Oog in oog.


Vandaag is zomaar spontaan een wens uitgekomen. Wat een heerlijke dag, al in de vroegte samen met spacemaatje Sandra op stap naar de WML plas. Dat we samen op stap gingen was ook al een eeuwigheid geleden.
Het is winter en dan zijn er altijd weer leuke waarnemingen.
Het is een prachtig gebied en de bossen eromheen zijn ook heerlijk wandelen maar vandaag hebben alleen een rondje plas gedaan. Want zo kwamen we erachter we wilden nog allebei naar een handbalwedstrijd: de kwalificatie van Ned- Belg. En die begon toch al om 13 uur, iets later was achteraf wel prettiger geweest want wat was het mooi weer vandaag , daar had ik best wat langer van kunnen genieten. Maar ja, je kunt niet alles hebben.
We zijn nog niet goed en wel onderweg,  schat dat we 20- 50 meter gelopen hadden , toen Sandra zei: wat zit daar in die struik die is wel erg groot. Een zacht begeleidend geluidje dat ik niet direct kon plaatsen. Al gauw camera paraat, klik de eerste foto heb ik. Ik heb hem in ieder geval erop staan. Na de eerste foto begin ik pas echt te kijken, het was nog wat donker dus kleuren waren nog erg onduidelijk. Verbazing, dan ongeloof en daarna echt wel opwinding ,  San een appelvink…..echt waar,  groter dan je denkt al weet je dat het de krachtpatser is onder de vinken. De grootste van alle vinken en de bijtkracht van de snavel is 50 kg. dus niet een vogeltje dat je met losse handjes kunt hanteren want als die je vinger te pakken heeft is die echt wel verbrijzeld. Gelukkig vinden ze kersenpitten lekkerder en daarvoor dient die snavel dan ook. Ze kunnen er kersenpitten mee kraken.
De appelvink in een hele schuwe vogel en het verbaast me dan ook dat hij ondanks het feit dat hij zeer bewust is dat we hem gezien hebben rustig blijft zitten. Ik denk dat het hem misschien wel te vroeg was, want alhoewel het al licht aan het worden is zaten we pas tegen de zonsopgang aan.  wml plas 14-01-2018 007wml plas 14-01-2018 010Wat de appelvink betreft is dit mijn eerste waarneming al zegt mijn vader dat ik ze vroeger toch al gezien zou hebben. Waarschijnlijk was ik toen nog niet zo met vogels bezig , of was het op dat moment zo’n normale waarneming dat ik er niets van gedacht heb. Tenslotte waren er in de tijd dat ik opgroeide veel meer vogels dan nu. Zwaluwen  vlogen ze ons om de oren, mussen hoorden we de hele dag tjilpen, veldleeuwerik zat altijd daar waar we speelden. net als patrijzen, fazanten , spreeuwen enz.  We waren veel buiten.  Als ik nu naar een oude aflevering van Derrick kijk valt het me ook op dat je bij de buitenopnames altijd wel vogels hoort fluiten of krekels hoort. Tegenwoordig moet je zoeken naar die geluiden.
Daar moet ik echt niet te lang bij stilstaan want dan word ik er zeer depressief  en verdrietig van. Gelukkig is er nu besef , de rijke weide, bescherming , minder bestrijdingsmiddelen, het enige dat we kunnen doen is hopen dat we op tijd zijn geweest.

Advertenties

Prachtmot- Oncocera semirubella


Hij is officieel goedgekeurd , mijn waarneming van dit aparte vlindertje.
Het valt wel op als deze zich vliegend door het gras beweegt maar net zo snel als hij opvliegt en duidelijk aanwezig is is hij ook weer verdwenen als hij op een grasspriet landt. Heb je hem eenmaal door dan zie je hem ineens zo opvallend dat je  je afvraagt waarom je hem niet eerder gezien hebt. Ik heb hem gezien in Stevensweert bij de molenplas. Hij wordt normaal vooral gezien wordt in Maastricht , kalkgrond dat schijnt zijn favoriet te zijn.
Echter heb ik op waarneming.nl gezocht en jawel hoor Stevensweert, Berkelaar, Sint Joost en zelfs tot in Montfort is deze gesignaleerd.
Het is leuk weer zo’n rode lijst soort erbij te kunnen tellen maar ik ben vooral benieuwd of deze naar het noorden optrekt ten gevolge van de weersverandering of dat hij toch aan dat kalklandschap gebonden blijft. we zullen het gaan zien.
20994131_1496370980427549_5096035040089634493_n

Onverwachtse ontmoetingen


Ongelooflijk wat een onverwachte ontmoetingen ,  een staat al jaren op mijn lijstje van die wil ik echt ooit een keer zien vogels. en hij ….? Goed in de dierentuin heb ik hem wel eens gezien maar dat is toch anders.
Vandaag gingen we op pad om te zien of we nog leuke zaagbek, slobeend of iets anders leuks konden zien ondanks dat het water bevroren kon zijn. We hebben een ons een plekje verschanst vrij laat op de middag in een vogelkijkhut.
Heel veel wilde eenden en krakeenden , meerkoetjes en 1 kuifeend verder hoor  het geluid van smienten al kan ik ze door het riet heen niet echt ontdekken.Er staan zelfs kieviten op een dijkje midden in het water. Een vreemde gewaarwording om midden in de winter kieviten te zien en te horen. Kieviten bevinden zich op de vorstgrens is me ooit eens verteld geworden en het is nu 1 graad.  Zou het dan inderdaad zo zijn?

img_0001

Vanuit een ooghoek zie ik ineens een vogel over het ijs lopen richting een rietpol. maar verdween weer net zo hard. Mijn eerste ingeving waterral al had ik hem nog nooit gezien. Tegen mijn maatje zei ik : Had je die gezien?    Het leek wel… maar ik zie hem niet meer, zoiets als een waterhoen maar…. het leek anders….. . Nou ja misschien hebben we nog geluk. Daarna gaat mijn blik weer naar het riet, ik zien iets bruin en het lijkt gestreept . Kijk daar naast je een..( fluister ik ) ….. ja wat is het eigenlijk? Tussen al dat riet is het moeilijk om een identificatie te maken. Iets wat eerst op een bruine vogel lijkt kan zomaar ineens een rat zijn. Mijn maatje : ja ik zag wel iets maar hij had pootjes maar wat het was? … St , het water klotst, waar zit die , oh kijk hier onder het raam ,oh wat is die snel ….
Ik heb geluk als er ineens een kopje uit het riet omhoog kijkt.

img_0004

Een flits, ik klik op goed geluk om maar geen moment van mijn waarneming te missen. Dan klimt hij even helemaal op het riet om alweer in het riet te verdwijnen.

img_0005

Mijn eerste bunzing in het wild. mijn dag kan nu al niet meer stuk. We besluiten nog even te blijven zitten al is het  koud, Ik ben nog steeds benieuwd welke vogel ik nu gezien had als mijn maatje ineens fluistert kijk daar eens op het ijs ? Wat is dat ? …..Ik geloof mijn ogen niet dus toch….. een waterral fluister ik als ik het tenminste goed heb. wat is die snel ? Heb je hem ? vraagt hij wetend dat ik de camera bij de hand heb . Geen idee het ging zo snel.

img_0010

De waterral was alweer verdwenen, nou ja onzichtbaar dan en dat kunnen ze goed. Een mysterieuze vogel die je maar zelden ziet. Voor me zie ik wel het riet nog bewegen dus hij zit in de buurt. Even snel als hij weg is komt hij ineens weer rennend tevoorschijn met een vis in zijn bek, en loopt hij naar de kant. Ik heb geluk in het zicht begint hij het visje te verschalken. En kan ik hem toch nog bewonderen, de houding lijk op een hoen, de snavel is langer en het verenkleed lijkt zo blauw. Een staartje als een winterkoning.

img_0017

De vis leeft nog lang en spartelt bij iedere aanval van de waterral. Als de vis verslonden is een kleine schermutseling langs de kant en beduusd kijken we hoe ineens twee waterrallen naar de overkant vliegen, daar weer het riet in. Heel voozichtig merkt mijn maatje op : Wist jij dat het er twee waren? Nee schat ….Die had ik echt niet gezien. Maar wat waren ze leuk hè.

img_0018

Mijn dag kan echt niet meer stuk , al hebben we allebei steenkoude voeten, de temperatuur gaat nu gestaag omlaag, en het wordt donker en grijs. Tijd om naar huis te gaan voor een warme welverdiende maaltijd en een hete kop koffie. Soms kan geluk zo simpel zijn.

Weidebeekjuffer


Lange tijd onzichtbaar maar de sinds onze wateren aanzienlijk verbeterd en schoner zijn is deze donkergekleurde weer een algemene soort . Ze hebben het liefst stromend water, met veel zuurstof, een ruigere vegatatie , af en toe een zonnetje.
Als je het geluk hebt om meerdere weidebeekjuffers te zien dan kun je genieten van een schouwspel waarbij je ze  als vlinders over het water ziet dansen.
Draaiend om elkaar heen voeren ze ingewikkelde schijngevechten uit. De kleuren van hun vleugels komt dan pas echt tot hun recht
Je raakt vervoerd door hun kleur, hun elegantie maar vooral de veranderende kleuren van zwart blauw of zelfs groen afhankelijk van de vleugelstand of de lichtval.
Je zou nog aan je eigen waarnemingsvermogen gaan twijfelen.
Buiten zo’n grote groep kun je dan een groenkleurig vrouwtje  ontdekken dat de mannen helemaal gek maakt. Haar kontje gaat omhoog en een wit vlak wordt zichtbaar. Het dominante mannetje dat alle andere mannen heeft kunnen verjagen kan zijn geluk niet op en regelmatig wordt het vrouwtje tijdens de paring onder water geduwd. Een schouwspel waar je uren van kunt genieten. Op dat bankje met je boterhammetje of op de stenen rand van dat bruggetje waar je alles van bovenaf kunt bekijken. Alsof je op de eerste rang zit. IMG_0009IMG_0029

Curfsgroeve


Met Limburgs landschap op excursie, het doel is de Curfsgroeve nabij Meersen.  De groeve die ontstaan is door de afgraving van kalksteen. In 2009 is de productie gestopt en nu al zijn er bijzondere beschermde diersoorten aangetroffen. De oehoe heeft er drie jaar achter elkaar gebroed maar is nu naar het schijnt weer verdwenen, wie weet heeft het regenachtige weer ermee te maken gehad.  De groeve is normaal een afgesloten gebied.
Vandaag kregen we de kans om eens een kijkje in de groeve zelf te nemen. Met een diepte/ hoogte van zo’n 47 meter, ( was ooit 50 meter) maar op last van de Waterleiding/provincie is de groeve helaas met drie meter opgevuld. Hoezo helaas ? Door de afgravingen was de unieke mergel zeer kalkrijke ondergrond naar boven gekomen met dus een voor Nedderland zeer uniek biotoop. Maar omdat er ook waterwinning plaatsvindt en het risico op vervuiling (  mergel en kalk zijn zeer doorlatend waardoor eventuele vervuiling door vrij baan zo hebben om in het drinkwater te komen is dus de boel drie meter opgevuld zodat de bovenlaag als een filter fungeert.
Gelukkig hebben ze in de opgevulde veenlaag toch behoorlijk wat kalk kunnen toevoegen waardoor er toch weer iets unieks ontstaat. De mergelgroeve wordt begraasd door landgeiten die we helaas niet hebben gezien. De begrazing door landgeiten voorkomt dat de groeve dichtgroeit door bos en je ziet ondanks dat toch behoorlijk wat boompjes verschijnen. Er is ook een stuk afgezet om te voorkomen dat de geiten de rolklaver volledig wegeten want dat is weer een waardplant voor het klaverblauwtje, dat er ooit veelvuldig voorkwam.
Ook de geelbuikvuurpad is vanaf 2004  voor het eerst daar waargenomen. De geelbuikvurpad heeft een voorkeur voor watergevulde karrensporen met weinig begroeiing om zijn eieren in af te zetten en omdat deze karrensporen snel opwarmen omdat ze ondiep zijn wel daardoor wel eens droogvallen heeft de geelbuikvuurpad het unieke vermogen om wel zeker 7 keer per jaar aan eiafzetting te doen  waardoor de kans op nakomelingen aanzienlijk vergroot kan worden want zo lukt het hopelijk altijd om wel 1 keer voor nakomelingen te zorgen. De geelbuikvuurpad heeft een uniek gekleurde buik en hoe verleidelijk het ook was om zo’n padje op te buik te bekijken heb ik het niet gedaan want er heersen nogal wat ziektes onder amfibiën op dit moment dus is het beter om alle waterbeestjes gewoon met rust te laten . De geelbuikvuurpad is echter ook herkenbaar aan de pupil die hartvormig is, dus we hoeven niet te twijfelen aan de identificatie. Voor de rest zou ik zeggen bekijk de foto’s, die spreken voor zich.Ik heb genoten ondanks de gemene beklimminkjes maar niets zo heerlijk dan mogen struinen en zelf op ontdekking te kunnen gaan. Wellicht dat we met onze ogedane kennis nog wel een keertje meegaan. Maar de wandeling rondom de groeve zal ook interessant zijn. maar dan is verrekijker zeker geen overbodige luxe .

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

zintuigen


De lucht is grijs en grauw. De wind speelt met mijn haren.
Het is stil in het donkere bos, geen mensen , geen honden, geen lawaai,
of toch?  Ik sta stil en laat de omgeving op me in werken. Maar is het eigenlijk wel stil?
Tjilp, een eerste vogel verliest zijn geduld.
Boomtoppen zwieren en de daarbij behorende takjes tikken en ritselen tegen elkaar. Majestueus hoge dennen dansen al krakend en kiepend in de wind alsof het oude mannetjes zijn.
Onderin het geluid van nog dorre bladeren, het klinkt alsof een olifant die voorbij komt maar het is slecht een merel die geniet van de wormen en andere insecten die zich proberen te verstoppen.
Mist en fijne regen proberen in mijn jas te dringen.  Een goed waxlaag voorkomt dit.
Mijn laarzen voorzien van een wollen dek houden mijn voeten droog.
Van warme voeten voorzien begeef ik me voorzichtig door het hier en daar donkere woud.
Kuifmezen komen nieuwsgierig kijken naar die vreemde wandelaar. Goudhaantjes die dansen tussen toppen en takken. Geen seconde stil.
Nee het is niet stil in het bos, het krakt , het sjilpt , het fluit, het ritselt, het leeft het groeit.
maar alleen voor wie het horen wil.
100_0126

 

 

klein maar dapper ( Troglodytes Troglodytes )


Zo zit je rustig ’s morgens vroeg buiten aan een kopje koffie op een klein knus terrasje.
Het uitzicht op de natte weide met verschillende Klara’s die quasi nonchalant kauwend op hun gras naar me staan te kijken. Een vriendelijk goedemorgen door een luide loei , ook goedemorgen antwoord ik.  De koffie gezet met een zelfgemaakt keukenpapieren filter, dampend in de hand smaakt opperbest.  Het uitzicht van de ochtenddauw en dampende bomen doen koudelijk aan. Toch is het op het kleine terrasje aangenaam vertoeven ware het niet dat ik echt niet snap wat er zo heerlijk zou moeten zitten  aan die kleine charmante klapstoeltjes.
De nacht was kort en luidruchtig geweest. Om half 3 in de nacht hadden een stuk of drie/ misschien zelfs 4 bosuilen besloten om boven ons hoofd een vergadering te houden waarbij blijkbaar toch zeer belangrijke issues besproken dienden te worden. Het was een luidruchtig ge-oehoeohoe waardoor ik verleid werd om mijn warme bed te verlaten en toch even buiten te gaan luisteren wat alle commotie teweeg bracht. Een slapeloze nacht werd vervangen door het beleven van een prachtige super donkere omgeving met als resultaat een prachtige sterrenhemel. Zoveel sterren heb ik al lang niet meer kunnen zien. Zelfs de melkweg was hier met het blote oog te bekijken.

Nog nagenietend van deze ervaring was ik naar de bomen achter het huisje aan het kijken, daar kwam al het kabaal van vannacht vandaan maar helaas geen uil te bekennen. De sparren zijn dichtbegroeid en een gecamoufleerde uil hierin proberen te ontdekken is zo goed als onmogelijk.
Dus zo zit ik nagenietend aan mijn kopje koffie en dan word ik ineens belaagd door een ontzettend fel wezentje, luidruchtig als een wakende merel maar zo klein als een muis.
Meneer is het er blijkbaar niet mee eens om zijn stekje te moeten delen.

Fel rechtop staand wordt alle conversatie naar mij toe gericht. Een gemopper van jewelste en het enige wat in me opkwam was ” Hey Jochie, ook een slechte nacht gehad?”

f 274

Het rustig terug praten verbaasde dit kleine mormeltje waardoor hij leek te bedaren, of misschien was hij wel verbaasd over het accent van die vreemde buitenstaander.  Nieuwsgierig komt hij dapper dichtbij. Is het daarom misschien dat men in de vogelwereld geen winterkoninkje meer wil gebruiken. Deze kleine vogel gedraagt zich als een echte koning.
Ik mag nog even een snelle foto schieten , tijd voor poseren en instellingen aan te passen  is er niet meer bij want al vlug verdwijnt hij tussen de takken om verder weer onzichtbaar zijn territorium in de gaten te houden.

f 279