Goudhaan : Regulus regulus


 

Regulus regulus oftewel goudhaan. Goudhaantje mag niet meer, net zoals Vlaamse Gaai ook niet meer mag. Tegenwoordig is het Gaai . winterkoninkje mag trouwens ook niet meer.

De goudhaan is het kleinste Europese vogeltje van Europa. Van snavelpunt tot staart is hij met moeite 8,5 cm groot. De goudhaan eenvoudig te herkennen , klein ,een groene rug en een vaalwitte onderzijde.  Met name de gele streep over de verder zwarte kruin trekt de aandacht.
Het zangvogeltje is vooral te vinden in naaldbossen met lariksen en sparren. Er komen echt enorme aantallen voor maar ze zijn zeer onopvallend,  ze worden niet snel gezien. Goudhanen verblijven meestal in de toppen van naaldbomen.
Hun aanwezigheid wordt verraden door hun liedje of roepjes van hoge tonen; ‘zrie-zrie-zrie’. Maar je moet ze wel kunnen horen en vaak is de toonhoogte dusdanig dat veel mensen ze niet meer kunnen horen door achteruitgang van gehoor of door zelf te druk te zijn.  Ze leven in groepjes en trekken vaak op met mezen.  Goudhaantjes schijnen ontzettend tam te kunnen worden en vooral in de trektijd als er duizenden in ons land neerstrijken zijn ze zo met voedsel zoeken bezig dat je ze soms bijna aan zou kunnen raken.

25-12-2013 133

Doordat de goudhaan zo klein is heeft hij erg veel energie nodig om warm te blijven. Op een koude nacht kan de goudhaan wel 20% van het lichaamsgewicht kwijt raken om op temperatuur te blijven. Veel jonge goudhanen sterven dan ook aan kou en voedselgebrek.  Om warm te blijven kruipen de goudhanen dan ook dicht bij elkaar en er is al eens een nestkast ontdekt waarin zo’n 20 goudhanen aan het schuilen waren tegen de kou.

Het nest bestaat uit een diepe kom op het eind van een groene dennentak. Het nest wordt gemaakt van mos en spinrag en wordt aan de binnenkant bedekt met veertjes. In de broedperiode laten goudhanen zich maar weinig zien. In de winter wordt de vogel vaker gezien, ook omdat vele duizenden goudhanen uit Scandinavië in Nederland overwinteren. Nederlands goudhanen trekken weg naar het Middellands zee gebied.

25-12-2013 130

25-12-2013 128

Advertenties

Wald


Vandaag weer eens tijd voor een extra logje.

Wandelen en geocachen doen we volop, foto’s maken ook maar de tijd vinden om deze uit te werken is wat moeilijker.
Vandaag weer eens op schattenjacht geweest. Het gebied waar we zijn geweest is een oud munitiedepot geweest van de Engelsen. Sinds het ontmanteld is mag de natuur er haar gang gaan en de wegen die erdoorheen lopen zijn alleen toegankelijk voor voetgangers en fietsers met als resultaat een oase van groen en rust.
Als we al mensen tegenkwamen dan spraken deze niet of gedempt. Het gebied wekt blijkbaar niet alleen bij ons respect op.

IMG_3210

De bestaande constructies als muren, asfalt, beton worden langzaam weer door de natuur overgroeid.  Er staan wallen die volgegroeid zijn met dopheide. Geen idee waar deze voor dienden.  De vierkante stukken asfalt die her en der nog zichtbaar zijn tussen al die heide in , zijn in de zomer waarschijnlijk een zeer geliefd bij de zonneminnende hagedissen.

IMG_3192

IMG_3185Dat de natuur er groeit en bloeit, blijkt onder andere uit de vele jonge vliegdennen.  Op sommige plaatsen in de verte is zeldzaam korstmos te zien. In de bomen wemelt het van de vogels, kuifmees, zwartkop, staartmees, boomklever, bonte specht zijn maar enkele die we gehoord en gezien hebben.

Ook het feit dat je hier wel heel gemakkelijk groot wild kunt zien als damherten laten zien dat de natuur her hier behoorlijk naar zijn zin heeft.  Je moet als toeschouwer wel even opletten want er zijn toch een heleboel fietsers en wandelaars die deze schoonheidjes gemist hebben.

IMG_3175

IMG_3207

Al met al maakt het, dat ik dit gebied nog wel eens vaker zal bezoeken want naar mijn gevoel heb ik nog maar een heel klein beetje gezien van wat dit gebied te bieden heeft. Mocht het binnenkort gaan sneeuwen dan gaan we zeker hierheen want niets zo mooi dan sporen in de sneeuw die verraden welke dieren er leven.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

stilletjes


stilletjes staan we hand in hand
op een lieflijk plekje in het mos
alsof we in een sprookjesboek wonen
stilletjes kijkend met onze oren
zachtjes knijp je in mijn hand 
ik staar naar jouw reebruine ogen
ze glinsteren, flonkeren van genot
jij kijkt dwars door mijn ziel 
en fluistert zachtjes in mijn oor
ik laat je nooit meer gaan 
en het voelt als duizend vlinders 
als een heerlijke warme deken om me heen
plots geritsel in het stekelige struikgewas
statige pootjes banen zich een weg
en blijven ineens verbaasd staan
vier reebruine ogen staren naar ons
een flonkerend zwart nat neusje valt op
de adrenaline raast door ons lijf 
stillekes ons adem inhoudend 
genietend van dit prachtige geschenk 
en dan kijk ik in jouw reebruine ogen
en fluister zachtjes terwijl ik in je hand knijp
jou laat ik ook nooit meer gaan. 

Afbeelding 


Een moment uitzoeken en gewoon gaan. Er is niets in de wereld dat niet kan wachten, gewoon even een uurtje weg , gewoon omdat het kan. Omdat het zonnetje schijnt en omdat de natuur iedere keer weer verandert. Een half uur later en niets is meer hetzelfde.  Je draait je om en de vogel die er net zat is verdwenen, de tak die net stil hing trilt nog wazig na.
Even een moment zoeken van niets moeten, een moment zoeken voor jezelf, een moment creëren zodat je de wereld om je heen even stop kunt zetten. 
De zon die de stammen van de bomen goudkleurig doet opleven. De wind die ervoor zorgt dat de bomen krakend heen en weer zwiepen, waarbij sommige tegen elkaar slaan alsof er een stokken gevecht gaande is. 
Ineens een piepend geluid alsof er een zware deur krakend en zwoegend in beweging is gezet. De kleinere takken tegen elkaar tikkend als regendruppels op een golfdak.  Een vreemde gewaarwording al die geluiden, terwijl het droog en zonnig weer is en de blauwe lucht helder afsteekt tegen de donkere takken. 
Ik volg de hoge kale takken steeds hoger en hoger  waardoor de diepte inspeelt op het evenwichtsorgaan. Duizelingwekkend .  
Tussen al dat rumoer van het “stille “bos is het een gekrakeel van verschillende geluiden en beelden , het kloppen van de specht die al volop bezig is , het zachte gekwetter van sijsjes die in de toppen van de Elzenbomen de insecten belagen. De heldere tonen van de dansende boomklevers.  Het gekras van Gaaien die het bos bewaken.  Zachte piepjes van voorbijgaande staartmeesjes. Kool-en pimpelmeesjes die overal vanuit een ooghoek verschijnen en verdwijnen.  De blauwe schim van een ijsvogel die als een kogel langs het water schiet. De vier wilde eenden die achterelkaar het water doorklieven . Het is maar een uurtje maar het is het kostbaarste dat een mens beleven kan, even een uurtje voor mezelf  , alleen.  

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.