De torenvalk


Ik heb deze al eens gepubliceerd, maar ik vind hem zelf zo mooi en lees hem graag, het brengt namelijk een herinnering terug waarbij ik op de dijk van de Stevolplas stond en het hele tafereeltje gade sloeg, inderdaad in de stromende regen.

Ik was zo gebiologeerd, door het tafereel dat zo dichtbij mij plaatsvond dat ik wel moest blijven kijken, mijn zorgen leken ineens zo onnozel met deze overlevingsvlucht.  Mijn negatieve gevoelens stroomden weg door de regen en maakten plaats voor hoop en behoefte aan een nieuw begin.   Gisteren was ook zo’n regenachtige dag maar vandaag schijnt volop de zon. Ik ga nu lekker naar buiten,genieten van mijn eigen tuin  in wording en wie weet morgen weer eens een hele dag op pad. De baterijen in de lader, de verrekijker op scherpte.  Ik ben er niet veel maar ik geniet, ik leef en heb echt de liefde van mijn leven teruggevonden , een maatje voor het leven met dezelfde interesses en dezelfde liefde voor het leven, de natuur en mijn tuin.  Voor het eerst geen behoefte meer om alleen te zijn, wel wandelen en erop uit, maar geen vlucht meer. Ik heb rust gevonden ondanks het feit dat we het ontzettend druk hebben. Mijn werk met nog steeds alle commotie, mijn grote kinderen met grote problemen, zijn bedrijf met klanten, zijn best om mij hierin in te werken  en zijn bijna grote kinderen met hun al evengrote problemen.  Niets vergeleken met deze overlevingsstrijd natuurlijk.

De torenvalk
Een dag in November,

Biddend in de lucht, hangt ze stil. In de stromende regen. Ze moet wel. Ze heeft veel honger.

De wind en de regen moet ze nu trotseren om haar maag te kunnen vullen. Het is nu of nooit
want ondertussen is het al vier uur in de middag geweest en over een klein uur is het alweer donker. Als de torenvalk dan geen prooi heeft zal zij de hele nacht honger moeten lijden.
Dit is voor het kleine torenvalkje niet het meest ideale uitgangspunt, koude nachten en regen drainen het energieniveau van de kleine roofvogel. Als het energieniveau te laag wordt zal ze niet eens genoeg energie hebben om de volgende ochtend fatsoenlijk te kunnen jagen en afhankelijk moeten zijn van een  wel zeer onoplettende muis.

Ze weet dat die er echt nog niet zomaar zijn. De temperaturen liggen hoger dan gemiddeld en de muizen kunnen zich nog zonder problemen vol stouwen met allerlei achtergebleven maïskorrels, zaden enz. Voor de torenvalk funest want dat betekent dat ze extra hard moet werken om haar maag te vullen. De muizen zijn verzadigd en voldaan en laten zich nu niet snel zien.
Biddend hangt ze in de lucht, dan ineens slaat ze haar vleugels langs haar lichaam en laat zich vallen tot de halverwege de hoogte. Even klapperen de vleugels, de staart staat wijd open, sturend en turend. Ze klapt haar vleugels uit en maakt weer hoogte.

Blijkbaar was datgene wat ze gezien had weer weg.  Ze vliegt naar de oude zwarte versteende boom die kaarsrecht staat, paraderend als getuige van herinneringen aan oude vervlogen tijden. Even rust ze uit. Haar borst gaat zichtbaar op en neer ze is uitgeput. Maar de tijd dringt.

Ze realiseert zich dat ze het nog een keer moet proberen en na enkele seconden kiest ze weer het luchtruim. Ze vliegt en tuurt de grondoppervlakte af op zoek naar beweging. Ineens laat ze zich vanuit haar vlucht vallen haar vleugels strak langs haar lichaam, even verdwijnt ze uit beeld en schiet ineens langs de waterkant weer omhoog. Om zich  op een kleine meeuwensoort te storten, die terwijl hij geraakt wordt even uit koers raakt.

Het valkje heeft zich uit wanhoop op een zeer ongebruikelijke maar onoplettende prooi gestort. De kleine meeuwensoort blijkt echter een visdiefje die qua vliegkunst echt niet onderdoet aan het valkje en kan zich dan ook heel snel herstellen. Hij schiet er als een speer vandoor. Voor het valkje was het alles of niets en nu heeft ze misgegrepen.

 

Uitgeput wordt ze gedwongen om een paaltje op te zoeken. Ze schudt de regen van zich af. Ze heeft een hekel aan regen want met natte veren vliegen kost veel te veel energie. Gelaten kijk ze om zich heen. Ze ergert zich dat ze zich heeft laten verleiden. Ze schudt nog een keer de veren uit en poetst de vleugelpennen nog even goed op. Als ze zich nu eens even beheerst ondanks de honger, dan kan ze zorgen dat ze goed uitgerust is, misschien stopt het nog wel even met regenen. Ze zet haar veren op om zich te beschermen tegen de snijdende wind. Geïrriteerd probeert ze haar gedachten aan de lege maag opzij te zetten.

 

Langzaamaan stopt het met regenen, ze maakt zich klaar voor een volgende vlucht, de veren worden nog even goed na gekeken. Ze neemt even de tijd om de weerhaakjes van de veren op te ruwen zodat de haartjes weer goed aan elkaar plakken, zo zal ze dadelijk nog sneller en wendbaarder zijn. Achter haar breken langs de horizon de wolken en schijnen de laatste zonnestralen ineens tussen de wolken door. Haar tijdsraam  heeft er plots een half uur bijgekregen en met aan de andere kant een regenboog kiest ze het luchtruim, de wind die wat vriendelijker is geworden neemt haar mee omhoog. Ze spaart ze energie en is ze klaar voor een laatste jacht. Haar oog spiedt iets en gelaten laat ze zich zakken, de vleugels wijd, de staart open en manoeuvrerend, De wind die haar net zo’n parten speelde werkt eindelijk mee, het urinespoor van de muis is vers, ze laat zich zakken , nog een beetje waar eindigt het spoor?

Ineens klapt ze haar vleugels tegen het lijf en laat zich naar beneden vallen de poten vooruit. Op het laatste moment spreidt ze haar vleugels weer en bemerkt dat haar poten stevig een dikke sappige muis vast hebben gegrepen.

Eindelijk. Ze heeft vandaag weer geluk gehad. Deze nacht zal ze ook weer overleven .

Advertenties

6 thoughts on “De torenvalk

  1. blij te lezen dat door het vinden van een goede maat
    de liefde weer eens toeslaat
    samen trotseren jullie de problemen wel van kind en zaak
    en dan het verhaal van de valk
    ja als je zoiets mag mee maken heb je de dag van je leven
    geniet ook deze dag

  2. Wat een prachtig verhaal. Ja het is echt prachtig om te kijken hoe ze in de lucht hangen en dan ineens op hun prooi afduiken. Bij ons in het park zitten nu al verschillende stelletjes ben er nog niet achter hoeveel maar dat komt nog wel gewoon blijven kijken vooral nu ik weet waar ze ongeveer zitten. Ik wens je een fijne week groetjes Ineke

Wat vind jij ervan?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s