Ontmoetingen


Een mede-Limburgse dierbare natuur en space-vriendin gaf een tijdje geleden aan dat ik maar twee keer per jaar iets post. Hihi. ze heeft wel een beetje gelijk.
Mijn leven is na de scheiding zo veranderd dat ik nog steeds zoekende ben om een balans te vinden. De kids zijn uit huis, een nieuwe partner is aan komen waaien en heeft een eigen bedrijf,  mijn eigen baan is wegbezuinigd, en ik heb een hond geërfd na het overlijden van mijn  moeder.

Als ik terugdenk aan de laatste pakweg 5 jaar dan is het niet te geloven hoeveel er gebeurd is en hoe snel de tijd voorbij gevlogen is. Jaren met vreugde en verdriet. Een emotionele achtbaan maar toch anders. Op een of andere manier beleef ik het zelf en sta ik niet meer erbuiten. Van een afstand , moeilijk uit te leggen maar je lichaam leeft in een situatie en je geest in een andere en dan krijg je van die momenten dat je dus echt stukken kwijt bent. De stukken die weg zijn komen niet meer terug, misschien goed want dat zijn momenten geweest waarop ik het emotioneel blijkbaar even allemaal niet aan kon. Aan de andere kant hoor ik verhalen van de kinderen mijn neefje en nichtje en denk dan …. daar weet ik niets meer van. ik kan je vertellen dat dat best wel een vreemde gewaarwording is. Het lijkt dan voor de buitenwereld( familie ( die gelukkig altijd blijft ) en vrienden (waarvan er echt maar heel weinig van over zijn)  natuurlijk zo of ik niet geïnteresseerd ben in hun leven maar nee dat is niet zo , misschien is zelfs het tegendeel wel waar. Ik trek het me wellicht wel teveel aan en daardoor schiet ik in een soort time-out modus, waar ik moeilijk uit kom.

Ik ben ook niet iemand die aangeeft dat ik het niet meer kan, of dat ik me alleen en bang voel. Nee onze opvoeding was erop gericht om vooral niet te zeuren en je op te pakken hoe slecht je je ook voelde.  Als je geen koorts had was je niet ziek. Daarbij had ik een parttime baan,  niemand had in de gaten hoe overbelast ik eigenlijk was.
Het nadeel van een part-time baan is dat je je maar een halve dag hoeft door te slepen om dan de rest van de dag weer uitgeteld te zijn, niemand kreeg dat mee. Collega’s niet, vrienden niet en kinderen niet, alhoewel de kinderen waarschijnlijk wel, mijn toenmalige partner zeker niet. Die viel het alleen op dat zijn eten niet op tafel stond en vond dat ik er maar gewoon overheen moest stappen.
Ik wilde ook niet zeuren. Ik had het dacht ik best goed. Ik had een gewelddadige partner overleeft, ik was geslagen en gewurgd en ik kon het navertellen. Ik kreeg kinderen en voedde ze eigenlijk alleen op. Ik zat in de bijstand en krabbelde eruit.
Hoe moeilijk ook ik deed het en ik deed het vaak helemaal alleen. Ik was toen trots op mijn eigen onafhankelijkheid.
Ik was er (want ik werkte toch maar een halve dag) om de verhalen van anderen aan te horen, om advies en raad te geven, om zelfs te helpen in het huishouden van anderen of de strijk , voor de buitenwereld had ik het allemaal op orde.
We hebben mijn vriend zijn vader een paar jaar verzorgd tot in de dood, zijn zelfs gaan inwonen terwijl onze relatie nog zo pril was, en tegelijkertijd werd bij mijn moeder ook die verschrikkelijke ziekte gesignaleerd. Ze zijn beiden op precies dezelfde dag gestorven alleen zat er 1 jaar tussenin. We zaten in de jaardienst van zijn vader terwijl mijn moeder op dat moment aan het vechten was tegen de dood en het leven echt niet los wilde laten. Gebeden tijdens de herdenking zodat ze de kracht kon vinden om haar strijd op te geven. Hoe bizar om je moeder eigenlijk dood te wensen.
Opgeven staat namelijk niet in ons woordenboek , wij gaan door , en zij als ons grote voorbeeld dus helemaal tot het einde. Op dezelfde dag begraven met precies een jaar ertussenin. Is dit toeval , of is het gewoon bizar of zit er een boodschap achter?
Ik weet het niet, en ik weet niet of ik het wel wil weten.

Op een gegeven moment ben ik gestopt, gestopt met langsgaan bij anderen , gestopt met klaar staan en boodschappen doen voor anderen, gestopt met andermans rotzooi opruimen en beetje bij beetje liet de een na de ander me in de steek totdat er niemand meer over was. Zelf kon ik bij niemand terecht.
Niemand die me blijkbaar miste of vroeg waarom ik niet meer kwam? Men ging er gewoon vanuit dat ik het te druk had met mijn nieuwe in hun ogen leuke leven.
Maar niemand realiseerde zich dat ik doodop was. Moe in en in moe. Lichamelijk moe en geestelijk moe en toch ga ik gewoon door, want wat moet je ook anders?

En dit allemaal ? Het was mijn bedoeling niet zo’n zwaar stuk te schrijven maar soms gebeurt het gewoon. Moet het er even uit, omdat we niet kunnen opgeven.
Eigenlijk was het mijn bedoeling om over ontmoetingen te schrijven, nieuwe contacten,  nieuwe momenten. Zoals de bruine ogen waar ik laatst weer in mocht kijken. De kleine mooie dingen in het leven die je zo onverwacht midden op een dag mag meemaken en dat zomaar bij ons om de hoek in “onze achtertuin”. Toch maar een fotootje om de boel een beetje op te fleuren.

IMG_0015IMG_0016

 

Waarom


Waarom kan de mens je niet waarderen

Waarom moet jij het veld weer ruimen

Jarenlang mochten vogels je gebruiken

rustplaats, nest, en zelfs eten

Je zorgde voor schaduw in hete dagen

Je hield de wind weg van het huis

Nu komt er weer iemand anders wonen

De zaag voorspelt een boze droom

Zonder respect maakt die je zomaar klein

Waarom? IMG_0004

 

 

Rust


Ontmoeting uit een ver verleden
Venijnig als vele dolksteken
Plotse flashbacks overheersen
Venijnig als een dolksteek

Wolken jagen door de lucht
Vluchtig als vage hersenschimmen
Herinneringen schieten in gedachten
Vluchtig als een vage hersenschim

Enkele sterren aan de hemel
Leidend als kleine kompasjes
Angsten worden verkleind
Leidend als een klein kompas

Dauwdruppeltjes in het gras,
Glinsterend als kleine diamanten
Een traan rolt over mijn wang
Glinsterend als een diamant.

Regendruppels vallen een voor een
Zuiverend als waterbronnen
Emoties worden overwonnen
Zuiverend als een waterbron

De struiken strelen langs mijn handen
Liefkozend als uitingen van liefde
Jouw hand vouwt zich om de mijne
Liefkozend als een uiting van liefde

Merels fluiten in de ochtendzon
Uitbundig  als een kleurrijk bloemenveld
Nieuwe hoop komt in me op
Uitbundig als een kleurrijke bloem.

Gevoelens stromen in mijn hart
Verwarmend als wollen dekens
Jouw armen omhelzen mij
Verwarmend als een wollen deken

De wind ruist stilletjes door de bladeren
Zachtjes zodat niemand het hoort
Fluisterend hoor ik : ik hou van je
Zacht zodat alleen ik het hoor.

IMG_0116

 

 

Grote zaagbek


Een onverwachte wandeling.
Dec 2015 en was het nog prachtig weer, te mooi om binnen te zitten. Al gauw neigt de neus naar buiten toe. Zelfs het gras nog moeten maaien.
Wat gaan we doen ? Waar zullen we eens naartoe gaan?
En al gauw hadden we een gebied op het oog waar we heerlijk konden wandelen. Een grote plas water in het Midden- Limburgse.
Camera mee natuurlijk al is het fotograferen meer veranderd naar het vastleggen van leuke dingen dan naar de artistieke kant.
Als je alleen bent neem je de tijd maar met zijn tweeën heb je een ander tempo. Met zijn tweeën zie je soms meer en kijk je naar wat je samen ziet.
Niet verkeerd maar anders en vooral veel gezelliger, vooral als je je na afloop kunt belonen met een heerlijke dampende pot thee.
De onverwachte wandeling toonde ook onverwachte leuke waarnemingen. Brilduiker, grote zaagbek, ijsvogel, kuifeend, krakeend, krooneend, tafeleend, sperwer groene specht. Slechts  een klein aantal van de gespotte vogels.

 

 

 

spam


sorry

Hey jullie allemaal,

Ik kreeg een seintje dat ik jullie aan het spammen was met berichten.
Neeeeeee gelukkig geen virus, niks mis…… maar wel even een uitleg.

Wat is er gebeurd? Door allerlei achterlijke mensen had ik mijn space gedeeltelijk op privé moeten zetten.
Nu ik eraan toe ben om mijn site weer op te pakken, en nu niemand er meer misbruik van kan maken, dacht ik ook meteen even een paar van die oude berichten aan te pakken, dus ieder berichtje dat ik op openbaar heb gezet of waar ik weer de foto’s van erbij heb kunnen vinden (want sommige fotolinks werken niet meer in de wordpress.) geeft blijkbaar een update alsof er een nieuw bericht is gepubliceerd dus vandaar al die mails in de mail.

sorry hiervoor , maar jullie hoeven gelukkig niet in paniek te raken, ik zal kijken hoe ik dit kan voorkomen en hoop dat jullie hier geen last meer van hebben.

vertrouwen

Wat een jaar


Ervan bewust zijnde dat er helaas mensen zijn die mijn blog lezen om ons leven in de gaten te houden. Nog erger men probeert er waar mogelijk bepaalde informatie uit te halen en deze dusdanig uit de context te halen om als bewijs te gebruiken bij belachelijke rechtszaken, en dan ook nog zeggen dat wij alle ellende veroorzaakt zouden hebben. Het is een reden waarom wij ons even op de achtergrond hebben gehouden met updates. Jammer dat een handjevol mensen die eigenlijk niet eens de moeite waard zijn om te vernoemen zo het leven van anderen proberen te verpesten.
Via deze weg wil ik ze toch even laten weten dat wij niets begonnen zijn, dat wij alleen maar gereageerd hebben op hun handelen. Sterker nog dit soort mensen zijn lucht voor ons en eigenlijk hebben wij wel iets beters te doen dan ons er druk om te maken wat anderen (zij dus) van ons denken. Deze mensen zijn zo haatdragend dat ze de waarheid niet meer kunnen en willen zien en het zelfs nodig vinden om ons te bedreigen. Ze denken anoniem want zo laf zijn ze wel. Jammer voor ze want zo maken ze hun eigen leven tot een hel. Ergste is nog wel dat er kinderen bij betrokken worden die nu wel een heel naar beeld krijgen voorgeschoteld. Waar ze zelfs dingen tegen wijsmaken. We kunnen niet meer hopen dan dat zij ook ooit op zoek gaan naar de waarheid, de echte waarheid en niet de waarheid die hen voorgeschoteld wordt. Want zij moeten weten dat hun vader echt ontzettend veel van ze houdt

Voor ons wordt een jaar van voorbereidingen en verdedigen afgesloten met een uitspraak die duidelijk aangeeft dat wij niets misdaan hebben en dat men dit ondanks alle vergezochte bewijzen ook niet heeft kunnen bewijzen.
Eigenlijk is het absurd dat wij zelf een rechtszaak moeten aanspannen om te bewijzen dat wij niets gedaan hebben alleen maar om een  impasse te doorbreken omdat de tegenpartij alleen maar terugvalt op ja maar jij hebt dit en dat gedaan, en je krijgt geen geld meer, en ik stel je verantwoordelijk voor de schade zonder datgene waar alles mee begonnen is überhaupt te kunnen bewijzen en of ooj maar op enige onderhandeling wenst in te gaan.
Sterker nog tijdens dit hele proces blijkt zelfs dat de waard die zijn gasten vertrouwd zoals hij zelf is , heel wat uit te leggen heeft.
En dan vinden ze het gek dat wij niets met ze te maken willen hebben .Het lijkt me toch vanzelfsprekend dat iemand niet meer met personen kan samenwerken die je alleen maar van van alles beschuldigen.
ik heb er heel lang niets van gezegd maar nu moest het  toch even van mijn hart. Of deze mensen het nu via-via lezen of niet. Het interesseert me eigenlijk niet maar mocht het wel zo zijn dan realiseer je dit :

Datgene wat je een ander toewenst zal uiteindelijk jezelf achtervolgen.
En mijn FB spreuk luidde als volgt: Dat het beste van dit jaar, het slechtste van volgend jaar mag worden en niet andersom en dat is iedereen gegund !!!