Ontmoetingen


Een mede-Limburgse dierbare natuur en space-vriendin gaf een tijdje geleden aan dat ik maar twee keer per jaar iets post. Hihi. ze heeft wel een beetje gelijk.
Mijn leven is na de scheiding zo veranderd dat ik nog steeds zoekende ben om een balans te vinden. De kids zijn uit huis, een nieuwe partner is aan komen waaien en heeft een eigen bedrijf,  mijn eigen baan is wegbezuinigd, en ik heb een hond geërfd na het overlijden van mijn  moeder.

Als ik terugdenk aan de laatste pakweg 5 jaar dan is het niet te geloven hoeveel er gebeurd is en hoe snel de tijd voorbij gevlogen is. Jaren met vreugde en verdriet. Een emotionele achtbaan maar toch anders. Op een of andere manier beleef ik het zelf en sta ik niet meer erbuiten. Van een afstand , moeilijk uit te leggen maar je lichaam leeft in een situatie en je geest in een andere en dan krijg je van die momenten dat je dus echt stukken kwijt bent. De stukken die weg zijn komen niet meer terug, misschien goed want dat zijn momenten geweest waarop ik het emotioneel blijkbaar even allemaal niet aan kon. Aan de andere kant hoor ik verhalen van de kinderen mijn neefje en nichtje en denk dan …. daar weet ik niets meer van. ik kan je vertellen dat dat best wel een vreemde gewaarwording is. Het lijkt dan voor de buitenwereld( familie ( die gelukkig altijd blijft ) en vrienden (waarvan er echt maar heel weinig van over zijn)  natuurlijk zo of ik niet geïnteresseerd ben in hun leven maar nee dat is niet zo , misschien is zelfs het tegendeel wel waar. Ik trek het me wellicht wel teveel aan en daardoor schiet ik in een soort time-out modus, waar ik moeilijk uit kom.

Ik ben ook niet iemand die aangeeft dat ik het niet meer kan, of dat ik me alleen en bang voel. Nee onze opvoeding was erop gericht om vooral niet te zeuren en je op te pakken hoe slecht je je ook voelde.  Als je geen koorts had was je niet ziek. Daarbij had ik een parttime baan,  niemand had in de gaten hoe overbelast ik eigenlijk was.
Het nadeel van een part-time baan is dat je je maar een halve dag hoeft door te slepen om dan de rest van de dag weer uitgeteld te zijn, niemand kreeg dat mee. Collega’s niet, vrienden niet en kinderen niet, alhoewel de kinderen waarschijnlijk wel, mijn toenmalige partner zeker niet. Die viel het alleen op dat zijn eten niet op tafel stond en vond dat ik er maar gewoon overheen moest stappen.
Ik wilde ook niet zeuren. Ik had het dacht ik best goed. Ik had een gewelddadige partner overleeft, ik was geslagen en gewurgd en ik kon het navertellen. Ik kreeg kinderen en voedde ze eigenlijk alleen op. Ik zat in de bijstand en krabbelde eruit.
Hoe moeilijk ook ik deed het en ik deed het vaak helemaal alleen. Ik was toen trots op mijn eigen onafhankelijkheid.
Ik was er (want ik werkte toch maar een halve dag) om de verhalen van anderen aan te horen, om advies en raad te geven, om zelfs te helpen in het huishouden van anderen of de strijk , voor de buitenwereld had ik het allemaal op orde.
We hebben mijn vriend zijn vader een paar jaar verzorgd tot in de dood, zijn zelfs gaan inwonen terwijl onze relatie nog zo pril was, en tegelijkertijd werd bij mijn moeder ook die verschrikkelijke ziekte gesignaleerd. Ze zijn beiden op precies dezelfde dag gestorven alleen zat er 1 jaar tussenin. We zaten in de jaardienst van zijn vader terwijl mijn moeder op dat moment aan het vechten was tegen de dood en het leven echt niet los wilde laten. Gebeden tijdens de herdenking zodat ze de kracht kon vinden om haar strijd op te geven. Hoe bizar om je moeder eigenlijk dood te wensen.
Opgeven staat namelijk niet in ons woordenboek , wij gaan door , en zij als ons grote voorbeeld dus helemaal tot het einde. Op dezelfde dag begraven met precies een jaar ertussenin. Is dit toeval , of is het gewoon bizar of zit er een boodschap achter?
Ik weet het niet, en ik weet niet of ik het wel wil weten.

Op een gegeven moment ben ik gestopt, gestopt met langsgaan bij anderen , gestopt met klaar staan en boodschappen doen voor anderen, gestopt met andermans rotzooi opruimen en beetje bij beetje liet de een na de ander me in de steek totdat er niemand meer over was. Zelf kon ik bij niemand terecht.
Niemand die me blijkbaar miste of vroeg waarom ik niet meer kwam? Men ging er gewoon vanuit dat ik het te druk had met mijn nieuwe in hun ogen leuke leven.
Maar niemand realiseerde zich dat ik doodop was. Moe in en in moe. Lichamelijk moe en geestelijk moe en toch ga ik gewoon door, want wat moet je ook anders?

En dit allemaal ? Het was mijn bedoeling niet zo’n zwaar stuk te schrijven maar soms gebeurt het gewoon. Moet het er even uit, omdat we niet kunnen opgeven.
Eigenlijk was het mijn bedoeling om over ontmoetingen te schrijven, nieuwe contacten,  nieuwe momenten. Zoals de bruine ogen waar ik laatst weer in mocht kijken. De kleine mooie dingen in het leven die je zo onverwacht midden op een dag mag meemaken en dat zomaar bij ons om de hoek in “onze achtertuin”. Toch maar een fotootje om de boel een beetje op te fleuren.

IMG_0015IMG_0016

 

Advertenties

jong grut Huismus / Passer domesticus


Vanachter ons keukenraam is het heerlijk genieten, een mooi zicht op de voederplank geeft al een idee van de vogels die graag bij ons vertoeven of alleen een komen snoepen zoals de bont specht. In onze tuin staat sinds kort een schommelbank,en  met de neus in het zonnetje en een flinke boomstam als tafeltje is het dan tussen al dat gefladder dubbel genieten.  De tuin wordt steeds groener tuin en de toch nog vrij nieuwe aanplant die gelukkig goed aanslaat is de winter goed is doorgekomen. Jammer alleen dat die ene nacht nachtvorst toch wel wat knopje heeft beschadigd waardoor de bloei toch wel minder overweldigend is. Maar ach volgend jaar meer kans.  zittend op de schommelbank kan ik al vroeg genieten van de koolmezen die af en aanvlogen naar de nestkast. Al gauw kon ik de piepende jongen horen en verwachte dan ook da we al snel jonge meesjes in de tuin zouden hebben. Dat betekent wel huisarrest voor onze jager, want de hond vangt nogal graag een vogel als hij de kans krijgt. We vonden de mezen al vroeg en dachten zeker dat dat kwam omdat ze geen nieuw nest hoefden te bouwen. We waren dan ook aangenaam verrast toen we vanachter ons keukenraam ineens jonge musjes door de tuin zagen fladderen, daar hadden we geen rekening mee gehouden. Al gauw zat er zo’n vetederend kruimeltje op de vensterbank bovenop de voorjaarsbloemetjes naar binnen te turen. Toen moest de camera toch erbij gepakt worden maar vanacher het keukenraam met dubbel glas bleek dat toch nog een uitdaging. Ik heb tegenwoordig het geduld niet meer maar ook de kracht niet meer om de camera lekker lang zonder pijn te hanteren dus we doen het er maar mee. Ik heb in ieder geval genoten van het jonge eigenwijze grut.