Roofvogel show


Altijd als we naar een roofvogelshow kijken bekruipen me gemengde gevoelens. Ik vind het magnifiek om zo´n dieren eindelijk eens van dichtbij te kunnen bekijken. Te staren in die magnifieke ogen om me te bedenken wat er in zo´n koppie omgaat. De oehoe die alles negeert en zijn blik intens gevestigd heeft op een aangelijnde hond, gegarandeerd wordt deze als lunch gezien.  Kinderen erom heen met glinsterende oogjes en vol vragen. Het ontzag of verbazing dat afstraalt van zo´n kind als hij een van de roofvogels op de arm mag laten landen.
Het is educatief gezien zo belangrijk dat kinderen in contact kunnen komen met de natuur. Dingen leren en kunnen ontdekken. Een gevoel creëren van meer willen weten, ontdekken, en bewonderen en respect.

En toch ………. zo´n beest mag dan vliegen om zijn kostje bijeen te verdienen, zijn kunsten vertonen voor publiek , op commando, om de mens te amuseren. Ik heb een boek gelezen over een valkenier , de verhouding tussen hem en zijn vogel is gebaseerd op vertrouwen van het aanbod van voedsel, zolang de valkenier zorgt voor voedsel zal de vogel ook terugkomen omdat een roofvogel ook wel weer lui is en zuinig met zijn energie wil omgaan.
Het blijft een emotionele tweestrijd, ik heb zelf ook beesten ,  konijntjes die net zo goed  zitten opgesloten weliswaar buiten in een ren maar toch kunnen ze niet bij het lekkere gras net buiten het hekje. Of parkieten in een volière, stuk voor stuk allemaal geboren in de volière maar toch …….ze kunnen de wereld op en neer vliegen als ze willen en moeten het met vlucht doen van 4 meter. Oh onze beestjes zijn happy en tevreden want net als de mens wat je niet kent kun je niet missen maar ergens denk ik …als ik al eens graag als een adelaar over de wereld zou willen vliegen om de vrijheid te kunnen voelen wat zou zo´n vogel of dier dan niet denken.
De roofvogels ook …..vaak ooit gewond geraakt of in gevangenschap geboren of zelfs in een klein hokkie gehouden en afgedankt omdat de vorige eigenaar niet wist wat hij ermee aan moest. Eigenlijk in het wild ten dode opgeschreven en nu even het middelpunt van alle aandacht. De een geniet .. de ander nerveus, maar bovenal vertellen ze een verhaal. Een verhaal van hoe wij mensen met onze omgeving omgaan en wie weet ……. ooit zullen we allemaal vrij zijn als een vogel. IMG_0025IMG_0098IMG_0117

Ontmoetingen


Een mede-Limburgse dierbare natuur en space-vriendin gaf een tijdje geleden aan dat ik maar twee keer per jaar iets post. Hihi. ze heeft wel een beetje gelijk.
Mijn leven is na de scheiding zo veranderd dat ik nog steeds zoekende ben om een balans te vinden. De kids zijn uit huis, een nieuwe partner is aan komen waaien en heeft een eigen bedrijf,  mijn eigen baan is wegbezuinigd, en ik heb een hond geërfd na het overlijden van mijn  moeder.

Als ik terugdenk aan de laatste pakweg 5 jaar dan is het niet te geloven hoeveel er gebeurd is en hoe snel de tijd voorbij gevlogen is. Jaren met vreugde en verdriet. Een emotionele achtbaan maar toch anders. Op een of andere manier beleef ik het zelf en sta ik niet meer erbuiten. Van een afstand , moeilijk uit te leggen maar je lichaam leeft in een situatie en je geest in een andere en dan krijg je van die momenten dat je dus echt stukken kwijt bent. De stukken die weg zijn komen niet meer terug, misschien goed want dat zijn momenten geweest waarop ik het emotioneel blijkbaar even allemaal niet aan kon. Aan de andere kant hoor ik verhalen van de kinderen mijn neefje en nichtje en denk dan …. daar weet ik niets meer van. ik kan je vertellen dat dat best wel een vreemde gewaarwording is. Het lijkt dan voor de buitenwereld( familie ( die gelukkig altijd blijft ) en vrienden (waarvan er echt maar heel weinig van over zijn)  natuurlijk zo of ik niet geïnteresseerd ben in hun leven maar nee dat is niet zo , misschien is zelfs het tegendeel wel waar. Ik trek het me wellicht wel teveel aan en daardoor schiet ik in een soort time-out modus, waar ik moeilijk uit kom.

Ik ben ook niet iemand die aangeeft dat ik het niet meer kan, of dat ik me alleen en bang voel. Nee onze opvoeding was erop gericht om vooral niet te zeuren en je op te pakken hoe slecht je je ook voelde.  Als je geen koorts had was je niet ziek. Daarbij had ik een parttime baan,  niemand had in de gaten hoe overbelast ik eigenlijk was.
Het nadeel van een part-time baan is dat je je maar een halve dag hoeft door te slepen om dan de rest van de dag weer uitgeteld te zijn, niemand kreeg dat mee. Collega’s niet, vrienden niet en kinderen niet, alhoewel de kinderen waarschijnlijk wel, mijn toenmalige partner zeker niet. Die viel het alleen op dat zijn eten niet op tafel stond en vond dat ik er maar gewoon overheen moest stappen.
Ik wilde ook niet zeuren. Ik had het dacht ik best goed. Ik had een gewelddadige partner overleeft, ik was geslagen en gewurgd en ik kon het navertellen. Ik kreeg kinderen en voedde ze eigenlijk alleen op. Ik zat in de bijstand en krabbelde eruit.
Hoe moeilijk ook ik deed het en ik deed het vaak helemaal alleen. Ik was toen trots op mijn eigen onafhankelijkheid.
Ik was er (want ik werkte toch maar een halve dag) om de verhalen van anderen aan te horen, om advies en raad te geven, om zelfs te helpen in het huishouden van anderen of de strijk , voor de buitenwereld had ik het allemaal op orde.
We hebben mijn vriend zijn vader een paar jaar verzorgd tot in de dood, zijn zelfs gaan inwonen terwijl onze relatie nog zo pril was, en tegelijkertijd werd bij mijn moeder ook die verschrikkelijke ziekte gesignaleerd. Ze zijn beiden op precies dezelfde dag gestorven alleen zat er 1 jaar tussenin. We zaten in de jaardienst van zijn vader terwijl mijn moeder op dat moment aan het vechten was tegen de dood en het leven echt niet los wilde laten. Gebeden tijdens de herdenking zodat ze de kracht kon vinden om haar strijd op te geven. Hoe bizar om je moeder eigenlijk dood te wensen.
Opgeven staat namelijk niet in ons woordenboek , wij gaan door , en zij als ons grote voorbeeld dus helemaal tot het einde. Op dezelfde dag begraven met precies een jaar ertussenin. Is dit toeval , of is het gewoon bizar of zit er een boodschap achter?
Ik weet het niet, en ik weet niet of ik het wel wil weten.

Op een gegeven moment ben ik gestopt, gestopt met langsgaan bij anderen , gestopt met klaar staan en boodschappen doen voor anderen, gestopt met andermans rotzooi opruimen en beetje bij beetje liet de een na de ander me in de steek totdat er niemand meer over was. Zelf kon ik bij niemand terecht.
Niemand die me blijkbaar miste of vroeg waarom ik niet meer kwam? Men ging er gewoon vanuit dat ik het te druk had met mijn nieuwe in hun ogen leuke leven.
Maar niemand realiseerde zich dat ik doodop was. Moe in en in moe. Lichamelijk moe en geestelijk moe en toch ga ik gewoon door, want wat moet je ook anders?

En dit allemaal ? Het was mijn bedoeling niet zo’n zwaar stuk te schrijven maar soms gebeurt het gewoon. Moet het er even uit, omdat we niet kunnen opgeven.
Eigenlijk was het mijn bedoeling om over ontmoetingen te schrijven, nieuwe contacten,  nieuwe momenten. Zoals de bruine ogen waar ik laatst weer in mocht kijken. De kleine mooie dingen in het leven die je zo onverwacht midden op een dag mag meemaken en dat zomaar bij ons om de hoek in “onze achtertuin”. Toch maar een fotootje om de boel een beetje op te fleuren.

IMG_0015IMG_0016

 

jong grut Huismus / Passer domesticus


Vanachter ons keukenraam is het heerlijk genieten, een mooi zicht op de voederplank geeft al een idee van de vogels die graag bij ons vertoeven of alleen een komen snoepen zoals de bont specht. In onze tuin staat sinds kort een schommelbank,en  met de neus in het zonnetje en een flinke boomstam als tafeltje is het dan tussen al dat gefladder dubbel genieten.  De tuin wordt steeds groener tuin en de toch nog vrij nieuwe aanplant die gelukkig goed aanslaat is de winter goed is doorgekomen. Jammer alleen dat die ene nacht nachtvorst toch wel wat knopje heeft beschadigd waardoor de bloei toch wel minder overweldigend is. Maar ach volgend jaar meer kans.  zittend op de schommelbank kan ik al vroeg genieten van de koolmezen die af en aanvlogen naar de nestkast. Al gauw kon ik de piepende jongen horen en verwachte dan ook da we al snel jonge meesjes in de tuin zouden hebben. Dat betekent wel huisarrest voor onze jager, want de hond vangt nogal graag een vogel als hij de kans krijgt. We vonden de mezen al vroeg en dachten zeker dat dat kwam omdat ze geen nieuw nest hoefden te bouwen. We waren dan ook aangenaam verrast toen we vanachter ons keukenraam ineens jonge musjes door de tuin zagen fladderen, daar hadden we geen rekening mee gehouden. Al gauw zat er zo’n vetederend kruimeltje op de vensterbank bovenop de voorjaarsbloemetjes naar binnen te turen. Toen moest de camera toch erbij gepakt worden maar vanacher het keukenraam met dubbel glas bleek dat toch nog een uitdaging. Ik heb tegenwoordig het geduld niet meer maar ook de kracht niet meer om de camera lekker lang zonder pijn te hanteren dus we doen het er maar mee. Ik heb in ieder geval genoten van het jonge eigenwijze grut.

bonte specht


Langzaam keert de rust weer terug in de tuin. Een jaar lang is er rumoer en zijn er bezigheden geweest. Betonmolens ie gedraaid hebben. Mannen die er rondgerend hebben. Geklop en gehamer. Niet alleen wij zijn weer blij met de rust, ons tuinleven ook. Waar er eerst vluchtige en gejaagde bezoekjes zijn geweest merk ik dat de vogels maar ook andere dieren als muizen en kikkers er nu weer iets meer relaxed vertoeven.

De grote bonte specht is een welkome en graag gezien gast in onze tuin. Waar zijn bezoek eerst schichtig was laat hij nu zijn ongenoegen weer horen als ik toevallig in de buurt loop van de boom waar hij net naartoe wilde. Een heerlijk geknoter van meneer. Meneer heeft het ook goed, Een vetblok hangt er nog en pindakaas is meestal ook wel aanwezig.  En snoepen dat doet de specht heel graag. De beloning voor ons vanuit het keukenraam is dan ook groot. Wat een genot om samen met deze schoonheid het ontbijt te mogen genieten. IMG_0001IMG_0002IMG_0004

koolmees


Net als vorig jaar hebben de koolmeesjes alweer in ons huisje gebroed. ik moet zeggen wel een beetje vroeger dan vorig jaar. Nou ja ze hadden wel geluk, een zeer warm en vroeg voorjaar  en het nestje was al klaar. In het najaar/ winter de kast nog gecontroleerd , geen luizen en dode vogeltjes dus waarom zou ik hun werk teniet doen. En jawel al twee maanden lang is het een aan en af gevlieg van koolmeesjes of ik nu op de bank zit of niet de meesjes trekken zich er niets van aan of ieder geval weinig, een beetje voorzichtiger misschien. Dacht ik eerst nog dat ze het nestje aan het bijwerken waren maar nee hoor het is toch een gesleep met rupsen. die zijn ook al zo vroeg dit jaar gelukkig voor de meesjes. Nu kunnen ze op de voederplank altijd nog meelwormpjes vinden maar ik merk dat ze deze toch alleen nemen als het koud is buiten, het vet wordt ook nog steeds gretig verorberd. Ik merk ik wel dat ze het vet tussen het voeren door zelf eten om na de picknick meteen door te kunnen op zoek naar rupsen.
Gisteren was ik nog even bang dat een van de ouders het loodje had gelegd want lange tijd ik zag alleen de man, een bredere en grotere stropdas is waarschijnlijk een man. de tijd tussen het aan vliegen was ook langer , oei oei. dacht ik al die krijg het zwaar, maar na enkele uren komt er toch nog ineens een mees uit de blok gevlogen.

Waarschijnlijk heeft het vrouwtje de hele middag op het nest gezeten om de jongen warm te houden. Het was dan ook een gure dag, of misschien had ze wel een baaldag zouden vogels ook zoiets hebben?  Vandaag waren de kleine blaagjes groot genoeg om ze te eindelijke te horen piepen. Ben benieuwd hoe lang het nog duurt. erg lang kan het niet meer duren totdat de eerste uitvliegt. we zullen de hond nu even iets beter in de gaten en kort moeten houden want zo’n klein jong wezentje is een lekker hapje voor dat graag jagend mormel. De geroutineerde volwassen dieren krijgt hij echt niet te pakken, zeer tot zijn frustratie, maar zo’n jong beestje is hier nog niet op bedacht.
En dat familiedrama wil ik niet op mijn geweten hebben.

IMG_0009

IMG_0003IMG_0004

Onverwachtse ontmoetingen


Ongelooflijk wat een onverwachte ontmoetingen ,  een staat al jaren op mijn lijstje van die wil ik echt ooit een keer zien vogels. en hij ….? Goed in de dierentuin heb ik hem wel eens gezien maar dat is toch anders.
Vandaag gingen we op pad om te zien of we nog leuke zaagbek, slobeend of iets anders leuks konden zien ondanks dat het water bevroren kon zijn. We hebben een ons een plekje verschanst vrij laat op de middag in een vogelkijkhut.
Heel veel wilde eenden en krakeenden , meerkoetjes en 1 kuifeend verder hoor  het geluid van smienten al kan ik ze door het riet heen niet echt ontdekken.Er staan zelfs kieviten op een dijkje midden in het water. Een vreemde gewaarwording om midden in de winter kieviten te zien en te horen. Kieviten bevinden zich op de vorstgrens is me ooit eens verteld geworden en het is nu 1 graad.  Zou het dan inderdaad zo zijn?

img_0001

Vanuit een ooghoek zie ik ineens een vogel over het ijs lopen richting een rietpol. maar verdween weer net zo hard. Mijn eerste ingeving waterral al had ik hem nog nooit gezien. Tegen mijn maatje zei ik : Had je die gezien?    Het leek wel… maar ik zie hem niet meer, zoiets als een waterhoen maar…. het leek anders….. . Nou ja misschien hebben we nog geluk. Daarna gaat mijn blik weer naar het riet, ik zien iets bruin en het lijkt gestreept . Kijk daar naast je een..( fluister ik ) ….. ja wat is het eigenlijk? Tussen al dat riet is het moeilijk om een identificatie te maken. Iets wat eerst op een bruine vogel lijkt kan zomaar ineens een rat zijn. Mijn maatje : ja ik zag wel iets maar hij had pootjes maar wat het was? … St , het water klotst, waar zit die , oh kijk hier onder het raam ,oh wat is die snel ….
Ik heb geluk als er ineens een kopje uit het riet omhoog kijkt.

img_0004

Een flits, ik klik op goed geluk om maar geen moment van mijn waarneming te missen. Dan klimt hij even helemaal op het riet om alweer in het riet te verdwijnen.

img_0005

Mijn eerste bunzing in het wild. mijn dag kan nu al niet meer stuk. We besluiten nog even te blijven zitten al is het  koud, Ik ben nog steeds benieuwd welke vogel ik nu gezien had als mijn maatje ineens fluistert kijk daar eens op het ijs ? Wat is dat ? …..Ik geloof mijn ogen niet dus toch….. een waterral fluister ik als ik het tenminste goed heb. wat is die snel ? Heb je hem ? vraagt hij wetend dat ik de camera bij de hand heb . Geen idee het ging zo snel.

img_0010

De waterral was alweer verdwenen, nou ja onzichtbaar dan en dat kunnen ze goed. Een mysterieuze vogel die je maar zelden ziet. Voor me zie ik wel het riet nog bewegen dus hij zit in de buurt. Even snel als hij weg is komt hij ineens weer rennend tevoorschijn met een vis in zijn bek, en loopt hij naar de kant. Ik heb geluk in het zicht begint hij het visje te verschalken. En kan ik hem toch nog bewonderen, de houding lijk op een hoen, de snavel is langer en het verenkleed lijkt zo blauw. Een staartje als een winterkoning.

img_0017

De vis leeft nog lang en spartelt bij iedere aanval van de waterral. Als de vis verslonden is een kleine schermutseling langs de kant en beduusd kijken we hoe ineens twee waterrallen naar de overkant vliegen, daar weer het riet in. Heel voozichtig merkt mijn maatje op : Wist jij dat het er twee waren? Nee schat ….Die had ik echt niet gezien. Maar wat waren ze leuk hè.

img_0018

Mijn dag kan echt niet meer stuk , al hebben we allebei steenkoude voeten, de temperatuur gaat nu gestaag omlaag, en het wordt donker en grijs. Tijd om naar huis te gaan voor een warme welverdiende maaltijd en een hete kop koffie. Soms kan geluk zo simpel zijn.

6 Jaar op WordPress


Zoiets zet je wel aan het denken , 6 jaar en daarvoor was het Space.  Goh wat mis ik Space nog , was toch persoonlijker en directer . Sommige links en foto’s zijn verdwenen na de overgang.  Jammer vooral bij die  verhalen met de albums waar je zo lekker mee kon wandelen. 6 Jaar en daarvoor space hoe lang ?Het archief loopt vanaf 2008 dus dat is een hele tijd is. Dan ga je natuurlijk nadenken over wat er allemaal gebeurd is in die tijd. De vlucht naar het internet, een uitweg misschien, een zoeken naar iets anders, of toch gewoon een manier om je gevoelens en emoties op een rijtje te zetten, en het er heel wat geweest. Iedereen die meegeleefd heeft hoef ik dat niet uit te leggen, en iedereen die nieuwsgierig is kan en mag terugbladeren of  het heel eenvoudig gewoon even vragen.

Mijn leven is wel honderd procent gekeerd. maar ikzelf ben ook 100 % gedraaid.
Waar ik eerst vol angsten zat , van hoe moet dat in hemelsnaam?, ben ik nu trotse moeder van twee prachtige volwassenen mensen die goed voor zichzelf kunnen zorgen.
Waar ik eerst stil en teruggetrokken was , zelfs dissociatief  sta ik nu met beide benen in de wereld en ben de grote steun en vraagbaak in ons eigen bedrijf.
Waar ik eerst het sloofje was, ben ik nu een gelijkwaardige partner.
Ik kan nog wel door blijven gaan maar ik denk dat het wel duidelijk is, natuurlijk heb ik mijn zwakke momenten , maar wie niet?

Mijn liefde voor de natuur is hetzelfde gebleven, eerder nog  gesterkt want de liefde voor de natuur heeft mij al uit menig dal getrokken. De zon, regen, bloemen, vlinders, vogels, de onverwachtse ontmoetingen. Die cirkel van wat er ook gebeurd , het leven om je heen gaat gewoon door, maar is echt de moeite waard.
Hoe moeilijk ik het ook gehad heb met mijn verleden, met mijn eigen angsten, depressies,
ik heb gelukkig nooit het gevoel gehad dat mijn leven er niet toe deed en dat heb ik toch wel te danken aan mijn kinderen, mijn toenmalig hond, mijn helaas veel te vroeg overleden moeder maar  vooral aan de kracht van de natuur.
Daarnaast mijn steun en toeverlaat van wie ik mag zijn en doen en laten zoals ik me voel. Die me nog kent van hoe ik was, al die jaren geleden toen we eigenlijk nog kinderen waren, nog ongeschonden, en die me geholpen heeft om die “ik” weer terug te vinden.

Soms stil maar niet meer omdat er toch niet naar me geluisterd wordt, maar om te genieten van de wereld om me heen. Soms teruggetrokken maar niet uit angst , maar om mezelf niet meteen bloot te geven. Volgens mijn moeder keek ik als kind altijd eerst de kat uit de boom.
Ben weer aan het sporten, Zumba dit keer, het bevalt me. Een klein groepje en dat is voorlopig goed voor mij.  Ik kan er mijn agressie in kwijt, mijn energie. het is net als handbal soms even rustig en dan weer explosief. En dan daarna dat heerlijke echte verlangen naar een eenvoudige  warme douche.
Het schilderen  en tekenen heb ik  na jaren van nietsdoen behalve knutselen met de kinderen ook weer opgepakt, nu nog 1 keer in de week met een klein groepje. Ook dat doet goed want ik heb zelfs ondanks de vakantie ( geen les)  thuis de penselen opgepakt om eraan te werken.  Twee knuffelbeestjes op stap in het bos.

6 jaar en langer, verhalen , gebeurtenissen, en wat gaat het snel. hoewel ik regelmatig rondzwerf op WordPress heb ik tegenwoordig te weinig tijd om te reageren, te schrijven. maar lezen gelukkig wel al is het met de ipad ( ik kan met dat ding niet overweg laat staan reacties schrijven). Daarnaast werk ik vaak de hele dag vanuit de computer dus ben ik allang blij als ik dat ding weer naast me neer kan leggen.
Het is geen excuus, het is een feit. Soms mis ik de verhalen schrijven, maar ik mis de rust en de momenten zoals nu. Maar mijn verhalen worden wel verteld en gehoord, maar even niet op papier. Maar als we samen aan de keukentafel zitten en ik vertel wat ik beleefd heb tijdens het wandelen. Als we samen in de tuin zitten en de eerste knopjes zien verschijnen, de eerste trekvogels zien vliegen.  Of als we samen erop uit zijn en we beiden geraakt worden door de stilte , de kleuren of de uitzichten.
Dan nemen we elkaar de hand en begrijpen elkaar.
6 jaar en meer , wat vliegt toch de tijd, iedere dag is druk en lijkt hetzelfde maar na zoveel jaar is er toch weer heel veel anders.

img_00011