mijn hart.


zaterdagochtend,
de temperaturen lopen op ,
mijn bloed begint te kriebelen.
ik hoor de vogeltjes fluiten,
ineens komen de muren op me af.
ik moet echt naar buiten.
mijn hart huilt,

frisse neus halen, afreageren, moe worden, uitwaaien,  noem het zoals je het wil, maar ik moet er gewoon uit.
voel me soms zo opgesloten, dan loop ik te dribbelen en word ik nog gek van mezelf.
rust om mijn boek te lezen heb ik niet, ben met duizend dingen bezig en krijg niets af.
mijn hart huilt,

kwaad? teleurgesteld ? emotioneel dat zeker, vooral toen hij ineens verontwaardigd tegen me zei: Ik kan die knop niet even omzetten zoals jij dat hebt gedaan.
Ja, dus toch kwaad alsof ik dat toen al even zomaar deed, alsof ik ’s morgens wakker werd en besloot om zomaar te willen scheiden. De knop zoals hij dat noemt was voor mij een opluchting.
Nu zijn we alweer bijna vier maanden verder. Ik blijf niet stilstaan, ik wil verder met mijn leven.
mijn hart huilt ,

Samen één kunnen worden en ik weet dat het kan.
Zoveel van iemand houden dat je aan niets anders meer kunt denken, Verliefdheid, tot over je oren, trillende knieën,
vlinders in de buik, ergens toen ik een tiener was heb ik deze gevoelens mogen beleven. Als ik toen had beseft hoe speciaal dat gevoel was, had ik nu geen spijt gevoeld.
mijn hart huilt,

Ik wil nog steeds hetzelfde, gewoon iemand die mijn en zijn dromen met me deelt. Iemand die me ten alle tijde steunt en aan me denkt. Iemand die zijn mond houdt midden in een gesprek om te kunnen genieten van een buizerd die zwevend over onze hoofden manoeuvreert.
Iemand om mee samen te werken, iemand die gelijkwaardig is aan mij, iemand die kan genieten van de kleine dingen in het leven zoals een boek lezen op de bank, een wandeling voor het slapen gaan. Samen kunnen lachen, samen stil kunnen zijn, samen kunnen kletsen, maar vooral iemand die niet bang is om te zeggen wat hij wil, wat hij denkt en die ook zijn eigen mening heeft. Iemand die zijn vrije tijd in mij wil investeren en geïnteresseerd is in wat ik doe en voel. Dat is niet makkelijk want ik doe wat ik voel, impulsief, spontaan, onvoorspelbaar met vlagen.
mijn hart hoopt.

lente?


Ochtenddauw dwarrelt boven de witte velden,

De spookachtige vormen roeren zich zelden.

Ontluikend komt de zon boven de horizon uit.

De merel zit in de boom waar hij zijn ochtenddeuntje fluit.

De lichtstralen fonkelen als diamanten tussen de bomen door,

Het gekwetter van zangvogels vormen het achtergrondkoor.

Luid geritsel weerklinkt oorverdovend in de stilte.

Zwarte schaduwen doorklieven het plaatje van de kilte.

Een rotte van zes exemplaren rent vol in blik  voorbij.

Een prachtige grote keiler lijdt het groepje door het bosvallei.

De zonnestralen worden sterker en mijn hart verwarmt.

Een warm gevoel komt over me,  dat me stilletjes omarmt.

De koolmees klinkt helder en hard vanuit een nog kale boomtop,

Gevolgd door een spechtenroffel die op de stam klopt.

Vanuit een ooghoek ontwaar ik een mooie reegeit.

Een prachtige ochtend zo vlak voor een  spannende lentetijd.

Mijn hart is weer vervuld maar het afscheid valt zwaar.

Ik slik mijn emoties weg,  terwijl ik dapper naar de horizon staar.

Mijn persoonlijke muur uit het verleden is zorgvuldig afgebroken.

Allerlei emoties kunnen nu ongebreideld in mij rondspoken.

Nieuwe en onbekende gevoelens waren rond in mijn gemoed.

Ik voel me een emotionele onzeker trut maar toch doet het me goed.

even een moment van genot gestolen


Het zonnetje schijnt flets, maar toch uitlokkend.
Dan ben ik dus niet binnen te houden en ondanks de regenachtige weersvoorspellingen voor het hele land laat ik me niet kisten.
Ik laat me lekker afzetten in de Doort, waar de serene rust me toelacht. Het eerste dat ik zie is de grote plas water, zo strak als eens spiegel want er staat geen zuchtje wind.

Hoog in het topje van de boom roept iemand zijn naam , bang dat deze vergeten wordt, tjiftjaf, zo gaat de heldere klank maar door. Een koolmees die zich er niet aan stoort danst tussen de takken door op zoek naar lekkernijen die misschien wel verborgen zitten tussen de opkomende knopjes van de berkenboom. Twee grauwe ganzen trekken snaterend en protesterend mijn aandacht, betere waakhonden kun je eigenlijk niet hebben en de eenden op het water zijn dus meteen gewaarschuwd, ( enne bedankt ). Een witte schim op het water trekt mijn aandacht. Verrekijker bij de hand zie ik hoe deze witte vogel een prachtige tekening heeft en een mooie gevormde kuif steekt mooi af tegen de achtergrond, Het silhouet lijkt helemaal niet op een eend en de lange nek doet eerder denken aan een fuut , bij hem zwemmen een paar exemplaren die er heel anders uitzien met  prachtig roodbruin kopje. Ik herken ze meteen, en geniet via de verrekijker van de prachtige vorm en kleuren van deze fuutachtige duikeend genaamd het nonnetje.

Op de voorgrond zwemmen een paar mooie zwartwitte eenden met een kuif , hun tekening wijst onmiskenbaar op de kuifeend, die je al op grote afstand kunt herkennen. Over het water draagt ook een zacht piepend geluid, het is onvoorstelbaar dat er inderdaad eenden zijn die piepen maar de krakeendjes die ik zie,  jagen piepend achter elkaar aan, een neutraal gekleurd eendje dat vooral opvalt door een opvallende witte spiegel op de vleugelflank, de lente zit toch al stiekem in de lucht. De hormonen razen al volop aan deze  mooie eendjes te zien. Ineens een  schel helder luid hoog geluid doorboort het luchtruim. Even verbaast het me, ik verwachtte hem niet maar ik bemerk mijn eigen opwinding, geconditioneerd reageert mijn lichaam op het signaal nog voordat mijn hersenen kunnen doorgeven van wie het geluid afkomstig is.  Voorzichtig nader ik de waterrand , en even vlug als mijn oog valt op die prachtige rode borst,  zo schiet de kleine gedaante ervandoor slechts een blauwe streep die het luchtruim doorklieft als herinnering chterlatend. De opwinding en de tevredenheid is er niet minder om. Na de koude en lange winter had ik deze ijsvogel helemaal niet verwacht. Het feit dat deze hier nu vrolijk rondvliegt geeft hoop voor het komende voorjaar. De paartijd ligt begin februari dus deze druktemaker zal hopelijk ook een vrouwtje hebben en in mijn hoofd ben ik al aan het peinzen over geschikte wanden waar hij eventueel zou kunnen gaan broeden.
Ik zit er heerlijk in, geniet en zie hoe het zonnetje nog steeds flets tussen de bomen schijnt waardoor het wateroppervlak als een prachtige spiegel fungeert. Ook een koolmees heeft het daar moeilijk mee als hij in zijn territoriumdrang zijn spiegelbeeld wil aanvallen en er een nat pak aan overhoudt. Het lijkt wel of hij beschaamt om zich heen kijkt voordat hij terugvlucht op een tak om zijn verenpak te fatsoeneren, ware het niet dat vogels dit gevoel niet kennen alhoewel zoiets me zeer tot het twijfelen brengt.

Ik slenter verder langs de waterrand met rechts van me een groot maisakker. Twee grote witte silhouetten staan gebroederlijk naast elkaar, precies in dezelfde houding, zelfs zodanig dat als ik een stukje verder loop om een stukje te vinden waar geen takken door mijn gezichtsveld lopen, het er zelfs op lijkt  dat het er maar een is en ik danig aan mijn eigen ogen begin te twijfelen. Toch tijd voor een brilletje?  Gelukkig brengt de verrekijker uitkomst, toch 2 grote zilverreigers en zelfs nog 5 blauwe reigers die door hun kleuren helemaal niet opvielen, maak ik mezelf wijs.  De vogels laten zich allemaal graag bewonderen en ook de ijsvogel van het bos zoals een vriend van me ze graag noemt doet vrolijk mee. De bewuste boomklever speelt tussen de takken door en jaagt op een partner als gauw zie ik er nog een stuk of vier tussen de takken doorschieten en besef dat ik in een liefdesstrijd ben terecht gekomen.  Ja het zonnetje schijnt de temperaturen boven de 10, en het koppie slaat op hol, de hormonen gieren alweer volop. De natuur is veel sneller dan wij realiseren, de vos heeft de paartijd al achter de rug en over een week of drie worden de eerste jongen alweer geboren.
De broedtijd van de ijsvogel begint al in maart , tel daarbij op dat deze kranige vogel dan eerst nog een gang moet graven van een meter diep waarbij hij wel een week bezig is en dan nog het vrouwtje moet paaien dan kun je wel indenken dat het drukke seizoen al bijna is aangebroken. De houtduif zit volgens mij al op het nest als hij al niet jongen heeft. Ook de reiger en de bosuil zitten al op het nest. De eekhoorn heeft de paring al zo als achter de rug  maar als je geluk hebt kun je deze nog wel even lekker zien jagen waarbij je er een aantal mannetjes tegelijk kunt zien en omdat ze hun kop vol hebben met hun liefdesleven, hebben ze je dan ook helemaal niet in de gaten .

De kamperfoelie schiet al uit , de eerste blaadjes zijn al zichtbaar en ook de bosanemoon kleurt de bosbodem al lekker groen, al bloeit hij nog net niet. Een schreeuw in de lucht laat me weten dat de buizerds hier gelukkig niet geleden hebben onder de vergiftigingen die slechts enkele kilometers verderop plaatsvonden. Majesteus cirkelt hij over de boomtoppen heen, hij laat zich uitglijden en uiteindelijk maakt hij een vleugelslag om daarmee genoeg snelheid te winnen om gracieus weer meters verder te glijden. Het gevoel van vrijheid dat  deze vogel voor mij symboliseert neem ik mee in mijn hart en zo vlieg ik in gedachten mee, onbezorgd en de wereld achterlatend.  En terwijl ik deze pracht volg valt mijn blik op de merel ineens op zo’n tien meter hoogte in de boom. De zang melodieus en helder en ik kijk naar de tijd , drie uur . Hmmm, drie uur midden op de dag en de merels zitten hoog en nog droog te zingen, dat kan maar een ding betekenen en jawel hoor al gauw voel ik de eerste koude druppels neerkomen. Erg druk maak ik me er niet om, ik heb goeie warme kleding aan en ik heb genoten, de rust de stilte en mijn eigen privé concert. Heerlijk vind ik het, zo lekker stil, mijmerend en alleen, maar ik had het graag met iemand willen delen.