Ochtendgloren


Terwijl ik loop door het witte bos, kraakt de sneeuw zachtjes onder mijn schoenen. De lucht is nog donker en de zon zal zich voorlopig nog niet laten zien. Ik vind dit een van de mooiste momenten van de dag. De wereld slaapt nog, terwijl de natuur heel langzaam ontwaakt. Ergens ritselt er wat. De merels beginnen al met hun zoektocht naar voedsel, de koude nacht heeft veel energie gevergd dat zo snel mogelijk aangevuld moet worden.
Toch zijn de geluiden gedempt door de zachte dikke witte deken, die zich nu over het hele bos uitstrekt. De konijnen zijn al buiten geweest te zien aan hun vele sporen, die door het bos en door de velden lopen.
Er straalt een apart gevoel van rust uit , ondanks de donkere wolken is het bos licht en helder door de lichte witte ondergrond. Bijna reflecterend zodat ik toch mijn pad kan vinden. Hier en daar begint er wat te tjilpen, het onmiskenbare geluid van meesjes. Vergezeld door het hele zachte hoge geluid van de goudhaantjes die hoog boven in de boomtoppen dansen.
Ik sta hier stil, genietend van het warme gevoel dat me omarmd. Hier voel ik me niet meer alleen. Hier voel ik de liefde die altijd al bij me was.
Ik kijk omhoog naar de sneeuw die dwarrelend uit de lucht valt, de vlokjes die steeds groter worden vallen als koude kusjes op mijn gezicht. De witte vlekjes met de donkere achtergrond geven de lucht een sprookjesachtige aanblik.
Het kind in mij komt naar boven, eigenwijs mijn muts afgooiend, mijn haren die nat worden, ik geniet met volle teugen en voel dat ik leef.
Staat de tijd stil of vliegt hij nu juist voorbij? Een vreemde gewaarwording als ik probeer dit moment zo lang mogelijk vast te houden. Dat dit niet lukt blijkt als de eerste mensen alweer op de achtergrond te horen zijn.
Schreeuwend naar de hond die niet wil luisteren verstoren ze wreed de vredige rust die er zo-even heerste. Geen respect, schiet er geïrriteerd door mijn hoofd.
De sneeuwbui neemt langzaam af en de omgeving wordt weer lichter. Een sperwer deelt even zijn moment, zwevend op slechts drie vleugelslagen tussen de bomen door om even op een tak te landen, net genoeg tijd om oogcontact te maken voor hij zijn vlucht vervolgt. Een gevoel van respect overheerst.
Als hij verdwenen is blijf ik nog even staan, nagenietend van het moment,en zie hoe de struiken ineens weer tot leven komen, kleine zangvogels die de aanval hebben voorzien durven zich weer te laten zien.
Weer voel ik die zalige warme deken van liefde om me heen, me geruststellend dat ik niet eenzaam hoef te zijn, mij verzekerend dat ik deze problemen ook aan kan en ik geniet terwijl mijn lichaam trilt.
Helaas ook dit gevoel mag ik niet vasthouden en
mijn hart breekt weer even en huilt zachtjes als ik realiseer dat het langzaam weer tijd is om te moeten gaan, als ik mijn liefde weer moet loslaten, en weer moet laten gaan. Even voel ik me weer verloren, en ik slik een traan weg om te proberen dapper de realiteit tegemoet te gaan

Advertenties

7 thoughts on “Ochtendgloren

  1. Je hebt het mooiste moment van de dag voor mij heel herkenbaar beschreven. Alle problemen, pijntjes en narigheden vallen even van je af. Je bent één met de natuur. Je denkt niet meer, je voelt,je bènt. Die vrijheid kan korter of langer duren en ingehaald worden door de pijnlijke werkelijkheid, maar elke keer weer ervaar je de helende kracht van de natuur.Go with the flow girl.
    xxBea

  2. Zelfs in besneeuwd en lichtvoetig bos sleep je toch nog een hele last met je mee. Je doet er goed aan om even lekker het koppie leeg te maken en al helemaal omdat er toch nog steeds een donker gerommel op de achtergrond blijft klinken. Dat zal helaas ook nog wel even zo blijven en dat zet je ook niet zomaar even aan de kant. Een groot hart biedt ruime voor heel veel grote dilemma’s en nog heel veel meer onbeantwoorde vragen. Dat is dan inderdaad een nadeel van een groot hart, maar ik ben blij dat jij er eentje hebt, zodat er naast het gerommel ook nog voldoende ruimte overblijft voor mooie dingen.

    Sterkte lief vriendinneke x

  3. Wakker wordend
    nam je me
    mee….

    In je wereld
    van genieten
    zoekend….

    Naar hoe
    en waarom
    en waarheen….

    Prachtig
    beschreven
    boeiend….

    En dan
    verder gaan
    zoekend….

    Naar een beetje liefde.

    Lieve groet, Liesje.

  4. Goedemorgen lieve Marion…
    het is vroeg zo tegen half 5

    ik ben wakker …en ik lees jou Ochtendgloren
    ik zie je lopen… , ik rij met je mee
    zachtjes op de achtergrond
    want… ik wil je niet storen…

    ik zie je gaan… jij kind van de natuur
    ik zie je gaan ,…je bent zo puur
    je loopt je geniet op dit vroege uur.

    laat het kind dat in je is …
    gewoon naar buiten komen
    dat is echt niet mis.

    Ik ben met je mee gereden
    ik zag die ene traan
    die wegliep uit je ooghoek

    omhoog kijkend naar de sperwer
    die even ruste op een tak
    je aankeek… met donkere ogen
    net of die zeggen wilde
    kop op Marion
    alles komt weer goed…

    alles komt goed Marion
    dat weet ik zeker..

    Dikke knuffel van ons van Yvon en van mij
    jammer dat door het weer ons dagje niet door kan gaan… maar je weet wat in het vat zit verzuurt niet…zo gauw het weer opklaart en we weer kunnen reizen spreken we opnieuw af… tschüss

Wat vind jij ervan?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s