Stilte en rust


Klokslag half negen en daar stond ik. Nou om en nabij zeker.
Alleen op de lege stille  parkeerplaats. De Grote Peel ligt nu op een steenworp afstand.
Al een tijdje wilde ik deze kant op. Heerlijk genieten van de natuur was mijn plan. Ik loop het eerste bosje in en ik herken het meteen ondanks dat ik al een tijdje niet meer ben geweest. De eerste routes waar het meestal wel druk is en waar het leuk is vertoeven als straks de heikikkers weer blauw zijn, maar nu wil ik effe geen mensen tegenkomen.
Zodra ik uit het bosje kom kijk ik meteen op die bekende enorme watermassa die er eigenlijk zeer stil en verlaten uitziet. Ik loop de steiger op en dan pas valt op hoe stil het is, geen vogel fluit, geen rimpel verstoort het oppervlakte.

Dat is ook niet gek als je bedenkt dat het net afgelopen nachten flink koud is geweest. op het water ligt al een laagje ijs en het is dan ook niet verwonderlijk dat de beesten hier heel wat slimmer zijn dan ik en lekker beschutting hebben opgezocht. De gure koude wind, krachtje drie tot vier die ik zelfs hoor fluiten langs het gras en pijpenstrootje ,laat mij voelen dat ze niet eens zo stom zijn, en ik krijg heel even het gevoel van je bent echt niet normaal meid.
Heel even maar want eigenlijk beginnen mijn benen al te kriebelen en mijn hart jeukt. Dan komt mijn koppigheid naar boven, ik moet en zal. Daarom vind ik het dus helemaal niet zo erg dat het zo stil is op het water want anders zou ik alleen maar opgehouden zijn op een moment dat ik dat eigenlijk nog niet wil. Ik wil niet stil staan ik wil lopen, mijn frustraties eruit lopen eigenlijk.Dus ik loop al gauw langs de waterkant verder waar ik heel even gauw bij de vogelwand kijk, om te zien hoe een aantal eenden proberen om het water open te houden door te blijven drijven in het wak.
De eerste beste kans die ik krijg om van de route af te wijken grijp ik aan om meteen lekker de leegte in te dwalen. De zon staat laag en schijnt irritant in mijn gezicht me dwingend naar de grond te kijken  en zie ik hoe wit deze is. Gevormd door de koude van afgelopen nacht. Als ik even om me heen kijk zie ik hoe de witte wereld heel langzaam van kleur verandert omdat de zon de witte kleur doet verdwijnen waardoor het gele dorre gras een prachtige gouden gloed krijgt.

Kilometers verdwijnen er onder mijn voeten. Ik loop door terwijl de wind lekker jakkert en me af en toe de koude rillingen bezorgt. Is het wel de wind die dat doet? Ben blij dat ik op het laatste  moment nog even mijn muts gegrepen heb.
Na een tijd kom ik een beetje tot rust, mijn tempo verlaagt.
Ik kijk om me heen naar de grootsheid en wijdsheid van het gebied. Er is niets te zien dat doet denken aan de menselijke wereld. Er is alleen maar leegte. Als de wind zich ineens in mijn nek nestelt, ben ik blij dat ik goed voorbereid was en me lekker warm gekleed hebt maar desondanks mis ik mijn warme deken ontzettend. De stilte komt daardoor oorverdovend hard aan. Ineens voel ik me alleen, maar zeker niet eenzaam.
Ik denk aan de woorden ooit gefluisterd in mijn oor, het komt wel goed. En ik kijk naar het enorme gebied voor me. Ongerept, puur, en met een gouden schoonheid, als een ongelezen boek.
Alles ligt open en alles is mogelijk. Ik realiseer me dat ik mag genieten van deze unieke schoonheid dat met geen goud te betalen is. De rust komt over me heen en mijn zintuigen draaien ineens overuren. Mijn blik werpt zich weer naar buiten en als een teken zie ik een prachtig silhouet op de bramen struik en instinctief neem ik mijn verrekijker, dit is eentje om van te genieten en ik weet al wat het is voordat ik ook maar een blik geworpen heb en jawel hoor…een klapekster steekt fel af.

De temperatuur loopt een klein beetje open de wereld begint wat meer te bewegen, af en toe fluit er iets. Het leeft weer
De frustraties worden afgeworpen, en de schreeuw van een buizerd laat me intens genieten.
Ik sta stil en terwijl ik mijn longen volzuig besef ik dat ik geniet van het leven, en dat ik uitkijk naar de toekomst. Een nieuw hoofdstuk, zelfs een nieuw boek.

MEER FOTO’S

hoop


Het is nog donker als ik de deur achter me dichttrek. De lucht is vochtig en gevuld met een killige waterkou. Ik zet mijn kraag hoog op, om me te wentelen in de warmte van mijn jas.  Gekleed met een extra trui kan ik de hele wereld aan.  De dampige nevels en de regendruppels geven de omgeving een sinistere blik.  Een omstandigheid die ik heel graag op de kop toe neem want ik weet dat de beloning groots kan zijn.

Al gauw zie ik  konijntjes die ook al vroeg op zijn , spelen in de berm, met hun vacht een beetje nat  trekken ze niets van het regenweer aan.  Verbaasd kijken ze naar deze vreemde persoon die de kille elementen trotseert.  Blootgesteld aan het lichte gemiezer geniet ik van de rust en de stilte.  Dat de stilte die mijn hart raakt blijkt als ineens de meesjes als acrobaatjes tussen de takken door dansen. Het zachte getjilp en gefluit klinkt al muziek in mijn oren, als ik stil sta en ondanks de regen geniet van het tafereel voor me.  Het zachte briesje dat langs mijn haren stroomt en mijn zorgen meeneemt naar andere tijden.  De twijfels, de kwetsbaarheid,en  ineens voel ik me helemaal niet meer zo sterk.  Stom eigenlijk, alleen voelen of alleen staan , het is een wereld van verschil,  waar komen al die emoties toch vandaan?  De emotionele achtbaan weer in volle gang,  verstand en gevoel rijden weer even op een verschillend spoor.  Ik vind het normaal zalig om alleen te zijn, waarom voelt het dan nu ineens zo zwaar?  Ik vlucht altijd de natuur in en nu voel ik me er eenzaam  als ik er alleen ben.

Een imposante buizerd die op zijn paaltje zit, de regen negerend.  Vol trots en zelfverzekerheid volgt zijn blik de voorbijgangers.  Bijna verwaand en uitdagend.  Ik kan de hele wereld aan, lijkt hij te zeggen. … Bijna jaloers op zoveel hoop, neem ik me voor om geen twijfels te hebben om te geloven in mijn toekomst.  Ik wil het van de daken schreeuwen, maar voor nu heeft de regen me even in zijn grip.  Ik laat me nat worden en bid en hoop stiekem dat de regen mijn twijfels wegspoelt.  Iedere dag is er een, een dag minder afwachten.

Mijn zintuigen worden weer wakker, de dennengeur die vers en zoet is prikkelt mijn neus,  mijn oren spitsen zich weer als een vogel de bladeren keert. de druppels tintelen op mijn huid  zodat ik kippenvel krijg van de kille zindering, Ik zie de jonge blaadjes van de kamperfoelie en deze brengen kleur en hoop in mijn hart.  Het duurt niet lang meer voor de lente weer begint, een nieuw begin voor de natuur en voor ons.  Stilletjes geniet ik weer, voel weer voorzichtig het geluk, mijn rust en zelfvertrouwen.  Het is er nog ……………………………………..GELUKKIG.

Het wassende water


De zon is nog niet wakker als ik alweer naast mijn bedje stap,  alweer een nacht van onrust . Weinig geslapen en toch voel ik me sterk en fit. Het is zondag mijn dag van rust en natuur.  Nog voordat de natuur wakker wordt sta ik alweer met mijn neus in de frisse wind die vanmorgen vroeg al warm aanvoelde.  Nog voor de zonnestralen de horizon raken loop ik tussen de imposante donkere gedaanten door die beschermend over me heen buigen.

Mijn zorgen en mijn twijfels rollen van me af. Ik vergeet weer waarom ik twijfel , mijn gedachtes worden gesmoord en mijn gevoel mag weer vrijkomen. Een gevoel van warmte, trots, en zelfvertrouwen. De liefde die ik in me voel zit zo diep, verlangend om uit te breken. Mijn tijd komt, dat weet ik zeker en ik kan het aan.

Tijd verstrijkt, tijd heelt oude wonden? Ik weet uit ervaring dat oude wonden niet helen, soms  zelfs opengereten worden maar tijd leert je wel welke tactiek het beste pijnstillend werkt.  Hoe ik ermee om moet gaan zodat ik niet gesmoord word, niet dichtsla ,  zodat mijn gevoel niet meer afgestompt raakt.  Ik heb geleerd dat ik geen slachtoffer hoef te zijn, de keuze heb om gelukkig te zijn.  Alleen ik en niemand anders heb dit in de hand.  Twijfels als : kan ik dit wel? wil ik dit wel? als ik mijn hart weggeef wat krijg ik dan terug?  Redeneringen van het verstand , het verstand dat nog zeer goed weet hoe het is om slachtoffer te zijn.

Mijn gevoel dat verwarmd wordt door de stralen van de opgaande zon,  met de aanblik van een enorme watermassa. Net als mijn land overloopt loopt mijn gevoel over.  Zoals het water raast over de weilanden en alles op zijn pad meeneemt zo razen de gevoelens in mijn lijf.  Geïntrigeerd kijk ik naar het wassende water, dat zich om de bomen en struiken heen vouwt.  De kracht en snelheid waarmee het door het landschap glijdt. En heel onverwacht voel ik  hoe mijn gevoel naar buiten komt, gezuiverd door het wassende water.  Alle twijfels die wegspoelen , worden meegesleurd door die krachtige stroom die het  land overstroomt.  En de zon geeft de omgeving een fantastische gouden gloed die bomen en struiken verwarmd en versierd.  Mijn hart is verbonden, verwarmd en gekleurd door de natuur die me omarmt en zachtjes in de wind fluistert  alles komt goed.

het wassende water

Mijn verstand en gevoel in tweestrijd,  kritisch heen en weer wegend van de ene schaal naar de ander. De weegschaal slaat nog af en toe door maar het evenwicht is niet ver weg meer. Elkaar vindend in het midden zoals ook straks het water zijn loop weer hervind, gereinigd, geluwd en alle ballast onderweg weggooiend. Van het razende wassende  water zal straks nog maar een kabbelend riviertje over zijn.  Zo ook  zal mijn gevoel zijn weg vinden zonder belemmerd te worden door mijn verstand.

middernacht


eenzaam, ineens was er dat gevoel.
zo even ergens rond middernacht,
Die speciale nacht waarbij het jaar wisselt,
nacht van symbolen, afsluiten en een nieuw begin.
ik kon niet anders dan aan jou denken,
terwijl ik bij vrienden ben en jij daar.
stilletjes trek ik me terug uit het rumoer
verscholen achter de kleine op mijn schoot.
Het besef van de afsluiting, het afscheid.
mijn relatie die als een bloem verwelkt is,
zoals de gedroogde roos die ooit de liefde symboliseerde
nu zwart en verdord, en uit elkaar vallend.
Het besef van het nieuwe jaar, een nieuwe start.
als een knop die in de winter gevormd wordt.
Geen idee welke kleur deze zal krijgen,
maar hij zal zich toch gaan ontvouwen.
een nieuwe onbekende toekomst,
verborgen onder alle onzekerheden.
Ik denk stilletjes aan jou en realiseer me
dat mijn hart weent omdat we niet meer samen zijn.