Roofvogel show


Altijd als we naar een roofvogelshow kijken bekruipen me gemengde gevoelens. Ik vind het magnifiek om zo´n dieren eindelijk eens van dichtbij te kunnen bekijken. Te staren in die magnifieke ogen om me te bedenken wat er in zo´n koppie omgaat. De oehoe die alles negeert en zijn blik intens gevestigd heeft op een aangelijnde hond, gegarandeerd wordt deze als lunch gezien.  Kinderen erom heen met glinsterende oogjes en vol vragen. Het ontzag of verbazing dat afstraalt van zo´n kind als hij een van de roofvogels op de arm mag laten landen.
Het is educatief gezien zo belangrijk dat kinderen in contact kunnen komen met de natuur. Dingen leren en kunnen ontdekken. Een gevoel creëren van meer willen weten, ontdekken, en bewonderen en respect.

En toch ………. zo´n beest mag dan vliegen om zijn kostje bijeen te verdienen, zijn kunsten vertonen voor publiek , op commando, om de mens te amuseren. Ik heb een boek gelezen over een valkenier , de verhouding tussen hem en zijn vogel is gebaseerd op vertrouwen van het aanbod van voedsel, zolang de valkenier zorgt voor voedsel zal de vogel ook terugkomen omdat een roofvogel ook wel weer lui is en zuinig met zijn energie wil omgaan.
Het blijft een emotionele tweestrijd, ik heb zelf ook beesten ,  konijntjes die net zo goed  zitten opgesloten weliswaar buiten in een ren maar toch kunnen ze niet bij het lekkere gras net buiten het hekje. Of parkieten in een volière, stuk voor stuk allemaal geboren in de volière maar toch …….ze kunnen de wereld op en neer vliegen als ze willen en moeten het met vlucht doen van 4 meter. Oh onze beestjes zijn happy en tevreden want net als de mens wat je niet kent kun je niet missen maar ergens denk ik …als ik al eens graag als een adelaar over de wereld zou willen vliegen om de vrijheid te kunnen voelen wat zou zo´n vogel of dier dan niet denken.
De roofvogels ook …..vaak ooit gewond geraakt of in gevangenschap geboren of zelfs in een klein hokkie gehouden en afgedankt omdat de vorige eigenaar niet wist wat hij ermee aan moest. Eigenlijk in het wild ten dode opgeschreven en nu even het middelpunt van alle aandacht. De een geniet .. de ander nerveus, maar bovenal vertellen ze een verhaal. Een verhaal van hoe wij mensen met onze omgeving omgaan en wie weet ……. ooit zullen we allemaal vrij zijn als een vogel. IMG_0025IMG_0098IMG_0117

jong grut Huismus / Passer domesticus


Vanachter ons keukenraam is het heerlijk genieten, een mooi zicht op de voederplank geeft al een idee van de vogels die graag bij ons vertoeven of alleen een komen snoepen zoals de bont specht. In onze tuin staat sinds kort een schommelbank,en  met de neus in het zonnetje en een flinke boomstam als tafeltje is het dan tussen al dat gefladder dubbel genieten.  De tuin wordt steeds groener tuin en de toch nog vrij nieuwe aanplant die gelukkig goed aanslaat is de winter goed is doorgekomen. Jammer alleen dat die ene nacht nachtvorst toch wel wat knopje heeft beschadigd waardoor de bloei toch wel minder overweldigend is. Maar ach volgend jaar meer kans.  zittend op de schommelbank kan ik al vroeg genieten van de koolmezen die af en aanvlogen naar de nestkast. Al gauw kon ik de piepende jongen horen en verwachte dan ook da we al snel jonge meesjes in de tuin zouden hebben. Dat betekent wel huisarrest voor onze jager, want de hond vangt nogal graag een vogel als hij de kans krijgt. We vonden de mezen al vroeg en dachten zeker dat dat kwam omdat ze geen nieuw nest hoefden te bouwen. We waren dan ook aangenaam verrast toen we vanachter ons keukenraam ineens jonge musjes door de tuin zagen fladderen, daar hadden we geen rekening mee gehouden. Al gauw zat er zo’n vetederend kruimeltje op de vensterbank bovenop de voorjaarsbloemetjes naar binnen te turen. Toen moest de camera toch erbij gepakt worden maar vanacher het keukenraam met dubbel glas bleek dat toch nog een uitdaging. Ik heb tegenwoordig het geduld niet meer maar ook de kracht niet meer om de camera lekker lang zonder pijn te hanteren dus we doen het er maar mee. Ik heb in ieder geval genoten van het jonge eigenwijze grut.

bonte specht


Langzaam keert de rust weer terug in de tuin. Een jaar lang is er rumoer en zijn er bezigheden geweest. Betonmolens ie gedraaid hebben. Mannen die er rondgerend hebben. Geklop en gehamer. Niet alleen wij zijn weer blij met de rust, ons tuinleven ook. Waar er eerst vluchtige en gejaagde bezoekjes zijn geweest merk ik dat de vogels maar ook andere dieren als muizen en kikkers er nu weer iets meer relaxed vertoeven.

De grote bonte specht is een welkome en graag gezien gast in onze tuin. Waar zijn bezoek eerst schichtig was laat hij nu zijn ongenoegen weer horen als ik toevallig in de buurt loop van de boom waar hij net naartoe wilde. Een heerlijk geknoter van meneer. Meneer heeft het ook goed, Een vetblok hangt er nog en pindakaas is meestal ook wel aanwezig.  En snoepen dat doet de specht heel graag. De beloning voor ons vanuit het keukenraam is dan ook groot. Wat een genot om samen met deze schoonheid het ontbijt te mogen genieten. IMG_0001IMG_0002IMG_0004

koolmees


Net als vorig jaar hebben de koolmeesjes alweer in ons huisje gebroed. ik moet zeggen wel een beetje vroeger dan vorig jaar. Nou ja ze hadden wel geluk, een zeer warm en vroeg voorjaar  en het nestje was al klaar. In het najaar/ winter de kast nog gecontroleerd , geen luizen en dode vogeltjes dus waarom zou ik hun werk teniet doen. En jawel al twee maanden lang is het een aan en af gevlieg van koolmeesjes of ik nu op de bank zit of niet de meesjes trekken zich er niets van aan of ieder geval weinig, een beetje voorzichtiger misschien. Dacht ik eerst nog dat ze het nestje aan het bijwerken waren maar nee hoor het is toch een gesleep met rupsen. die zijn ook al zo vroeg dit jaar gelukkig voor de meesjes. Nu kunnen ze op de voederplank altijd nog meelwormpjes vinden maar ik merk dat ze deze toch alleen nemen als het koud is buiten, het vet wordt ook nog steeds gretig verorberd. Ik merk ik wel dat ze het vet tussen het voeren door zelf eten om na de picknick meteen door te kunnen op zoek naar rupsen.
Gisteren was ik nog even bang dat een van de ouders het loodje had gelegd want lange tijd ik zag alleen de man, een bredere en grotere stropdas is waarschijnlijk een man. de tijd tussen het aan vliegen was ook langer , oei oei. dacht ik al die krijg het zwaar, maar na enkele uren komt er toch nog ineens een mees uit de blok gevlogen.

Waarschijnlijk heeft het vrouwtje de hele middag op het nest gezeten om de jongen warm te houden. Het was dan ook een gure dag, of misschien had ze wel een baaldag zouden vogels ook zoiets hebben?  Vandaag waren de kleine blaagjes groot genoeg om ze te eindelijke te horen piepen. Ben benieuwd hoe lang het nog duurt. erg lang kan het niet meer duren totdat de eerste uitvliegt. we zullen de hond nu even iets beter in de gaten en kort moeten houden want zo’n klein jong wezentje is een lekker hapje voor dat graag jagend mormel. De geroutineerde volwassen dieren krijgt hij echt niet te pakken, zeer tot zijn frustratie, maar zo’n jong beestje is hier nog niet op bedacht.
En dat familiedrama wil ik niet op mijn geweten hebben.

IMG_0009

IMG_0003IMG_0004

Onverwachtse ontmoetingen


Ongelooflijk wat een onverwachte ontmoetingen ,  een staat al jaren op mijn lijstje van die wil ik echt ooit een keer zien vogels. en hij ….? Goed in de dierentuin heb ik hem wel eens gezien maar dat is toch anders.
Vandaag gingen we op pad om te zien of we nog leuke zaagbek, slobeend of iets anders leuks konden zien ondanks dat het water bevroren kon zijn. We hebben een ons een plekje verschanst vrij laat op de middag in een vogelkijkhut.
Heel veel wilde eenden en krakeenden , meerkoetjes en 1 kuifeend verder hoor  het geluid van smienten al kan ik ze door het riet heen niet echt ontdekken.Er staan zelfs kieviten op een dijkje midden in het water. Een vreemde gewaarwording om midden in de winter kieviten te zien en te horen. Kieviten bevinden zich op de vorstgrens is me ooit eens verteld geworden en het is nu 1 graad.  Zou het dan inderdaad zo zijn?

img_0001

Vanuit een ooghoek zie ik ineens een vogel over het ijs lopen richting een rietpol. maar verdween weer net zo hard. Mijn eerste ingeving waterral al had ik hem nog nooit gezien. Tegen mijn maatje zei ik : Had je die gezien?    Het leek wel… maar ik zie hem niet meer, zoiets als een waterhoen maar…. het leek anders….. . Nou ja misschien hebben we nog geluk. Daarna gaat mijn blik weer naar het riet, ik zien iets bruin en het lijkt gestreept . Kijk daar naast je een..( fluister ik ) ….. ja wat is het eigenlijk? Tussen al dat riet is het moeilijk om een identificatie te maken. Iets wat eerst op een bruine vogel lijkt kan zomaar ineens een rat zijn. Mijn maatje : ja ik zag wel iets maar hij had pootjes maar wat het was? … St , het water klotst, waar zit die , oh kijk hier onder het raam ,oh wat is die snel ….
Ik heb geluk als er ineens een kopje uit het riet omhoog kijkt.

img_0004

Een flits, ik klik op goed geluk om maar geen moment van mijn waarneming te missen. Dan klimt hij even helemaal op het riet om alweer in het riet te verdwijnen.

img_0005

Mijn eerste bunzing in het wild. mijn dag kan nu al niet meer stuk. We besluiten nog even te blijven zitten al is het  koud, Ik ben nog steeds benieuwd welke vogel ik nu gezien had als mijn maatje ineens fluistert kijk daar eens op het ijs ? Wat is dat ? …..Ik geloof mijn ogen niet dus toch….. een waterral fluister ik als ik het tenminste goed heb. wat is die snel ? Heb je hem ? vraagt hij wetend dat ik de camera bij de hand heb . Geen idee het ging zo snel.

img_0010

De waterral was alweer verdwenen, nou ja onzichtbaar dan en dat kunnen ze goed. Een mysterieuze vogel die je maar zelden ziet. Voor me zie ik wel het riet nog bewegen dus hij zit in de buurt. Even snel als hij weg is komt hij ineens weer rennend tevoorschijn met een vis in zijn bek, en loopt hij naar de kant. Ik heb geluk in het zicht begint hij het visje te verschalken. En kan ik hem toch nog bewonderen, de houding lijk op een hoen, de snavel is langer en het verenkleed lijkt zo blauw. Een staartje als een winterkoning.

img_0017

De vis leeft nog lang en spartelt bij iedere aanval van de waterral. Als de vis verslonden is een kleine schermutseling langs de kant en beduusd kijken we hoe ineens twee waterrallen naar de overkant vliegen, daar weer het riet in. Heel voozichtig merkt mijn maatje op : Wist jij dat het er twee waren? Nee schat ….Die had ik echt niet gezien. Maar wat waren ze leuk hè.

img_0018

Mijn dag kan echt niet meer stuk , al hebben we allebei steenkoude voeten, de temperatuur gaat nu gestaag omlaag, en het wordt donker en grijs. Tijd om naar huis te gaan voor een warme welverdiende maaltijd en een hete kop koffie. Soms kan geluk zo simpel zijn.

Weidebeekjuffer


Lange tijd onzichtbaar maar de sinds onze wateren aanzienlijk verbeterd en schoner zijn is deze donkergekleurde weer een algemene soort . Ze hebben het liefst stromend water, met veel zuurstof, een ruigere vegatatie , af en toe een zonnetje.
Als je het geluk hebt om meerdere weidebeekjuffers te zien dan kun je genieten van een schouwspel waarbij je ze  als vlinders over het water ziet dansen.
Draaiend om elkaar heen voeren ze ingewikkelde schijngevechten uit. De kleuren van hun vleugels komt dan pas echt tot hun recht
Je raakt vervoerd door hun kleur, hun elegantie maar vooral de veranderende kleuren van zwart blauw of zelfs groen afhankelijk van de vleugelstand of de lichtval.
Je zou nog aan je eigen waarnemingsvermogen gaan twijfelen.
Buiten zo’n grote groep kun je dan een groenkleurig vrouwtje  ontdekken dat de mannen helemaal gek maakt. Haar kontje gaat omhoog en een wit vlak wordt zichtbaar. Het dominante mannetje dat alle andere mannen heeft kunnen verjagen kan zijn geluk niet op en regelmatig wordt het vrouwtje tijdens de paring onder water geduwd. Een schouwspel waar je uren van kunt genieten. Op dat bankje met je boterhammetje of op de stenen rand van dat bruggetje waar je alles van bovenaf kunt bekijken. Alsof je op de eerste rang zit. IMG_0009IMG_0029

Curfsgroeve


Met Limburgs landschap op excursie, het doel is de Curfsgroeve nabij Meersen.  De groeve die ontstaan is door de afgraving van kalksteen. In 2009 is de productie gestopt en nu al zijn er bijzondere beschermde diersoorten aangetroffen. De oehoe heeft er drie jaar achter elkaar gebroed maar is nu naar het schijnt weer verdwenen, wie weet heeft het regenachtige weer ermee te maken gehad.  De groeve is normaal een afgesloten gebied.
Vandaag kregen we de kans om eens een kijkje in de groeve zelf te nemen. Met een diepte/ hoogte van zo’n 47 meter, ( was ooit 50 meter) maar op last van de Waterleiding/provincie is de groeve helaas met drie meter opgevuld. Hoezo helaas ? Door de afgravingen was de unieke mergel zeer kalkrijke ondergrond naar boven gekomen met dus een voor Nedderland zeer uniek biotoop. Maar omdat er ook waterwinning plaatsvindt en het risico op vervuiling (  mergel en kalk zijn zeer doorlatend waardoor eventuele vervuiling door vrij baan zo hebben om in het drinkwater te komen is dus de boel drie meter opgevuld zodat de bovenlaag als een filter fungeert.
Gelukkig hebben ze in de opgevulde veenlaag toch behoorlijk wat kalk kunnen toevoegen waardoor er toch weer iets unieks ontstaat. De mergelgroeve wordt begraasd door landgeiten die we helaas niet hebben gezien. De begrazing door landgeiten voorkomt dat de groeve dichtgroeit door bos en je ziet ondanks dat toch behoorlijk wat boompjes verschijnen. Er is ook een stuk afgezet om te voorkomen dat de geiten de rolklaver volledig wegeten want dat is weer een waardplant voor het klaverblauwtje, dat er ooit veelvuldig voorkwam.
Ook de geelbuikvuurpad is vanaf 2004  voor het eerst daar waargenomen. De geelbuikvurpad heeft een voorkeur voor watergevulde karrensporen met weinig begroeiing om zijn eieren in af te zetten en omdat deze karrensporen snel opwarmen omdat ze ondiep zijn wel daardoor wel eens droogvallen heeft de geelbuikvuurpad het unieke vermogen om wel zeker 7 keer per jaar aan eiafzetting te doen  waardoor de kans op nakomelingen aanzienlijk vergroot kan worden want zo lukt het hopelijk altijd om wel 1 keer voor nakomelingen te zorgen. De geelbuikvuurpad heeft een uniek gekleurde buik en hoe verleidelijk het ook was om zo’n padje op te buik te bekijken heb ik het niet gedaan want er heersen nogal wat ziektes onder amfibiën op dit moment dus is het beter om alle waterbeestjes gewoon met rust te laten . De geelbuikvuurpad is echter ook herkenbaar aan de pupil die hartvormig is, dus we hoeven niet te twijfelen aan de identificatie. Voor de rest zou ik zeggen bekijk de foto’s, die spreken voor zich.Ik heb genoten ondanks de gemene beklimminkjes maar niets zo heerlijk dan mogen struinen en zelf op ontdekking te kunnen gaan. Wellicht dat we met onze ogedane kennis nog wel een keertje meegaan. Maar de wandeling rondom de groeve zal ook interessant zijn. maar dan is verrekijker zeker geen overbodige luxe .

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.