Time out


Hoe lang is het geleden een jaar, twee jaar?   Ik realiseerde me dat ineens toen ik , tijdens een gedwongen wandeling met de hond van mijn moeder die sinds kort bij ons woont,  even de tijd nam om op een bankje te zitten.  Al maanden , jaren misschien wel weer zijn mijn gedachten vaak weer druk, ongeordend, chaotisch. Onrustig en afwijzend.
Logisch ook wel want we hebben ook wel wat achter de kiezen. Onnodig om verder op in te gaan maar de reorganisatie op het werk en het daartoe leidende ontslag hebben een grotere inpact dan je in in instantie realiseert ofwel vermoedt en de grootste impact was toch wel dat ik ineens tijd had, tijd om moe te zijn, tijd om verdrietig te zijn. Tijd om te beseffen wat er allemaal in een mensenleven plaatsvindt.
Tijd en ook weer geen tijd want er kwam ineens niets meer uit mijn handen.
Tijd dus om pas op de plaats te moeten maken want zowel mijn lichaam als geest gaven heel duidelijk het signaal en nu stop. Tot hier en niet verder.  Afgestompt , afgesloten en vooral een gevoel van ik wil met rust gelaten worden gecombineerd met een gevoel van wanhoop.

En zo zit ik ineens op dat bankje. en is het stil in mijn hoofd. Geen gedachten, geen dingen die moeten, geen dingen die ik niet mag vergeten, geen schuldgevoelens even gewoon niets.
De wind ruist door de bomen, ritselend en ineens het woord ratelpopulier. Ja daarom heeft een berk ook wel ratelpopulier. Ritmisch ritselen de bladeren aangedreven door de wind. De hond heeft een plekje gezocht naast mij op de bank en kijkt er met een scheef koppie naar. Ook hem valt het aparte en best wel harde geluid op. Ik draai me om naar het watertje dat achter ons ligt. Geen idee waarom zo’n bankje altijd naar de weg gericht is. Achter me hoor ik de bladeren tot rust komen, de wind gaat wat liggen alsof de dirigent een pianissimo heeft ingelast. Een meerkoetje wordt zichtbaar en drie kleine balletje met rode koppies piepend erachteraan.  Een eend met 10 kleine kuikentjes trekt als een karavaan door het water. RUST , een gevoel van intense rust komt over me heen.

Ik merk dat mijn zintuigen weer alert worden,  Ik hoor de zwaluwen kwetteren door het luchtruim, mijn oog valt op details en zie de kleinste wezentjes. Ik voel het gras langs mijn benen kriebelen. en de wind die mijn wangen streelt.

En dan het besef …hoe lang …… tijd glipt als zand door de vingers.
Geleefd worden zelfs al sta je stil.  Altijd wel dingen die moeten, die aandacht vragen pffff. Even dit , even dat en voor je weet is de dag alweer voorbij. Alweer een dag voorbij.
Keuzes moeten maken die je niet in de hand hebt.
Leven doe je ook door stil te staan, stil staan bij de mooie momenten en vaak zijn ze voorbij zonder dat je het in de gaten hebt of je hebt het niet eens door hoe waardevol dat ene moment was.
Stil staan bij wat je hebt. Stilstaan…..en beseffen dat je leeft.