Gevangen zon


De lucht is helder en de koude temperatuur straalt ervan af. De vogels foeragerend in de topjes van de takken van een hoge spar, sommige veilig hoog, andere dapper en moedig op ooghoogte. Dansend bewegen ze driftig van de ene tak naar de andere, geen seconde stilzittend met niets anders aan hun hoofd dan zoveel mogelijk insecten en zaadjes tussen de kleine kliertjes vandaan halend. De velden zijn wit en een spookachtige nevel stijgt mysterieus omhoog om op zekere hoogte te vervagen en onzichtbaar verder te dwalen. De lucht wordt gekleurd door een hele vage zon. een zon die we al dagen niet meer hebben mogen zien, verborgen achter grijze sneeuwwolken. De heldere lucht en de kleuren van de opgaande zon werken verademend, rustgevend en troostend. Huiverend volg ik de brekende stralen van de zon die ineens worden gevangen door het prikkeldraad. Een prachtsymbool zo’n gevangen zon, die precies uitbeeld hoe ik me voel, de twijfels, het opgesloten gevoel , het uitbreken en toch blijven stralen omdat ik nu eenmaal ik ben. Ik kan niet toneelspelen, en probeer nu eenmaal altijd het positieve te zien. Ondanks mijn pijn en verdriet toch de bloemen zien groeien, de vogels horen fluiten. Gevangen als de zon maar de stralen ontsnappen en verblijden de wereld om me heen. Wie de moeite neemt om daar doorheen te prikken ziet hoe ik soms huil in stilte. Droge tranen zoals de dauw die verdwijnt door de warme ontsnappende zonnestalen.

Advertenties

Ochtendgloren


Terwijl ik loop door het witte bos, kraakt de sneeuw zachtjes onder mijn schoenen. De lucht is nog donker en de zon zal zich voorlopig nog niet laten zien. Ik vind dit een van de mooiste momenten van de dag. De wereld slaapt nog, terwijl de natuur heel langzaam ontwaakt. Ergens ritselt er wat. De merels beginnen al met hun zoektocht naar voedsel, de koude nacht heeft veel energie gevergd dat zo snel mogelijk aangevuld moet worden.
Toch zijn de geluiden gedempt door de zachte dikke witte deken, die zich nu over het hele bos uitstrekt. De konijnen zijn al buiten geweest te zien aan hun vele sporen, die door het bos en door de velden lopen.
Er straalt een apart gevoel van rust uit , ondanks de donkere wolken is het bos licht en helder door de lichte witte ondergrond. Bijna reflecterend zodat ik toch mijn pad kan vinden. Hier en daar begint er wat te tjilpen, het onmiskenbare geluid van meesjes. Vergezeld door het hele zachte hoge geluid van de goudhaantjes die hoog boven in de boomtoppen dansen.
Ik sta hier stil, genietend van het warme gevoel dat me omarmd. Hier voel ik me niet meer alleen. Hier voel ik de liefde die altijd al bij me was.
Ik kijk omhoog naar de sneeuw die dwarrelend uit de lucht valt, de vlokjes die steeds groter worden vallen als koude kusjes op mijn gezicht. De witte vlekjes met de donkere achtergrond geven de lucht een sprookjesachtige aanblik.
Het kind in mij komt naar boven, eigenwijs mijn muts afgooiend, mijn haren die nat worden, ik geniet met volle teugen en voel dat ik leef.
Staat de tijd stil of vliegt hij nu juist voorbij? Een vreemde gewaarwording als ik probeer dit moment zo lang mogelijk vast te houden. Dat dit niet lukt blijkt als de eerste mensen alweer op de achtergrond te horen zijn.
Schreeuwend naar de hond die niet wil luisteren verstoren ze wreed de vredige rust die er zo-even heerste. Geen respect, schiet er geïrriteerd door mijn hoofd.
De sneeuwbui neemt langzaam af en de omgeving wordt weer lichter. Een sperwer deelt even zijn moment, zwevend op slechts drie vleugelslagen tussen de bomen door om even op een tak te landen, net genoeg tijd om oogcontact te maken voor hij zijn vlucht vervolgt. Een gevoel van respect overheerst.
Als hij verdwenen is blijf ik nog even staan, nagenietend van het moment,en zie hoe de struiken ineens weer tot leven komen, kleine zangvogels die de aanval hebben voorzien durven zich weer te laten zien.
Weer voel ik die zalige warme deken van liefde om me heen, me geruststellend dat ik niet eenzaam hoef te zijn, mij verzekerend dat ik deze problemen ook aan kan en ik geniet terwijl mijn lichaam trilt.
Helaas ook dit gevoel mag ik niet vasthouden en
mijn hart breekt weer even en huilt zachtjes als ik realiseer dat het langzaam weer tijd is om te moeten gaan, als ik mijn liefde weer moet loslaten, en weer moet laten gaan. Even voel ik me weer verloren, en ik slik een traan weg om te proberen dapper de realiteit tegemoet te gaan