Novemberzon


Zomaar een gestolen uurtje, Een veld met uitgebloeide zonnebloemen

De koppen hangen geknikt,  triest en dor …doods

Daartussen gewapend met camera onopvallend

Staat stilletjes een vogelaar, kijker en camera in de hand

Op het oog een eenzame ziel ,helemaal alleen

Zachtjes wuiven de dorre takken, wiegend heen en weer

Ergens een bewegende tak,  geritsel onderin

Een boom vol bladeren van vogels komt ineens tot leven,

Groenlingen dit keer in zeer grote getalen ,

tellend in groepjes 5, 10, 25, 50, 100 nee het zijn er zeker 500

Snoepend van de rijpe zonnebloemzaden

De groenling dik log volvretend bovenop

Een pimpelmees dansend een zaadje pikkend

Om deze een stukje verderop in het gebladerte te verorberen

Een paar streepjes vallen uit de toon, een rietgors houdt zich verborgen

Dan ineens een hoop gekwetter, een schaduw schiet voorbij

Een wolk van minimaal 500vogels schiet omhoog

Gefladder en een zware landing , oog in oog met een sperwer

Spanning is voelbaar,  verstoord kijken een paar gele ogen me aan

Ja zeg denk ik, ik was hier echt wel eerst.

Zomaar een ontmoeting op een mooie novembermiddag.

Zomaar twee uurtjes uit mijn leven

Advertenties


Een moment uitzoeken en gewoon gaan. Er is niets in de wereld dat niet kan wachten, gewoon even een uurtje weg , gewoon omdat het kan. Omdat het zonnetje schijnt en omdat de natuur iedere keer weer verandert. Een half uur later en niets is meer hetzelfde.  Je draait je om en de vogel die er net zat is verdwenen, de tak die net stil hing trilt nog wazig na.
Even een moment zoeken van niets moeten, een moment zoeken voor jezelf, een moment creëren zodat je de wereld om je heen even stop kunt zetten. 
De zon die de stammen van de bomen goudkleurig doet opleven. De wind die ervoor zorgt dat de bomen krakend heen en weer zwiepen, waarbij sommige tegen elkaar slaan alsof er een stokken gevecht gaande is. 
Ineens een piepend geluid alsof er een zware deur krakend en zwoegend in beweging is gezet. De kleinere takken tegen elkaar tikkend als regendruppels op een golfdak.  Een vreemde gewaarwording al die geluiden, terwijl het droog en zonnig weer is en de blauwe lucht helder afsteekt tegen de donkere takken. 
Ik volg de hoge kale takken steeds hoger en hoger  waardoor de diepte inspeelt op het evenwichtsorgaan. Duizelingwekkend .  
Tussen al dat rumoer van het “stille “bos is het een gekrakeel van verschillende geluiden en beelden , het kloppen van de specht die al volop bezig is , het zachte gekwetter van sijsjes die in de toppen van de Elzenbomen de insecten belagen. De heldere tonen van de dansende boomklevers.  Het gekras van Gaaien die het bos bewaken.  Zachte piepjes van voorbijgaande staartmeesjes. Kool-en pimpelmeesjes die overal vanuit een ooghoek verschijnen en verdwijnen.  De blauwe schim van een ijsvogel die als een kogel langs het water schiet. De vier wilde eenden die achterelkaar het water doorklieven . Het is maar een uurtje maar het is het kostbaarste dat een mens beleven kan, even een uurtje voor mezelf  , alleen.  

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

Haakmos


Haakmos : ik zag dit plukje , bijna een mini-palmboompje en dacht ha leuk. 
Het blijkt haakmos te zijn een algemene soort in ijle bossen en graslanden.  Groeit goed op vochtige bodems.
De namen in het Duits en Engels vind ik alweer meer ter verbeelding spreken dan het simpele haakmos
Sparriger Runzelbruder,       Sparriges Kranzmoos,         Sparriger Runzelpeter       
 Springy turf-moss, Square goose-neck moss.  
Vooral de goos-neck vind ik alweer een vorm van hoe verzin je het?  
de officiële naam is : Rhytidiadelphus squarrosus
 
Rhytidiadelphus is afgeleid van Rhytidium , een mossengeslacht, en het  Oudgriekse adelphus (broer), wat een relatie tussen beide geslachten impliceert.
De soortaanduiding squarrosus is eveneens afkomstig uit het Oudgrieks en betekent zoiets als ‘met gespreide uiteinden’, Dit verwijst naar naar de top van de blaadjes die soms tot in een rechte hoek teruggebogen zijn.
 
 

reflectie


Tijd vliegt, zo blijkt het alweer een eeuwigheid geleden te zijn dat ik wat geschreven heb.  Zonde eigenlijk want het is wel mijn manier om alles op een rijtje te zetten.  Afgelopen jaar is ongelooflijk emotioneel maar ook ook supersnel voorbij gevlogen.  Mijn tijd ……nog steeds zoveel mogelijk in de natuur spenderend.
Zoekend naar een maatje.
Een maatje zoals de natuur altijd mijn maatje is geweest, zoals vandaag … het kriebelde toen vanmiddag heel voorzichtig het zonnetje begon te schijnen. Mijn camera opgepoetst en erop uit.  Tegenwoordig kom ik af en toe iets verder maar de Doort is nog steeds een zeer geliefd plekje.  
De  Doort bestaat uit tichelgaten, wordt in de winter druk bezocht door zwartwitte eendjes die statig door het water glijden, hoe voorzichtig je ze ook benaderd ze zorgen altijd voor een gedegen afstand tussen hen en de camera waardoor foto´s met mijn huis en tuin cameraatje hopeloos zijn. De ervaring is er gelukkig niet minder om. Glibberend en glijdend door de modderige klei worstel ik vooruit, af en toe een bijna duik makend op mijn gat.  Mijn knieën zijn al gauw nat van het fotograferen op mijn knieën en ik besef weer hoezeer ik toch geniet van dat spelen in de modder.  Niets zo heerlijk als op de knieën zitten terwijl de meesjes over mijn hoofd heen nieuwsgierig mijn aandacht van mijn onderwerp proberen te halen. Om dan er vlug vandoor te gaan als ik de camera hun kant op richt. het spelletje lijkt leuk te zijn want ondertussen dansen twee boomkruipers vliegend tussen de bomen door om net aan de verkeerde kant van de stam te landen maar zich wel even af en toe kiekeboe- spelend laten zien. Het is te merken dat de winter nog helemaal geen winter is want kleine kamperfoelie blaadjes zijn al aan hun takken ontspruit . 
Ik kijk over het water uit en het valt me op wat een spiegel het is , het lijkt windstil maar toch deinen de al uitgekomen katjes  heel zachtjes heen en weer .  Het spiegelende water  reflecteert de wereld waardoor er hele leuke taferelen ontstaan. Waar beginnen de takken , wat is spiegelbeeld wat is echt. Mijn gedachten gaan terug naar afgelopen jaar, hoeveel mensen geshockeerd waren omdat ik wilde scheiden, dat mensen bij voorbaat een oordeel hebben en vooral precies weten hoe de situatie in elkaar zit. 
het blijft me verbazen dat er mensen zijn die blijkbaar nog beter weten wat er in ons leven gebeurd dan wij zelf. 
Ik heb heel veel opgegeven, maar ik heb mezelf ervoor terug gekregen. Geen toneelspel meer, geen geloop meer op eieren, niet meer bang om iets verkeerds te zeggen waardoor de ander wel eens gekwetst kon zijn.  Ik ben weer de echte flapuit van vroeger, ik ben weer het meiske dat het liefst in de modder speelt.
Net als in het echte leven zijn dingen niet altijd zoals ze lijken. 

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Doort


Wat een heerlijke dag was het vandaag. Ik heb geen idee wat de temperatuur precies was maar hij kwam hier vandaag toch echt wel dicht tegen de twintig aan . Voor mij een goed excuus om de boel de boel te laten en er lekker op uit te gaan. Alsof ik een excuus nodig heb.  Ik dacht ik ga even naar de Doort dan kan ik jullie laten zien hoe de schermen eruit zien en waar we de padden uitzetten.  Wie de foto’s van vorig jaar nog kent zal zien wat een kaalslag er heeft plaatsgevonden in de Doort. Schrikbarend en op het eerste blik ook rigoureus. Via via , weet ik nu wel dat alles in het kader is van de boomkikker, de stand van de boomkikker is schrikbarend achteruit gegaan, blijkbaar doordat er ook  ontzettend veel achterstallig onderhoud is geweest. Poelen dichtgeslibd of bevatten vis, funest voor de ei- afzettingen.  Nu er zoveel bomen zijn weggehaald komt er veel meer licht in het bos. Dit heeft weer zijn voordelen voor de lagere planten en daarop weer insecten en als gevolg daarvan weer voordelen voor de vogels en andere kleinere dieren. En daarna weer grotere dieren zo zie je de voedselomloop in actie.
Toch is het wel schrikken natuurlijk maar hoe mooi de Doort ook was, ergens leefde het niet meer,  het stagneerde alles groeide dicht. Nu er meer open plekken zijn blijkt meteen bij de eerste de beste storm wat dat betekent want er zijn verschillende grote bomen die er zo sterk uitzagen toch omgegaan nu de wind vrij spel had bleken ze toch niet zo bestand als gedacht, met hele wortel en al zijn ze omgevallen andere bomen meenemend. Meteen zie je wat dat een variatie brengt. schuilplekken, nestplaatsen , voedingsbron.|Tijdens mijn rondje waarbij ik toch ook nog een salamander in een van de emmers vond. Normaal trekken amfibieën ’s nachts. S Nachts is de vochtigheid hoger en natuurlijk de de veiligheid groter want met zo’n massa padden op pad is vragen om problemen als je overdag loopt menige reiger zou dan likkebaardend klaarstaan bij zo’n poging overdag. Leuk is ook om te zien dat al die padden dus overdag helemaal verdwenen zijn. Ik kon er geen een ontdekken en we hebben er ondertussen toch wel zo’n driehonderd amfibieën overgezet waarvan twee honderd padden zeventig bruine kikkers , 17 watersalamanders en 5 kamsalamanders wat meteen aangeeft hoe zeldzaam de salamanders zijn. Onze opbrengst van gisteren was nog niet eens verwerkt in de statistieken. Op Sint Joost zijn zelfs al zo’n duizend exemplaren overgezet. Daarvan was er slechts een kamsalamander, maar naar wat ik heb begrepen is dat wel een nieuweling in Sint Joost .
De emmers worden twee keer per dag geleegd een keer s ‘avonds rond half 10 en een keer ’s morgens om half acht . En dat op twee locaties, vanwege de veiligheid zijn we altijd met zijn tweeën minimaal . Daar zijn natuurlijk ook veel vrijwilligers voor nodig. Ik heb even de lijst bekeken en we zijn met vijftig man sterk. Ik help drie avonden in de week.
Terug naar vandaag. De buizerd zweeft majestueus boven de boomtoppen, uiteindelijk blijken het er vier te zijn. De vogels kwetteren dat het een lieve lust is. Ik loop door het nog dorre gele gebied dat rigoureus kort gemaaid was en heel voorzichtig ontwaren zich al nieuwe scheutjes. het is ongelooflijk het tiert van leven, allerlei insecten dwarrelen door de lucht en in het korte gras schieten spinnen voor mijn voeten weg . De boomklever is volop bezig langs de boomstam, in het water wemelt het niet van de padden maar wel van de kevers . grote dikke kevers zitten in en om het water, loopkevers, geel gerande watertor en nog meer . Plots klinkt naast me een schattig en bekend smakkend geluidje , zo eentje alsof je een beestje lokt. Een eekhoorn kijkt me vanachter de stam met gepluimde oortjes nieuwsgierig aan.  Het koppie gaat op en neer alsof hij me aan het aftasten is. Als hij besluit dat het veilig is kruipt hij langs de stam omhoog geen moeite doende om zich te verbergen. Toch zitten er zoveel takjes in mijn gezichtsveld dat het moeilijk is om hem te volgen. Ik zie hem duidelijk reiken om een takje pakken en volgens mij eet hij de verse knopjes eraf. Een vogel schiet  mopperend voor me langs ,een vrouwtjes fazant zat op een halve meter afstand en ik heb die arme schat niet eens gezien. Gevolg wij beiden een sprong in de lucht en waarschijnlijk een hartaanval van de schrik. Mijn aandacht is van de eekhoorn afgeleid, maar goed ook anders stond ik hier nog een uur. nog even naar de grote vijver dan.  Mijn bekende pad wordt her en der belet door flinke omgevallen/ omgewaaide bomen. al die rommel in het bos maakt het wel spannend, ik zie hoe gaatje en holletje ontstaan, zo’n enorme wortel is een ideale broedplaats voor een ijsvogel. De winterkoning heeft huis in de kleine takjes en de roodborst zit uitdagend op de stam, De klimop die om de stam loopt ligt nu ook op de grond en menig insect zit al op de nog plakkerige bolletjes. Ik moet "mijn bos"weer helemaal opnieuw ontdekken. zelf het water vertoond een grote verassing, het water staat enorm hoog alle tussendijkjes liggen her en der onder water. maar de grootste verassing zit op het water. eendjes niet zomaar eendjes maar ik zie krakeendjes, een fuut in een prachtige baltskleur, en nonnetjes een wit mannetje met wel drie vrouwtjes bij zich. heeft die het goed. Ook de zwanen vormen weer een paartje, en dan scherend over het water een vleermuis . Toch wonderlijk hoe je steeds iets nieuws ontdekt. Voor mij was dit een hemelse dag en als dit een voorproefje is dan laat ik me graag overvallen met al dat moois.

eropuit


Eindelijk na twee weken smachtend te hebben rondgehangen kon ik eindelijk weer eens eropuit.  Eindelijk was het gestopt met regenen. Een licht sneeuwtje geeft de bodem een ietwat witte tint. Een beetje maar. De grond is ondanks alle regen en dooi die hier heeft plaatsgevonden toch weer wat opgevroren zodat het zachtjes knispert onder mijn voeten.
 
 Wat een hemelse rust. Ik heb nog geen honderd meter gelopen of ik ben al beloond met een buizerd en in de verte een reiger. Die heeft het flink koud tenminste zo lijkt het voor ons mensen. Hij zit in elkaar gedoken omdat dit voor hem de meest economische manier is om zichzelf warm te houden in een windje dat overal doorheen snijdt. Het ziet er wel heel koud uit ondanks een waterig zonnetje die zich eindelijk na twee weken weer eens laat zien. Ondanks alle hinder loop ik toch tegen de zon in. Ik wil zo veel mogelijk zon opvangen om die ellendige depresieve mood van me af te werpen. Het zonnetje doet inderdaad wonderen en al gauw voel ik mijn energie terugkomen. Mijn humeur en onrust dat echt om te schieten was verdwijnt eindelijk om plaats te maken voor een gevoel van rust. Na twee weken binnen te hebben rondgehangen is het gewoon heerlijk om de buitenlucht weer te voelen. Een windkrachtje van 3 voert tussen de bomen door met als gevolg dat de dorre eikenbladeren die nog aan de bomen hangen zachtjes meeritselen met mijn voetstappen.  Mijn oren spitsend bemerk ik een verandering in het geritsel. Achter me loopt iets, ik word  weliswaar afgeleid door een pimpelmees voor me  maar draai me toch om. om achter me twee prachtige hindes de beek te zien oversteken en daarna het veld in te verdwijnen. Ooh wat heb ik dit gemist. Verder lopend word ik mijn aandacht geleid door een zacht zeer lieflijk geluidje. Ik sta stil om te proberen te ontdekken wat het is, ergens doet het me denken aan goudhaantjes. Dan beweegt er iets,  een boomkruiper kruipt  langs de stam. Het is niet het geluid dat ik ken van een boomkruiper. Ik volg de vogel, die er twee blijken te zijn. Afvragend of dit de gewone of de taiga boomkruiper is. 
De foto’s zullen het kunnen uitwijzen. Verderop word ik opgeschrikt door harde klappen op het ijs. Toch maar eens even kijken. Het blijkt iemand te zijn die een wak slaat in het ijs.  Een loslopende hond grrr, daar kan ik me zo aan ergeren en de opmerking, ja dan kunnen de vogels ook wat drinken. Slaat eigenlijk nergens op want er zijn  nog genoeg drinkplaatsen, veel stromend water met al die regen en daarbij als er geen water is dan drinken de vogels hier sneeuw als dit er ligt.  Ik heb ook vetbollen opgehangen, vertelde die ook nog terwijl hij zich uit de voeten maakte. Dit omdat er nog iemand kwam kijken wat de commotie was.  Vreemde vogel gaf ook de ander toe. Weerfotograaf was hij, maar een  klein tripje langs de vogeltjes vond hij ook wel leuk. Vooral de schaatsende pimpelmeesjes waren een genot om naar te kijken. 
Na even met elkaar opgetrokken te hebben en een kleine rondleiding te hebben gegeven vond ik het wel weer tijd om mijn eigen weg te vervolgen. onderweg kom ik de meest vreemde en ongevaarlijke bekkentrekkende wolven en monsters tegen totdat ik de echte monsters tegenkom. Langs de beek naar de andere kant van het bos ,word ik opgeschrikt door een paar harde knallen. Jagers dat kan niet anders.  En nog dichtbij ook. Ik draai me om en ja hoor ze lopen op nog geen 25 meter achter me. Mag dat zo maar midden op de dag? Midden in een natuurgebied waar toch ook nog wat mensen lopen, het zit me niet echt lekker. Wij "de toeristen" lopend met groene of donkere jassen en dergelijke en zij met de opvallende oranje hesjes zodat ze mekaar niet raken. Reden te meer om te zorgen dat ik bij ze uit de buurt ga. De hazen hebben helaas geen schijn van kans aan alle kanten zijn ze omcirkelt dan knalt het weer twee keer. Duidelijk dat de buit weer binnen is. Ik walg van dit soort praktijken. Vind het zelfs zinloos en onnodig. Gelukkig knalt het verder niet meer en na een tijdje kan ik weer genieten als is het ene beetje wrang.
Daar waar het zogenaamde vogelwachthuisje ligt kom je in een heel ander landschap terecht.
Zeker na alle veranderingen die er hebben plaatsgevonden zie je grootste wijdsheid en in dit weer een heel ruig en guur karakteristiek landschap. Terwijl ik in mijn tas rommel omdat ik het tijd vind voor een lekker warm kopje koffie gebeurt er ineens van alles om me heen. Een roedel reeën blijkt ergens door opgeschrikt te zijn en rent  alle kanten waaronder mijn kant uit, om al gauw omdat ik natuurlijk een enorm obstakel ben weer van richting te veranderen en toch weer het bos in te rennen. Tot mijn opluchting trouwens anders waren ze zo richting de weg en de jagers gerend en ze zagen eruit of ze al genoeg problemen aan hun hoofd hadden. Als beloning voor het feit dat ik ze de ruimte gaf, verstilde het tempo al gauw tot een iets gehaaste pas. En al snel lopen ze gewoon langs me heen weer verder het struikgewas in. Waarna er alleen maar mooie witte kontjes te zien te zijn. Wat een dag met tegenstellingen vandaag. Ik mag dan wel twee weken niet buiten zijn geweest maar zoveel commotie in een dag hoeft toch ook weer niet. Ik besluit door Gebroek terug naar huis te lopen onderweg kom ik dan nog langs een nieuw stuk waar veel onkruiden stonden van de zomer daar kan ik zeker nog de torenvalk zien. Er zitten minder vogels in het gebied dan ik verwacht had maar het is ondertussen al behoorlijk laat aan het worden. De torenvalk zie ik inderdad jagen maar helaas kan ik hem met de verrekijker slecht volgen. De kou zorgt dat het smeer hard wordt en de quickfocus wil helaas niet meer. Jammer maar niets aan te doen. Genieten doe ik toch wel van zijn vlucht, het gebid in de lucht en de schijnaanvallen om maar iets op te jagen. Ik kom uit in een weiland en besluit door het weiland te lopen normaal kom ik hier nooit maar ach het is een dag van verrassingen en ook hier word ik halverwege begeleid door twee reeën.Het is duidelijk dat de dieren nog helemaal van slag zijn het vuurwerk en jagers er  bovenop is teveel vanhet goede denk ik. Na nog te hebben genoten van een prachtig matkopje kom ik bij de grote rijksweg terecht.
De telefoon trilt in mijn broek, wat een prachtige timing.