn tactiek werkt , af en toe brengt de wind druppels water met zich mee, maar redelijk droog bereik ik het prachtige bos dat onze gemeente rijk is.
Al gauw stop ik mijn paraplu weg want ik weet dat er in dit bos meerdere leuke verassingen kunnen liggen , zoals de fazant die mopperend opvliegt omdat hij verstoort wordt in zijn middagse rust en erop rekenend dat hij geen mens zou zien vanwege de regen. Ook voor mij juist een reden om er juist nu op uit te trekken. De stilte komt me uitnodigend tegemoet. Er fluit nog geen vogel, en er is op het eerste oog geen beweging te zien.
Ik richt mijn aandacht op de bosrand, waar dit keer geen ree staat maar waar wel konijntjes spelen. De kleuren in het bos zijn donker van het vocht de bruine en groene stammen lijken wel zwart. De kleuren op de bosbodem worden vooral gevormd door vele paddenstoelen, de groenwitte bladeren van de kruipplantjes en de gele al afgevallen bladeren. Een grote bruine plek doemt op waar dorre bladeren en takken een groot gedeelte van mijn weg versperren. Overal liggen restanten van de oorlog die door het bos gewoed lijkt te hebben. De oorlog tussen wind en de veerkracht van de stammen en takken heeft vele slachtoffers gemaakt. En dat in de natuur dood en leven naast elkaar en doorelkaar plaatvinden blijkt wel als een muisje snel, vlot en vooral nat tussen de takken door tippelt op zoek naar voedsel. Wat lukraak lopen lijkt, blijkt een ingenieus systeem van doorlopende takken , volgestopte gaatjes en vooral veel verstopte holletjes. Een vaste route wordt gelopen. en aangevreten eikels en paddenstoelen laten zien dat de muis het hier heerlijk naar zijn zin heeft.
Als de wolken uiteindelijk wijken en de zon doorkomt , broeit het bos , en zindert door de warmte, stoomdampen stijgen op van de bladeren en ineens beginnen heel voorzichtig de eerste vogels te zingen beginnend met de heldere roep van de koolmees. Een kreet in de lucht geeft aan dat ook de buizerd het luchtruim weer gekozen heeft. Die moet ook droog gezeten hebben want die is wel heel snel de lucht in. Met de warmte en het licht beginnen ook de insecten weer te leven en al gauw vliegen de eerste koolwitjes weer rond, al gauw gevolgd door een paar bloedrode heidelibellen. Dat het zonnetje welkom is blijkt uit zeer voorzichtig kèkèkèkè. Ik luister waar het geluid vandaan komt en volg het geluid al gauw tot ik bij de prachtig bijna fluorescerende groene exemplaren kom. Boomkikkers die nog zitten te genieten van de beschikbare zon. Het geluid wordt voortgebracht door de jongen die dit jaar geboren zijn. De ouderen doen ze zich moeite en vertrouwen op hun ervaring terwijl de jongeren juist de oefening moeten gebruiken om op die manier volgend voorjaar de juiste toon te pakken te hebben om als het effe kan het prachtigste en sterkste vrouwtje te bekoren. Het zonnetje is ook hartverwarmend en nodigt al gauw uit om lekker op een boomstam de wereld de wereld te laten en de natuur zijn gang te laten gaan.
Genietend, zinderend, ontspannend, meeslepend, adembenemend, spannend. Op en top genot
 

zondag


Stel je eens voor, zondagochtend. Langzaam open je je ogen.  Je man ligt nog naast je te slapen, Je kijkt naar de klok. 6 uur. Je kijkt naar buiten, de wereld is nog donker en slaapt nog.
Je kleed je aan en stapt op de fiets. Aan het oosten wordt de lucht langzaam lichter. De wereld is nog stil. Vleermuisjes dansen al snel boven je hoofd, nog snel wat insecten versnaperend voordat zij naar bed gaan.
Boven de velden hangen witte nevels, spookachtig alsof ze een groot geheim verhullen. In de verte hoor je een haan kraaien. een schrille kreet door de lucht, ook de kraaien beginnen zich langzaam te roeren. Het licht aan de horizon maakt plaats voor een roze gloed tussen de bomen door. Een roodbruine elegante gedaante staat nog relaxed langs de bosrand. De kop gaat omhoog en de adem komt met wolkjes uit de neus. De grote oren staan gespitst en bewegen naar links en rechts,  Ze hoort, ze zekert, alert trilt haar slanke lichaam als ze toch de veiligheid zoekt en langzaam elegant weer het bos intreedt. Hier en daar beginnen vogels te fluiten, vooral de meesjes zijn al wakker en vliegend dansend door de bomen.  De tjiftjaf begint ineens zijn naam te roepen, vinkjes vliegen verschrikt weer de boom in.
De eekhoorn kijkt verbaasd welk vreemd mensenwezen al zo vroeg op pad is. Als hij beseft wat er aan de hand is begint zijn staart te zwaaien en met een tjuktjuktjuk, verdwijnt hij achter de stam. Nog even zie ik zijn koppie om de stam heen kijken. Hij vertrouwt het toch niet en klimt gauw naar boven om via de eekhoornsnelweg via de boomtoppen over te stappen op een andere boom . Dan pas valt op hoe mooi de takken op elkaar aansluiten en is duidelijk te route van de eekhoorn te zien.
Een fazant laat zich horen. Als je  dan weer omhoog kijkt realiseer je dat de dag alweer volop begonnen is. De lucht is licht. De nevel is weggetrokken, De tractor rijdt al op het veld en de eerste hondenbezitters zijn ook al buiten. De wereld is wakker.  Je gaat naar huis, maakt koffie en realiseert je eindelijk wie je bent terwijl je gezin nog steeds op een oor ligt. Een mooi moment voor koffie.
Wat een heerlijke manier om de dag te beginnen.