vlinder : Morpho Peleides


Ons uitstapje vond plaats in een vlindertuin. dan verwacht je natuurlijk ook vlinders.
Een grote brilliant blauwe fladderende vlinder viel al snel op. Ik zie hem wel vaker in vlindertuinen. En de kleur blauw verbaast me weer iedere keer.  En als je hem dan wil fotograferen doet hij zijn vleugels gauw dicht. zodat er een bruine onderkant met prachtige ogen zichtbaar wordt.
IMG_0003
Al is het niet geoorloofd vlinders aan te raken deze vond blijkbaar de geur op mijn handen aantrekkelijk en nam dan ook even plaats zodat goed te zien is groot de vlinder is.  Deze specifiek vlinder lijkt ook nog niet helemaal zijn vleugels op en top opgepompt te hebben en moet zich nog iets verder uitvouwen. Een spanwijdte van 20 cm kan hij wel halen. Deze prachtig blauwe vleugels worden gebruikt door snelle bewegingen om zo predators af te schrikken
IMG_0019
De vlinder heeft een levencyclus van 115 dagen van ei tot volwassen vlinder. De rups leeft onder andere op waardeplanten als vlinderbloemfamilies  waartoe  erwt , pinda, sojabonen ,inga ( een soort boon), behoren ,  alfalfa en trompetboomfamilies.
De vlinder zelf drinkt het sap van rottend fruit en beschadigde bomen.. De Morpho peleides komt voor in de regenwouden van Zuid-amerika , mexico en Centraal- Amerika  in bosranden en langs rivieroevers.
IMG_0136
De rupsen zijn roodbruin van kleur en zijn versierd met kleurige haarbundels en stekels en felgeelgroene vlakken Kannabalisme onder de rupsen schijnt wel eens voor te komen en ze kunnen in noodgevallen een onaangename geurstof afscheiden uit klieren bij het eerste pootpaar.
Om geen foto’s zonder toestemming te plaatsen zet ik een link neer voor diegene die wil zien hoe de rupsen eruit zien zoals je ze op google kunt vinden.
Morpho Peleides rups .

 

Advertenties

Hoop of Hop (Upupa epops)


Als er 1 vogel is die ik graag bewonder dan is het wel de hop. Een vogel waarmee ik ben opgegroeid door verhalen. Mijn vader deelde mijn passie voor de natuur en wist dan ook de mooiste verhalen te vertellen. een vogel die tijdens zijn jeugd nog voorkwam. Als klein meisje het nieuws gehoord waarbij er waarnemingen waren die mij de hoop gaven om hem ooit eens in het echt te zien.

Een paar jaar geleden tijdens mijn Zuid Afrika reis heb ik hem al eens verbaasd van een afstand kunnen bekijken. Verschillende vogelparken  als Avifauna en Walsrode hebben me niet de kans kunnen bieden om het uitgebreid te bekijken. Een schuwe vogel lijkt me. Volgens de boeken moet deze vogel ontzettend goed zijn in het verspreiden van geur, rechtuit stinken dus. Deze geur komt schijnbaar uit een klier en waarmee een vetstof vrijkomt waarmee ze de eieren insmeren om zo te zorgen voor aan anti-microbiële werking die zorgt dat de eieren niet geïnfecteerd worden wat weer nodig schijnt te zijn omdat ze blijkbaar hun nest niet reinigen van voedselresten en uitwerpselen .
Een richtige DREKHAAN dus. Al die viezigheid maakt hij helemaal goed met zijn uiterlijk.
Gelukkig maar want waarom zou je anders de hoop moeten houden om ooit een hop te zien. IMG_0166

Tijdens ons laatste uitje was ik helemaal niet voorbereid om ook maar iets van vogels te zien, we gingen immers naar een vlindertuin. Planten , bloemen en vlinders , daar was ik op ingesteld.
Het was dan ook oprechte verbazing en vooral een gevoel van hè, echt waar …? toen ik de vogel voor de eerste keer over me heen zag vliegen. Zoeken kijken maar nee vogel was gevlogen.  Nee zal het wel verkeerd gezien hebben dacht ik nog. Totdat Jo me de kaart liet zien die we mee mochten nemen waarop de vlindertjes en de vogeltjes stonden. uh ja dat is hem dus echt. Mijn uitje kreeg meteen een andere dimensie. Gelukkig was de vlindertuin ondanks de drukke perioden zeer goed uitgerust om af en toe even gewoon te zitten de dingen op je af te laten komen en jawel hoor. opgejaagd/ of opgeschrikt door andere kijkers kreeg ik hem weer in vizier. en kwam ik er achter waar zijn favoriete plekjes waren.
Steeds op een stenen muur …. zou dat toch iets met camouflage te maken hebben?
Het viel ook meteen op dat vele mensen hem niet zagen alhoewel hij duidelijk in beeld zat. Anderen waren verwonderd en hadden er nog nooit van gehoord. Toch vreemd als je bedenkt dat deze vogel ooit door het Nederlandse luchtruim heeft gevlogen.
Bij de vogelbescherming lees ik dat de hop voornamelijk wordt aangetroffen in stenige gebieden, op muurtjes en rond ruïnes. En dat de reden dat dit in Nederland niet veel voorkomt de reden zou kunnen zijn dat hij niet meer in Nederland broedt.
Let wel stenig is niet hetzelfde als stedelijk.  De hop leeft van grotere insecten , slakken en kleine reptielen. Ik was blij hem eindelijk eens goed te kunnen bekijken en toch te kunnen observeren hoe zijn natuurlijk gedrag is en heb dan ook genoten van deze onverwachte ontmoeting.Jammer dat ik hem niet even met kuif omhoog heb kunnen zien maar wie weet gaan we nog eens een keertje langs op weer zo’n druilige regenachtige vrije zondag .  Zo zie je maar nooit de hoop opgeven.
IMG_0085IMG_0088

T

Wald


Vandaag weer eens tijd voor een extra logje.

Wandelen en geocachen doen we volop, foto’s maken ook maar de tijd vinden om deze uit te werken is wat moeilijker.
Vandaag weer eens op schattenjacht geweest. Het gebied waar we zijn geweest is een oud munitiedepot geweest van de Engelsen. Sinds het ontmanteld is mag de natuur er haar gang gaan en de wegen die erdoorheen lopen zijn alleen toegankelijk voor voetgangers en fietsers met als resultaat een oase van groen en rust.
Als we al mensen tegenkwamen dan spraken deze niet of gedempt. Het gebied wekt blijkbaar niet alleen bij ons respect op.

IMG_3210

De bestaande constructies als muren, asfalt, beton worden langzaam weer door de natuur overgroeid.  Er staan wallen die volgegroeid zijn met dopheide. Geen idee waar deze voor dienden.  De vierkante stukken asfalt die her en der nog zichtbaar zijn tussen al die heide in , zijn in de zomer waarschijnlijk een zeer geliefd bij de zonneminnende hagedissen.

IMG_3192

IMG_3185Dat de natuur er groeit en bloeit, blijkt onder andere uit de vele jonge vliegdennen.  Op sommige plaatsen in de verte is zeldzaam korstmos te zien. In de bomen wemelt het van de vogels, kuifmees, zwartkop, staartmees, boomklever, bonte specht zijn maar enkele die we gehoord en gezien hebben.

Ook het feit dat je hier wel heel gemakkelijk groot wild kunt zien als damherten laten zien dat de natuur her hier behoorlijk naar zijn zin heeft.  Je moet als toeschouwer wel even opletten want er zijn toch een heleboel fietsers en wandelaars die deze schoonheidjes gemist hebben.

IMG_3175

IMG_3207

Al met al maakt het, dat ik dit gebied nog wel eens vaker zal bezoeken want naar mijn gevoel heb ik nog maar een heel klein beetje gezien van wat dit gebied te bieden heeft. Mocht het binnenkort gaan sneeuwen dan gaan we zeker hierheen want niets zo mooi dan sporen in de sneeuw die verraden welke dieren er leven.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

14 april eindelijk lente


 

De eerste dag met een beetje temperatuur,  na weken van vorst en koude ligt de natuur volgens berichten wel zeker een maand achter.   Nu de temperaturen vandaag omhoog zijn geschoten is de lente in alle hevigheid losgebarsten en komt de lente nu op alle  gebieden tegelijk los.   Padden, kikkers, kikkerdril, paddendril, bloemen bloeien hommels zoemen vogels komen ineens in alle getalen het land binnen en weken van stilte , worden ineens gevuld met de zang van de tjiftjaf,   fitis, zwartkop, kievitten, baltsende futen,  zwaluwen alles tegelijk .  Heerlijk al dat gekrakeel ben benieuwd wat dat verder nog geeft.

IMG_0004 IMG_0008 IMG_0014 IMG_0015 IMG_0030 IMG_0032 IMG_0070 IMG_0078 IMG_0081

pimpelmees


pimpelmees

Dit kleine meesje is een van mijn favorieten. Een vrolijk lieflijk vogeltje dat mij van menige mug en insect bevrijdt. Driftig kunnen ze in een hoek van een raam hangen om daar kleine spinnetjes of andere insectjes te zoeken. Fladderend bijna als een kolibrie. Als een echte acrobaat kan hij zich nog op het kleinste en dunste takje manouvreren Vaak te snel voor mijn camera dus ik moet geduld hebben en wachten tot de show voorbij is. Heel zachtjes laat ik een applausje los. De pimpelmees kan dat blijkbaar wel waarderen en ik word nog beloond met een prachtige buiging  ook .

IMG_0031

stilletjes


stilletjes staan we hand in hand
op een lieflijk plekje in het mos
alsof we in een sprookjesboek wonen
stilletjes kijkend met onze oren
zachtjes knijp je in mijn hand 
ik staar naar jouw reebruine ogen
ze glinsteren, flonkeren van genot
jij kijkt dwars door mijn ziel 
en fluistert zachtjes in mijn oor
ik laat je nooit meer gaan 
en het voelt als duizend vlinders 
als een heerlijke warme deken om me heen
plots geritsel in het stekelige struikgewas
statige pootjes banen zich een weg
en blijven ineens verbaasd staan
vier reebruine ogen staren naar ons
een flonkerend zwart nat neusje valt op
de adrenaline raast door ons lijf 
stillekes ons adem inhoudend 
genietend van dit prachtige geschenk 
en dan kijk ik in jouw reebruine ogen
en fluister zachtjes terwijl ik in je hand knijp
jou laat ik ook nooit meer gaan. 

Afbeelding 

De torenvalk


Ik heb deze al eens gepubliceerd, maar ik vind hem zelf zo mooi en lees hem graag, het brengt namelijk een herinnering terug waarbij ik op de dijk van de Stevolplas stond en het hele tafereeltje gade sloeg, inderdaad in de stromende regen.

Ik was zo gebiologeerd, door het tafereel dat zo dichtbij mij plaatsvond dat ik wel moest blijven kijken, mijn zorgen leken ineens zo onnozel met deze overlevingsvlucht.  Mijn negatieve gevoelens stroomden weg door de regen en maakten plaats voor hoop en behoefte aan een nieuw begin.   Gisteren was ook zo’n regenachtige dag maar vandaag schijnt volop de zon. Ik ga nu lekker naar buiten,genieten van mijn eigen tuin  in wording en wie weet morgen weer eens een hele dag op pad. De baterijen in de lader, de verrekijker op scherpte.  Ik ben er niet veel maar ik geniet, ik leef en heb echt de liefde van mijn leven teruggevonden , een maatje voor het leven met dezelfde interesses en dezelfde liefde voor het leven, de natuur en mijn tuin.  Voor het eerst geen behoefte meer om alleen te zijn, wel wandelen en erop uit, maar geen vlucht meer. Ik heb rust gevonden ondanks het feit dat we het ontzettend druk hebben. Mijn werk met nog steeds alle commotie, mijn grote kinderen met grote problemen, zijn bedrijf met klanten, zijn best om mij hierin in te werken  en zijn bijna grote kinderen met hun al evengrote problemen.  Niets vergeleken met deze overlevingsstrijd natuurlijk.

De torenvalk
Een dag in November,

Biddend in de lucht, hangt ze stil. In de stromende regen. Ze moet wel. Ze heeft veel honger.

De wind en de regen moet ze nu trotseren om haar maag te kunnen vullen. Het is nu of nooit
want ondertussen is het al vier uur in de middag geweest en over een klein uur is het alweer donker. Als de torenvalk dan geen prooi heeft zal zij de hele nacht honger moeten lijden.
Dit is voor het kleine torenvalkje niet het meest ideale uitgangspunt, koude nachten en regen drainen het energieniveau van de kleine roofvogel. Als het energieniveau te laag wordt zal ze niet eens genoeg energie hebben om de volgende ochtend fatsoenlijk te kunnen jagen en afhankelijk moeten zijn van een  wel zeer onoplettende muis.

Ze weet dat die er echt nog niet zomaar zijn. De temperaturen liggen hoger dan gemiddeld en de muizen kunnen zich nog zonder problemen vol stouwen met allerlei achtergebleven maïskorrels, zaden enz. Voor de torenvalk funest want dat betekent dat ze extra hard moet werken om haar maag te vullen. De muizen zijn verzadigd en voldaan en laten zich nu niet snel zien.
Biddend hangt ze in de lucht, dan ineens slaat ze haar vleugels langs haar lichaam en laat zich vallen tot de halverwege de hoogte. Even klapperen de vleugels, de staart staat wijd open, sturend en turend. Ze klapt haar vleugels uit en maakt weer hoogte.

Blijkbaar was datgene wat ze gezien had weer weg.  Ze vliegt naar de oude zwarte versteende boom die kaarsrecht staat, paraderend als getuige van herinneringen aan oude vervlogen tijden. Even rust ze uit. Haar borst gaat zichtbaar op en neer ze is uitgeput. Maar de tijd dringt.

Ze realiseert zich dat ze het nog een keer moet proberen en na enkele seconden kiest ze weer het luchtruim. Ze vliegt en tuurt de grondoppervlakte af op zoek naar beweging. Ineens laat ze zich vanuit haar vlucht vallen haar vleugels strak langs haar lichaam, even verdwijnt ze uit beeld en schiet ineens langs de waterkant weer omhoog. Om zich  op een kleine meeuwensoort te storten, die terwijl hij geraakt wordt even uit koers raakt.

Het valkje heeft zich uit wanhoop op een zeer ongebruikelijke maar onoplettende prooi gestort. De kleine meeuwensoort blijkt echter een visdiefje die qua vliegkunst echt niet onderdoet aan het valkje en kan zich dan ook heel snel herstellen. Hij schiet er als een speer vandoor. Voor het valkje was het alles of niets en nu heeft ze misgegrepen.

 

Uitgeput wordt ze gedwongen om een paaltje op te zoeken. Ze schudt de regen van zich af. Ze heeft een hekel aan regen want met natte veren vliegen kost veel te veel energie. Gelaten kijk ze om zich heen. Ze ergert zich dat ze zich heeft laten verleiden. Ze schudt nog een keer de veren uit en poetst de vleugelpennen nog even goed op. Als ze zich nu eens even beheerst ondanks de honger, dan kan ze zorgen dat ze goed uitgerust is, misschien stopt het nog wel even met regenen. Ze zet haar veren op om zich te beschermen tegen de snijdende wind. Geïrriteerd probeert ze haar gedachten aan de lege maag opzij te zetten.

 

Langzaamaan stopt het met regenen, ze maakt zich klaar voor een volgende vlucht, de veren worden nog even goed na gekeken. Ze neemt even de tijd om de weerhaakjes van de veren op te ruwen zodat de haartjes weer goed aan elkaar plakken, zo zal ze dadelijk nog sneller en wendbaarder zijn. Achter haar breken langs de horizon de wolken en schijnen de laatste zonnestralen ineens tussen de wolken door. Haar tijdsraam  heeft er plots een half uur bijgekregen en met aan de andere kant een regenboog kiest ze het luchtruim, de wind die wat vriendelijker is geworden neemt haar mee omhoog. Ze spaart ze energie en is ze klaar voor een laatste jacht. Haar oog spiedt iets en gelaten laat ze zich zakken, de vleugels wijd, de staart open en manoeuvrerend, De wind die haar net zo’n parten speelde werkt eindelijk mee, het urinespoor van de muis is vers, ze laat zich zakken , nog een beetje waar eindigt het spoor?

Ineens klapt ze haar vleugels tegen het lijf en laat zich naar beneden vallen de poten vooruit. Op het laatste moment spreidt ze haar vleugels weer en bemerkt dat haar poten stevig een dikke sappige muis vast hebben gegrepen.

Eindelijk. Ze heeft vandaag weer geluk gehad. Deze nacht zal ze ook weer overleven .