koolmees


Net als vorig jaar hebben de koolmeesjes alweer in ons huisje gebroed. ik moet zeggen wel een beetje vroeger dan vorig jaar. Nou ja ze hadden wel geluk, een zeer warm en vroeg voorjaar  en het nestje was al klaar. In het najaar/ winter de kast nog gecontroleerd , geen luizen en dode vogeltjes dus waarom zou ik hun werk teniet doen. En jawel al twee maanden lang is het een aan en af gevlieg van koolmeesjes of ik nu op de bank zit of niet de meesjes trekken zich er niets van aan of ieder geval weinig, een beetje voorzichtiger misschien. Dacht ik eerst nog dat ze het nestje aan het bijwerken waren maar nee hoor het is toch een gesleep met rupsen. die zijn ook al zo vroeg dit jaar gelukkig voor de meesjes. Nu kunnen ze op de voederplank altijd nog meelwormpjes vinden maar ik merk dat ze deze toch alleen nemen als het koud is buiten, het vet wordt ook nog steeds gretig verorberd. Ik merk ik wel dat ze het vet tussen het voeren door zelf eten om na de picknick meteen door te kunnen op zoek naar rupsen.
Gisteren was ik nog even bang dat een van de ouders het loodje had gelegd want lange tijd ik zag alleen de man, een bredere en grotere stropdas is waarschijnlijk een man. de tijd tussen het aan vliegen was ook langer , oei oei. dacht ik al die krijg het zwaar, maar na enkele uren komt er toch nog ineens een mees uit de blok gevlogen.

Waarschijnlijk heeft het vrouwtje de hele middag op het nest gezeten om de jongen warm te houden. Het was dan ook een gure dag, of misschien had ze wel een baaldag zouden vogels ook zoiets hebben?  Vandaag waren de kleine blaagjes groot genoeg om ze te eindelijke te horen piepen. Ben benieuwd hoe lang het nog duurt. erg lang kan het niet meer duren totdat de eerste uitvliegt. we zullen de hond nu even iets beter in de gaten en kort moeten houden want zo’n klein jong wezentje is een lekker hapje voor dat graag jagend mormel. De geroutineerde volwassen dieren krijgt hij echt niet te pakken, zeer tot zijn frustratie, maar zo’n jong beestje is hier nog niet op bedacht.
En dat familiedrama wil ik niet op mijn geweten hebben.

IMG_0009

IMG_0003IMG_0004

Advertenties

Onverwachtse ontmoetingen


Ongelooflijk wat een onverwachte ontmoetingen ,  een staat al jaren op mijn lijstje van die wil ik echt ooit een keer zien vogels. en hij ….? Goed in de dierentuin heb ik hem wel eens gezien maar dat is toch anders.
Vandaag gingen we op pad om te zien of we nog leuke zaagbek, slobeend of iets anders leuks konden zien ondanks dat het water bevroren kon zijn. We hebben een ons een plekje verschanst vrij laat op de middag in een vogelkijkhut.
Heel veel wilde eenden en krakeenden , meerkoetjes en 1 kuifeend verder hoor  het geluid van smienten al kan ik ze door het riet heen niet echt ontdekken.Er staan zelfs kieviten op een dijkje midden in het water. Een vreemde gewaarwording om midden in de winter kieviten te zien en te horen. Kieviten bevinden zich op de vorstgrens is me ooit eens verteld geworden en het is nu 1 graad.  Zou het dan inderdaad zo zijn?

img_0001

Vanuit een ooghoek zie ik ineens een vogel over het ijs lopen richting een rietpol. maar verdween weer net zo hard. Mijn eerste ingeving waterral al had ik hem nog nooit gezien. Tegen mijn maatje zei ik : Had je die gezien?    Het leek wel… maar ik zie hem niet meer, zoiets als een waterhoen maar…. het leek anders….. . Nou ja misschien hebben we nog geluk. Daarna gaat mijn blik weer naar het riet, ik zien iets bruin en het lijkt gestreept . Kijk daar naast je een..( fluister ik ) ….. ja wat is het eigenlijk? Tussen al dat riet is het moeilijk om een identificatie te maken. Iets wat eerst op een bruine vogel lijkt kan zomaar ineens een rat zijn. Mijn maatje : ja ik zag wel iets maar hij had pootjes maar wat het was? … St , het water klotst, waar zit die , oh kijk hier onder het raam ,oh wat is die snel ….
Ik heb geluk als er ineens een kopje uit het riet omhoog kijkt.

img_0004

Een flits, ik klik op goed geluk om maar geen moment van mijn waarneming te missen. Dan klimt hij even helemaal op het riet om alweer in het riet te verdwijnen.

img_0005

Mijn eerste bunzing in het wild. mijn dag kan nu al niet meer stuk. We besluiten nog even te blijven zitten al is het  koud, Ik ben nog steeds benieuwd welke vogel ik nu gezien had als mijn maatje ineens fluistert kijk daar eens op het ijs ? Wat is dat ? …..Ik geloof mijn ogen niet dus toch….. een waterral fluister ik als ik het tenminste goed heb. wat is die snel ? Heb je hem ? vraagt hij wetend dat ik de camera bij de hand heb . Geen idee het ging zo snel.

img_0010

De waterral was alweer verdwenen, nou ja onzichtbaar dan en dat kunnen ze goed. Een mysterieuze vogel die je maar zelden ziet. Voor me zie ik wel het riet nog bewegen dus hij zit in de buurt. Even snel als hij weg is komt hij ineens weer rennend tevoorschijn met een vis in zijn bek, en loopt hij naar de kant. Ik heb geluk in het zicht begint hij het visje te verschalken. En kan ik hem toch nog bewonderen, de houding lijk op een hoen, de snavel is langer en het verenkleed lijkt zo blauw. Een staartje als een winterkoning.

img_0017

De vis leeft nog lang en spartelt bij iedere aanval van de waterral. Als de vis verslonden is een kleine schermutseling langs de kant en beduusd kijken we hoe ineens twee waterrallen naar de overkant vliegen, daar weer het riet in. Heel voozichtig merkt mijn maatje op : Wist jij dat het er twee waren? Nee schat ….Die had ik echt niet gezien. Maar wat waren ze leuk hè.

img_0018

Mijn dag kan echt niet meer stuk , al hebben we allebei steenkoude voeten, de temperatuur gaat nu gestaag omlaag, en het wordt donker en grijs. Tijd om naar huis te gaan voor een warme welverdiende maaltijd en een hete kop koffie. Soms kan geluk zo simpel zijn.

Rust


Een ontmoeting uit een ver verleden.
Spontaan begin ik te glimlachen,
In deze wereld van muziek , in mijn element
Herinneringen vaag aan de oppervlakte
Het gevoel van herkenning,
En van oude vriendschap.

Ik word gezien en merk dat ik me verheug
Ogen vol vriendelijkheid en rust
In deze wereld van muziek , in zijn element
Komen herinneringen vluchtig boven
Een gevoel van herkenning
En van voorbije liefde.

Een dikke kus, een zachte arm
Het voelt gek genoeg vertrouwd
In deze wereld van muziek , in ons element
Vind ik weer een klein stukje van mezelf
Van toen van, heel lang gelee.
een gevoel van herkenning
En van rust.

Hoe gaat het nu met je ?
Een vraag  oprecht, uit het hart,
In deze wereld van muziek, en sagen en legenden
Er is zoveel  tijd voorbijgegaan
En mijn antwoord bestaat uit slecht 1 woord
Oprecht en uit het hart
Rust , ik heb eindelijk
RUST

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

6 Jaar op WordPress


Zoiets zet je wel aan het denken , 6 jaar en daarvoor was het Space.  Goh wat mis ik Space nog , was toch persoonlijker en directer . Sommige links en foto’s zijn verdwenen na de overgang.  Jammer vooral bij die  verhalen met de albums waar je zo lekker mee kon wandelen. 6 Jaar en daarvoor space hoe lang ?Het archief loopt vanaf 2008 dus dat is een hele tijd is. Dan ga je natuurlijk nadenken over wat er allemaal gebeurd is in die tijd. De vlucht naar het internet, een uitweg misschien, een zoeken naar iets anders, of toch gewoon een manier om je gevoelens en emoties op een rijtje te zetten, en het er heel wat geweest. Iedereen die meegeleefd heeft hoef ik dat niet uit te leggen, en iedereen die nieuwsgierig is kan en mag terugbladeren of  het heel eenvoudig gewoon even vragen.

Mijn leven is wel honderd procent gekeerd. maar ikzelf ben ook 100 % gedraaid.
Waar ik eerst vol angsten zat , van hoe moet dat in hemelsnaam?, ben ik nu trotse moeder van twee prachtige volwassenen mensen die goed voor zichzelf kunnen zorgen.
Waar ik eerst stil en teruggetrokken was , zelfs dissociatief  sta ik nu met beide benen in de wereld en ben de grote steun en vraagbaak in ons eigen bedrijf.
Waar ik eerst het sloofje was, ben ik nu een gelijkwaardige partner.
Ik kan nog wel door blijven gaan maar ik denk dat het wel duidelijk is, natuurlijk heb ik mijn zwakke momenten , maar wie niet?

Mijn liefde voor de natuur is hetzelfde gebleven, eerder nog  gesterkt want de liefde voor de natuur heeft mij al uit menig dal getrokken. De zon, regen, bloemen, vlinders, vogels, de onverwachtse ontmoetingen. Die cirkel van wat er ook gebeurd , het leven om je heen gaat gewoon door, maar is echt de moeite waard.
Hoe moeilijk ik het ook gehad heb met mijn verleden, met mijn eigen angsten, depressies,
ik heb gelukkig nooit het gevoel gehad dat mijn leven er niet toe deed en dat heb ik toch wel te danken aan mijn kinderen, mijn toenmalig hond, mijn helaas veel te vroeg overleden moeder maar  vooral aan de kracht van de natuur.
Daarnaast mijn steun en toeverlaat van wie ik mag zijn en doen en laten zoals ik me voel. Die me nog kent van hoe ik was, al die jaren geleden toen we eigenlijk nog kinderen waren, nog ongeschonden, en die me geholpen heeft om die “ik” weer terug te vinden.

Soms stil maar niet meer omdat er toch niet naar me geluisterd wordt, maar om te genieten van de wereld om me heen. Soms teruggetrokken maar niet uit angst , maar om mezelf niet meteen bloot te geven. Volgens mijn moeder keek ik als kind altijd eerst de kat uit de boom.
Ben weer aan het sporten, Zumba dit keer, het bevalt me. Een klein groepje en dat is voorlopig goed voor mij.  Ik kan er mijn agressie in kwijt, mijn energie. het is net als handbal soms even rustig en dan weer explosief. En dan daarna dat heerlijke echte verlangen naar een eenvoudige  warme douche.
Het schilderen  en tekenen heb ik  na jaren van nietsdoen behalve knutselen met de kinderen ook weer opgepakt, nu nog 1 keer in de week met een klein groepje. Ook dat doet goed want ik heb zelfs ondanks de vakantie ( geen les)  thuis de penselen opgepakt om eraan te werken.  Twee knuffelbeestjes op stap in het bos.

6 jaar en langer, verhalen , gebeurtenissen, en wat gaat het snel. hoewel ik regelmatig rondzwerf op WordPress heb ik tegenwoordig te weinig tijd om te reageren, te schrijven. maar lezen gelukkig wel al is het met de ipad ( ik kan met dat ding niet overweg laat staan reacties schrijven). Daarnaast werk ik vaak de hele dag vanuit de computer dus ben ik allang blij als ik dat ding weer naast me neer kan leggen.
Het is geen excuus, het is een feit. Soms mis ik de verhalen schrijven, maar ik mis de rust en de momenten zoals nu. Maar mijn verhalen worden wel verteld en gehoord, maar even niet op papier. Maar als we samen aan de keukentafel zitten en ik vertel wat ik beleefd heb tijdens het wandelen. Als we samen in de tuin zitten en de eerste knopjes zien verschijnen, de eerste trekvogels zien vliegen.  Of als we samen erop uit zijn en we beiden geraakt worden door de stilte , de kleuren of de uitzichten.
Dan nemen we elkaar de hand en begrijpen elkaar.
6 jaar en meer , wat vliegt toch de tijd, iedere dag is druk en lijkt hetzelfde maar na zoveel jaar is er toch weer heel veel anders.

img_00011

Weidebeekjuffer


Lange tijd onzichtbaar maar de sinds onze wateren aanzienlijk verbeterd en schoner zijn is deze donkergekleurde weer een algemene soort . Ze hebben het liefst stromend water, met veel zuurstof, een ruigere vegatatie , af en toe een zonnetje.
Als je het geluk hebt om meerdere weidebeekjuffers te zien dan kun je genieten van een schouwspel waarbij je ze  als vlinders over het water ziet dansen.
Draaiend om elkaar heen voeren ze ingewikkelde schijngevechten uit. De kleuren van hun vleugels komt dan pas echt tot hun recht
Je raakt vervoerd door hun kleur, hun elegantie maar vooral de veranderende kleuren van zwart blauw of zelfs groen afhankelijk van de vleugelstand of de lichtval.
Je zou nog aan je eigen waarnemingsvermogen gaan twijfelen.
Buiten zo’n grote groep kun je dan een groenkleurig vrouwtje  ontdekken dat de mannen helemaal gek maakt. Haar kontje gaat omhoog en een wit vlak wordt zichtbaar. Het dominante mannetje dat alle andere mannen heeft kunnen verjagen kan zijn geluk niet op en regelmatig wordt het vrouwtje tijdens de paring onder water geduwd. Een schouwspel waar je uren van kunt genieten. Op dat bankje met je boterhammetje of op de stenen rand van dat bruggetje waar je alles van bovenaf kunt bekijken. Alsof je op de eerste rang zit. IMG_0009IMG_0029

Curfsgroeve


Met Limburgs landschap op excursie, het doel is de Curfsgroeve nabij Meersen.  De groeve die ontstaan is door de afgraving van kalksteen. In 2009 is de productie gestopt en nu al zijn er bijzondere beschermde diersoorten aangetroffen. De oehoe heeft er drie jaar achter elkaar gebroed maar is nu naar het schijnt weer verdwenen, wie weet heeft het regenachtige weer ermee te maken gehad.  De groeve is normaal een afgesloten gebied.
Vandaag kregen we de kans om eens een kijkje in de groeve zelf te nemen. Met een diepte/ hoogte van zo’n 47 meter, ( was ooit 50 meter) maar op last van de Waterleiding/provincie is de groeve helaas met drie meter opgevuld. Hoezo helaas ? Door de afgravingen was de unieke mergel zeer kalkrijke ondergrond naar boven gekomen met dus een voor Nedderland zeer uniek biotoop. Maar omdat er ook waterwinning plaatsvindt en het risico op vervuiling (  mergel en kalk zijn zeer doorlatend waardoor eventuele vervuiling door vrij baan zo hebben om in het drinkwater te komen is dus de boel drie meter opgevuld zodat de bovenlaag als een filter fungeert.
Gelukkig hebben ze in de opgevulde veenlaag toch behoorlijk wat kalk kunnen toevoegen waardoor er toch weer iets unieks ontstaat. De mergelgroeve wordt begraasd door landgeiten die we helaas niet hebben gezien. De begrazing door landgeiten voorkomt dat de groeve dichtgroeit door bos en je ziet ondanks dat toch behoorlijk wat boompjes verschijnen. Er is ook een stuk afgezet om te voorkomen dat de geiten de rolklaver volledig wegeten want dat is weer een waardplant voor het klaverblauwtje, dat er ooit veelvuldig voorkwam.
Ook de geelbuikvuurpad is vanaf 2004  voor het eerst daar waargenomen. De geelbuikvurpad heeft een voorkeur voor watergevulde karrensporen met weinig begroeiing om zijn eieren in af te zetten en omdat deze karrensporen snel opwarmen omdat ze ondiep zijn wel daardoor wel eens droogvallen heeft de geelbuikvuurpad het unieke vermogen om wel zeker 7 keer per jaar aan eiafzetting te doen  waardoor de kans op nakomelingen aanzienlijk vergroot kan worden want zo lukt het hopelijk altijd om wel 1 keer voor nakomelingen te zorgen. De geelbuikvuurpad heeft een uniek gekleurde buik en hoe verleidelijk het ook was om zo’n padje op te buik te bekijken heb ik het niet gedaan want er heersen nogal wat ziektes onder amfibiën op dit moment dus is het beter om alle waterbeestjes gewoon met rust te laten . De geelbuikvuurpad is echter ook herkenbaar aan de pupil die hartvormig is, dus we hoeven niet te twijfelen aan de identificatie. Voor de rest zou ik zeggen bekijk de foto’s, die spreken voor zich.Ik heb genoten ondanks de gemene beklimminkjes maar niets zo heerlijk dan mogen struinen en zelf op ontdekking te kunnen gaan. Wellicht dat we met onze ogedane kennis nog wel een keertje meegaan. Maar de wandeling rondom de groeve zal ook interessant zijn. maar dan is verrekijker zeker geen overbodige luxe .

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Time out


Hoe lang is het geleden een jaar, twee jaar?   Ik realiseerde me dat ineens toen ik , tijdens een gedwongen wandeling met de hond van mijn moeder die sinds kort bij ons woont,  even de tijd nam om op een bankje te zitten.  Al maanden , jaren misschien wel weer zijn mijn gedachten vaak weer druk, ongeordend, chaotisch. Onrustig en afwijzend.
Logisch ook wel want we hebben ook wel wat achter de kiezen. Onnodig om verder op in te gaan maar de reorganisatie op het werk en het daartoe leidende ontslag hebben een grotere inpact dan je in in instantie realiseert ofwel vermoedt en de grootste impact was toch wel dat ik ineens tijd had, tijd om moe te zijn, tijd om verdrietig te zijn. Tijd om te beseffen wat er allemaal in een mensenleven plaatsvindt.
Tijd en ook weer geen tijd want er kwam ineens niets meer uit mijn handen.
Tijd dus om pas op de plaats te moeten maken want zowel mijn lichaam als geest gaven heel duidelijk het signaal en nu stop. Tot hier en niet verder.  Afgestompt , afgesloten en vooral een gevoel van ik wil met rust gelaten worden gecombineerd met een gevoel van wanhoop.

En zo zit ik ineens op dat bankje. en is het stil in mijn hoofd. Geen gedachten, geen dingen die moeten, geen dingen die ik niet mag vergeten, geen schuldgevoelens even gewoon niets.
De wind ruist door de bomen, ritselend en ineens het woord ratelpopulier. Ja daarom heeft een berk ook wel ratelpopulier. Ritmisch ritselen de bladeren aangedreven door de wind. De hond heeft een plekje gezocht naast mij op de bank en kijkt er met een scheef koppie naar. Ook hem valt het aparte en best wel harde geluid op. Ik draai me om naar het watertje dat achter ons ligt. Geen idee waarom zo’n bankje altijd naar de weg gericht is. Achter me hoor ik de bladeren tot rust komen, de wind gaat wat liggen alsof de dirigent een pianissimo heeft ingelast. Een meerkoetje wordt zichtbaar en drie kleine balletje met rode koppies piepend erachteraan.  Een eend met 10 kleine kuikentjes trekt als een karavaan door het water. RUST , een gevoel van intense rust komt over me heen.

Ik merk dat mijn zintuigen weer alert worden,  Ik hoor de zwaluwen kwetteren door het luchtruim, mijn oog valt op details en zie de kleinste wezentjes. Ik voel het gras langs mijn benen kriebelen. en de wind die mijn wangen streelt.

En dan het besef …hoe lang …… tijd glipt als zand door de vingers.
Geleefd worden zelfs al sta je stil.  Altijd wel dingen die moeten, die aandacht vragen pffff. Even dit , even dat en voor je weet is de dag alweer voorbij. Alweer een dag voorbij.
Keuzes moeten maken die je niet in de hand hebt.
Leven doe je ook door stil te staan, stil staan bij de mooie momenten en vaak zijn ze voorbij zonder dat je het in de gaten hebt of je hebt het niet eens door hoe waardevol dat ene moment was.
Stil staan bij wat je hebt. Stilstaan…..en beseffen dat je leeft.