hoop


Het is nog donker als ik de deur achter me dichttrek. De lucht is vochtig en gevuld met een killige waterkou. Ik zet mijn kraag hoog op, om me te wentelen in de warmte van mijn jas.  Gekleed met een extra trui kan ik de hele wereld aan.  De dampige nevels en de regendruppels geven de omgeving een sinistere blik.  Een omstandigheid die ik heel graag op de kop toe neem want ik weet dat de beloning groots kan zijn.

Al gauw zie ik  konijntjes die ook al vroeg op zijn , spelen in de berm, met hun vacht een beetje nat  trekken ze niets van het regenweer aan.  Verbaasd kijken ze naar deze vreemde persoon die de kille elementen trotseert.  Blootgesteld aan het lichte gemiezer geniet ik van de rust en de stilte.  Dat de stilte die mijn hart raakt blijkt als ineens de meesjes als acrobaatjes tussen de takken door dansen. Het zachte getjilp en gefluit klinkt al muziek in mijn oren, als ik stil sta en ondanks de regen geniet van het tafereel voor me.  Het zachte briesje dat langs mijn haren stroomt en mijn zorgen meeneemt naar andere tijden.  De twijfels, de kwetsbaarheid,en  ineens voel ik me helemaal niet meer zo sterk.  Stom eigenlijk, alleen voelen of alleen staan , het is een wereld van verschil,  waar komen al die emoties toch vandaan?  De emotionele achtbaan weer in volle gang,  verstand en gevoel rijden weer even op een verschillend spoor.  Ik vind het normaal zalig om alleen te zijn, waarom voelt het dan nu ineens zo zwaar?  Ik vlucht altijd de natuur in en nu voel ik me er eenzaam  als ik er alleen ben.

Een imposante buizerd die op zijn paaltje zit, de regen negerend.  Vol trots en zelfverzekerheid volgt zijn blik de voorbijgangers.  Bijna verwaand en uitdagend.  Ik kan de hele wereld aan, lijkt hij te zeggen. … Bijna jaloers op zoveel hoop, neem ik me voor om geen twijfels te hebben om te geloven in mijn toekomst.  Ik wil het van de daken schreeuwen, maar voor nu heeft de regen me even in zijn grip.  Ik laat me nat worden en bid en hoop stiekem dat de regen mijn twijfels wegspoelt.  Iedere dag is er een, een dag minder afwachten.

Mijn zintuigen worden weer wakker, de dennengeur die vers en zoet is prikkelt mijn neus,  mijn oren spitsen zich weer als een vogel de bladeren keert. de druppels tintelen op mijn huid  zodat ik kippenvel krijg van de kille zindering, Ik zie de jonge blaadjes van de kamperfoelie en deze brengen kleur en hoop in mijn hart.  Het duurt niet lang meer voor de lente weer begint, een nieuw begin voor de natuur en voor ons.  Stilletjes geniet ik weer, voel weer voorzichtig het geluk, mijn rust en zelfvertrouwen.  Het is er nog ……………………………………..GELUKKIG.

Advertenties

11 thoughts on “hoop

  1. Geluk, rust en zelfvertrouwen waren hooguit een beetje ondergesneeuwd. Ook daar is het winter voor. En nu snel op naar de lente.

  2. Hoi Mazza.

    Prachtig geschreven Mazza ik heb dat gevoel ook wel eens als ik alleen onderweg ben in de natuur.
    Maar het is schitterend om een te zijn met de natuur.
    De rust komt dan weer helemaal in je lichaam.

    Groetjes Godfried.

  3. Ik zou willen

    Ik zou de wolken willen verdrijven
    De zon weer laten schijnen
    Dat ze weer warmte geven kan
    De regenboog weer kleuren kan

    Ik wou dat ik je tranen kon drogen
    Weer de lach in je ogen kon toveren
    Want hoe slecht de dag ook is
    Morgen brengt hij toch weer licht

    Dat je dromen worden vervult
    Vecht door… heb geduld
    Zodat je verder nog alleen
    Geluk hebt om je heen

    Liefs Anna

  4. ik ben alleen al heel mijn leven
    dat is alleen dan zonder partner
    alleen was en ben ik nooit
    maar begrijp je goed
    mijn gemoed denkt wel eens
    deed je het goed
    stel als , ja als
    nu van als zijn er velen
    nu zeg ik soms wat kan het mij schelen
    maar dan opeens de gedachte aan haar en keer op keer weer
    dan is het als een vlucht bos in en heide op
    en zittend op wat ik noem mijn kiezel
    en tot rust kom
    en dan is het goed
    tot het volgende gemoed
    ik ga zo ff slapen
    trusten

  5. alleen voelen of alleen staan , het is een wereld van verschil. Mooie uitspraak Marion 🙂

    Gelukkig STA ik tegenwoordig alleen. Dat voelt wel even anders dan wanneer je partner onlangs de deur achter zich dicht heeft getrokken, dan VOEL je je alleen. Alles heeft z’n tijd nodig……

  6. Even dat onbehaaglijke, de twijfels, je kwetsbaarheid, het zit er ook.
    Maar wat fantastisch dat je je zo beschermd voelt, dat moet wel heel goed voelen, denk ik.
    Succes verder met alles en sterkte!
    Liefs, lies.

  7. Mooi hoe je steeds weer het evenwicht zoekt tussen kwetsbaarheid verdriet en sterk zijn .Dat je je soms toch wat eenzaam voelt in je geliefde natuur is toch niet zo verwonderlijk! Je zelfvertouwen is er gelukkig nog en dan kun je heel veel aan!
    Liefs Elisabeth

  8. Nog niet gelezen, maar zo gek ik denk hoe zou ’t met Marionnetje zijn en woeps een mailtje die mij attent maakt op dit blog. Hebben we mss toch een lijntje???
    Kom later ‘het is nog donker ……. ‘ lezen.
    Wilde dit even snel kwijt, liefsNoon

Wat vind jij ervan?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s