jong grut Huismus / Passer domesticus


Vanachter ons keukenraam is het heerlijk genieten, een mooi zicht op de voederplank geeft al een idee van de vogels die graag bij ons vertoeven of alleen een komen snoepen zoals de bont specht. In onze tuin staat sinds kort een schommelbank,en  met de neus in het zonnetje en een flinke boomstam als tafeltje is het dan tussen al dat gefladder dubbel genieten.  De tuin wordt steeds groener tuin en de toch nog vrij nieuwe aanplant die gelukkig goed aanslaat is de winter goed is doorgekomen. Jammer alleen dat die ene nacht nachtvorst toch wel wat knopje heeft beschadigd waardoor de bloei toch wel minder overweldigend is. Maar ach volgend jaar meer kans.  zittend op de schommelbank kan ik al vroeg genieten van de koolmezen die af en aanvlogen naar de nestkast. Al gauw kon ik de piepende jongen horen en verwachte dan ook da we al snel jonge meesjes in de tuin zouden hebben. Dat betekent wel huisarrest voor onze jager, want de hond vangt nogal graag een vogel als hij de kans krijgt. We vonden de mezen al vroeg en dachten zeker dat dat kwam omdat ze geen nieuw nest hoefden te bouwen. We waren dan ook aangenaam verrast toen we vanachter ons keukenraam ineens jonge musjes door de tuin zagen fladderen, daar hadden we geen rekening mee gehouden. Al gauw zat er zo’n vetederend kruimeltje op de vensterbank bovenop de voorjaarsbloemetjes naar binnen te turen. Toen moest de camera toch erbij gepakt worden maar vanacher het keukenraam met dubbel glas bleek dat toch nog een uitdaging. Ik heb tegenwoordig het geduld niet meer maar ook de kracht niet meer om de camera lekker lang zonder pijn te hanteren dus we doen het er maar mee. Ik heb in ieder geval genoten van het jonge eigenwijze grut.

Advertenties

Rust


Een ontmoeting uit een ver verleden.
Spontaan begin ik te glimlachen,
In deze wereld van muziek , in mijn element
Herinneringen vaag aan de oppervlakte
Het gevoel van herkenning,
En van oude vriendschap.

Ik word gezien en merk dat ik me verheug
Ogen vol vriendelijkheid en rust
In deze wereld van muziek , in zijn element
Komen herinneringen vluchtig boven
Een gevoel van herkenning
En van voorbije liefde.

Een dikke kus, een zachte arm
Het voelt gek genoeg vertrouwd
In deze wereld van muziek , in ons element
Vind ik weer een klein stukje van mezelf
Van toen van, heel lang gelee.
een gevoel van herkenning
En van rust.

Hoe gaat het nu met je ?
Een vraag  oprecht, uit het hart,
In deze wereld van muziek, en sagen en legenden
Er is zoveel  tijd voorbijgegaan
En mijn antwoord bestaat uit slecht 1 woord
Oprecht en uit het hart
Rust , ik heb eindelijk
RUST

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

6 Jaar op WordPress


Zoiets zet je wel aan het denken , 6 jaar en daarvoor was het Space.  Goh wat mis ik Space nog , was toch persoonlijker en directer . Sommige links en foto’s zijn verdwenen na de overgang.  Jammer vooral bij die  verhalen met de albums waar je zo lekker mee kon wandelen. 6 Jaar en daarvoor space hoe lang ?Het archief loopt vanaf 2008 dus dat is een hele tijd is. Dan ga je natuurlijk nadenken over wat er allemaal gebeurd is in die tijd. De vlucht naar het internet, een uitweg misschien, een zoeken naar iets anders, of toch gewoon een manier om je gevoelens en emoties op een rijtje te zetten, en het er heel wat geweest. Iedereen die meegeleefd heeft hoef ik dat niet uit te leggen, en iedereen die nieuwsgierig is kan en mag terugbladeren of  het heel eenvoudig gewoon even vragen.

Mijn leven is wel honderd procent gekeerd. maar ikzelf ben ook 100 % gedraaid.
Waar ik eerst vol angsten zat , van hoe moet dat in hemelsnaam?, ben ik nu trotse moeder van twee prachtige volwassenen mensen die goed voor zichzelf kunnen zorgen.
Waar ik eerst stil en teruggetrokken was , zelfs dissociatief  sta ik nu met beide benen in de wereld en ben de grote steun en vraagbaak in ons eigen bedrijf.
Waar ik eerst het sloofje was, ben ik nu een gelijkwaardige partner.
Ik kan nog wel door blijven gaan maar ik denk dat het wel duidelijk is, natuurlijk heb ik mijn zwakke momenten , maar wie niet?

Mijn liefde voor de natuur is hetzelfde gebleven, eerder nog  gesterkt want de liefde voor de natuur heeft mij al uit menig dal getrokken. De zon, regen, bloemen, vlinders, vogels, de onverwachtse ontmoetingen. Die cirkel van wat er ook gebeurd , het leven om je heen gaat gewoon door, maar is echt de moeite waard.
Hoe moeilijk ik het ook gehad heb met mijn verleden, met mijn eigen angsten, depressies,
ik heb gelukkig nooit het gevoel gehad dat mijn leven er niet toe deed en dat heb ik toch wel te danken aan mijn kinderen, mijn toenmalig hond, mijn helaas veel te vroeg overleden moeder maar  vooral aan de kracht van de natuur.
Daarnaast mijn steun en toeverlaat van wie ik mag zijn en doen en laten zoals ik me voel. Die me nog kent van hoe ik was, al die jaren geleden toen we eigenlijk nog kinderen waren, nog ongeschonden, en die me geholpen heeft om die “ik” weer terug te vinden.

Soms stil maar niet meer omdat er toch niet naar me geluisterd wordt, maar om te genieten van de wereld om me heen. Soms teruggetrokken maar niet uit angst , maar om mezelf niet meteen bloot te geven. Volgens mijn moeder keek ik als kind altijd eerst de kat uit de boom.
Ben weer aan het sporten, Zumba dit keer, het bevalt me. Een klein groepje en dat is voorlopig goed voor mij.  Ik kan er mijn agressie in kwijt, mijn energie. het is net als handbal soms even rustig en dan weer explosief. En dan daarna dat heerlijke echte verlangen naar een eenvoudige  warme douche.
Het schilderen  en tekenen heb ik  na jaren van nietsdoen behalve knutselen met de kinderen ook weer opgepakt, nu nog 1 keer in de week met een klein groepje. Ook dat doet goed want ik heb zelfs ondanks de vakantie ( geen les)  thuis de penselen opgepakt om eraan te werken.  Twee knuffelbeestjes op stap in het bos.

6 jaar en langer, verhalen , gebeurtenissen, en wat gaat het snel. hoewel ik regelmatig rondzwerf op WordPress heb ik tegenwoordig te weinig tijd om te reageren, te schrijven. maar lezen gelukkig wel al is het met de ipad ( ik kan met dat ding niet overweg laat staan reacties schrijven). Daarnaast werk ik vaak de hele dag vanuit de computer dus ben ik allang blij als ik dat ding weer naast me neer kan leggen.
Het is geen excuus, het is een feit. Soms mis ik de verhalen schrijven, maar ik mis de rust en de momenten zoals nu. Maar mijn verhalen worden wel verteld en gehoord, maar even niet op papier. Maar als we samen aan de keukentafel zitten en ik vertel wat ik beleefd heb tijdens het wandelen. Als we samen in de tuin zitten en de eerste knopjes zien verschijnen, de eerste trekvogels zien vliegen.  Of als we samen erop uit zijn en we beiden geraakt worden door de stilte , de kleuren of de uitzichten.
Dan nemen we elkaar de hand en begrijpen elkaar.
6 jaar en meer , wat vliegt toch de tijd, iedere dag is druk en lijkt hetzelfde maar na zoveel jaar is er toch weer heel veel anders.

img_00011

Time out


Hoe lang is het geleden een jaar, twee jaar?   Ik realiseerde me dat ineens toen ik , tijdens een gedwongen wandeling met de hond van mijn moeder die sinds kort bij ons woont,  even de tijd nam om op een bankje te zitten.  Al maanden , jaren misschien wel weer zijn mijn gedachten vaak weer druk, ongeordend, chaotisch. Onrustig en afwijzend.
Logisch ook wel want we hebben ook wel wat achter de kiezen. Onnodig om verder op in te gaan maar de reorganisatie op het werk en het daartoe leidende ontslag hebben een grotere inpact dan je in in instantie realiseert ofwel vermoedt en de grootste impact was toch wel dat ik ineens tijd had, tijd om moe te zijn, tijd om verdrietig te zijn. Tijd om te beseffen wat er allemaal in een mensenleven plaatsvindt.
Tijd en ook weer geen tijd want er kwam ineens niets meer uit mijn handen.
Tijd dus om pas op de plaats te moeten maken want zowel mijn lichaam als geest gaven heel duidelijk het signaal en nu stop. Tot hier en niet verder.  Afgestompt , afgesloten en vooral een gevoel van ik wil met rust gelaten worden gecombineerd met een gevoel van wanhoop.

En zo zit ik ineens op dat bankje. en is het stil in mijn hoofd. Geen gedachten, geen dingen die moeten, geen dingen die ik niet mag vergeten, geen schuldgevoelens even gewoon niets.
De wind ruist door de bomen, ritselend en ineens het woord ratelpopulier. Ja daarom heeft een berk ook wel ratelpopulier. Ritmisch ritselen de bladeren aangedreven door de wind. De hond heeft een plekje gezocht naast mij op de bank en kijkt er met een scheef koppie naar. Ook hem valt het aparte en best wel harde geluid op. Ik draai me om naar het watertje dat achter ons ligt. Geen idee waarom zo’n bankje altijd naar de weg gericht is. Achter me hoor ik de bladeren tot rust komen, de wind gaat wat liggen alsof de dirigent een pianissimo heeft ingelast. Een meerkoetje wordt zichtbaar en drie kleine balletje met rode koppies piepend erachteraan.  Een eend met 10 kleine kuikentjes trekt als een karavaan door het water. RUST , een gevoel van intense rust komt over me heen.

Ik merk dat mijn zintuigen weer alert worden,  Ik hoor de zwaluwen kwetteren door het luchtruim, mijn oog valt op details en zie de kleinste wezentjes. Ik voel het gras langs mijn benen kriebelen. en de wind die mijn wangen streelt.

En dan het besef …hoe lang …… tijd glipt als zand door de vingers.
Geleefd worden zelfs al sta je stil.  Altijd wel dingen die moeten, die aandacht vragen pffff. Even dit , even dat en voor je weet is de dag alweer voorbij. Alweer een dag voorbij.
Keuzes moeten maken die je niet in de hand hebt.
Leven doe je ook door stil te staan, stil staan bij de mooie momenten en vaak zijn ze voorbij zonder dat je het in de gaten hebt of je hebt het niet eens door hoe waardevol dat ene moment was.
Stil staan bij wat je hebt. Stilstaan…..en beseffen dat je leeft.

gemis


de lucht is grijs en donker
de dag begint pas laat
de zon zal zich niet tonen
druppels vallen gestaag

moedeloos kijk ik naar buiten
geen zin om op te staan
het is lekker warm onder de deken
druppels vallen gestaag

mistroostig koud en grijs
een eekhoorn neemt zijn tijd
hij heeft vandaag niets te vrezen
druppels vallen gestaag

gedachten laten zich niet lijden
je gezicht in een herinnering
je lach uit een ver verleden
druppels rollen……………

over mijn wang

traan1

 

 

 

 

 

 

 

levenslessen


Life, leven … als je alles van dag tot dag langs je heen laat gaan lijkt er niets te veranderen maar als je dan de tijd neem om terug te kijken  dan is het van Wow is dat allemaal bebeurd?  Heb ik dat allemaal beleefd ?
Net als deze site. Mijn laatste bericht was december 2014 en nu zitten we alweer in augustus.
Echt een gevoel van djeez wat vliegt de tijd.  Maar er was meer aan de hand.

Een gekrenkt vertrouwen, geweld meegemaakt, een muur opgebouwd, vrienden kwijtgeraakt , weer vertrouwen opgebouwd met heel veel moeite jezelf weer durven bloot te geven, huisje boompje beestje proberen op te bouwen met twee kinderen en dan blijkt dat die persoon waar je een half leven mee geleefd hebt je vanaf de eerste dag voor de gek heeft gehouden. Alleen maar met je meepraatte,om je te paaien , je aan hem te binden. Je leeft , je voedt de kinderen op en je bent druk met je werk ,  Je vader wordt zomaar lukraak overvallen neergestoken en weer wordt je geconfronteerd met geweld, de emmer loopt over . Time -out .

En dan na jaren met jezelf worstelen en de schuld bij jezelf zoeken krijg je de kans om even adem te halen. Om te realiseren  wie ben ik, wat voel ik , wat doe ik ?  Dan merk je ineens hoezeer je uit elkaar groeit…. stad en natuur. appartement hutje op de hei en dan realiseer je ineens hoe kan dit want je heb dit toch van het begin aan duidelijk aangegeven.? ……. Waar komt dit vandaan????…….Wat een verspilling van tijd???? Bedrogen alweer …………….  En dan voel je je ineens weer slachtoffer , net zo’n slachtoffer als toen degene die je inelkaar sloeg omdat je toen nog te sterk was, en je dat blijkbaar nodig had om gevormd te worden naar zijn beeld. Slachtoffer omdat anderen je willen maken tot iets anders alleen om als pronkstuk te dienen. korte rokjes terwijl je liever je in rubber laarzen liep, strakke truitjes met blote décolleté terwijl jein je hart het liefste in een trui woonde.

Dan volgt er een scheiding ………….weer een mislukking, een wereld stort in elkaar, terug bij af.

En stapt er na jaren weer iemand in je leven, iemand die je nog kent van vóór alle beschadigingen,die je wezelijke ziel kent. Iemand die je helpt die wezenlijke ziel weer terug te halen, iemand die je accepteerd zoals je bent, Iemand die het je gunt om in die trui te wonen, maar ook Iemand die begrijpt hoe het voelt om alleen te staan in een huwelijk. Iemand die ook zijn halve leven lang heeft moeten vechten om zichzelf te mogen zijn en in die strijd bijna zichzelf verloor.
Iemand die zomaar door de jarenlange opgebouwde muur heen liep alsof er gewoon een opening inzat.
Van alleen zijn naar een eenheid, een samenzijn van blind vertrouwen , voelen dat het echt is. Thuis komen zonder beiden een huis te hebben.

En dan de reactie van anderen, onbegrip, verbazing, vrienden die je niet meer uitnodigen, schijnheiligen die zich niet meer laten zien maar ook vreemden die schijnbaar precies weten wat er gebeurd is, Ondertussen terwijl de tijd weer doorloopt nemen we de zorg op van een zieke schoonvader omdat hij het ons vraagt en omdat  niemand anders het doet, nee dat is niet helemaal waar, maar feit is wel dat degene die het zou moeten doen het naliet.
Dus dan kom je als toen toch nog bijna vreemde terecht bij een nieuwe “schoon”vader en bouw je een band op die zo echt en ontzettend diep is dat je gewoon niet meer anders kunt,  want vader en zoon zijn 1.  Verzorgend met ons tweetjes ,dag in dag uit , iedere dag en uiteindelijk zelfs ’s nachts waardoor we uiteindeijk maar gaan inwonen omdat we dan meer rust krijgen ……………….. wakend tot in de dood.

En daarnaast vindt er een psychich gevecht met familieleden die de kant van zijn ex kiezen ( alsof er gekozen moet worden) Familieleden die er zelfs mede voor zorgen dat een vader uit duizenden zijn eigen kinderen niet meer kan zien. Maar waarschijnlijk de kinderen wijsmaakt dat het aan hun papa ligt of zelfs aan mij.
Afgunst, jaloezie, verwijten, beschuldigen zelfs, gestalkt worden, rechtzaak, En daartussendoor mijn eigen moeder die ziek is, waarschijnlijk al jaren, chemo, ziekenhuizen en dan uiteindelijk de dood,  geen mooie dood want het was een strijd om het leven los te moeten laten precies op de dag af 1 jaar later dan “schoonvader”, nu ook alweer meer dan een jaar geleden.

Life, leven,  geleefd worden
even adempauze
Maar het is voorbij, dit is mijn site, mijn leven, mijn uitlaatklep

Ik slik niet meer, ik zwijg niet meer

Het leven is te kort , de tijd gaat te snel

Cadeautjes op de valreep van de winter


 Deze bevroren druppel is niet de mooiste foto maar geeft wel een winters plaatje weer. IMG_0044

Deze houtduif was vanmorgen het was toch al 10 uur , nog helemaal niet genegen om uit bed te stappen .IMG_0032

Deze roodborst was echter wel tot een ontbijtje te verleiden maar wilde wel even controleren wie er achter dat rare zwarte ding stond.

IMG_0048

Deze mus zal wel van dit jaar zijn geweest want hij keek wel heel vreemd op van al dat witte spul onder zijn pootjes. IMG_0042

Toen ik eenmaal weer met bevroren vingers binnen zat bleek ook de roodborst zich lekker volgevreten te hebben en te genieten van het warme zonnetje

 IMG_0002