levenslessen


Life, leven … als je alles van dag tot dag langs je heen laat gaan lijkt er niets te veranderen maar als je dan de tijd neem om terug te kijken  dan is het van Wow is dat allemaal bebeurd?  Heb ik dat allemaal beleefd ?
Net als deze site. Mijn laatste bericht was december 2014 en nu zitten we alweer in augustus.
Echt een gevoel van djeez wat vliegt de tijd.  Maar er was meer aan de hand.

Een gekrenkt vertrouwen, geweld meegemaakt, een muur opgebouwd, vrienden kwijtgeraakt , weer vertrouwen opgebouwd met heel veel moeite jezelf weer durven bloot te geven, huisje boompje beestje proberen op te bouwen met twee kinderen en dan blijkt dat die persoon waar je een half leven mee geleefd hebt je vanaf de eerste dag voor de gek heeft gehouden. Alleen maar met je meepraatte,om je te paaien , je aan hem te binden. Je leeft , je voedt de kinderen op en je bent druk met je werk ,  Je vader wordt zomaar lukraak overvallen neergestoken en weer wordt je geconfronteerd met geweld, de emmer loopt over . Time -out .

En dan na jaren met jezelf worstelen en de schuld bij jezelf zoeken krijg je de kans om even adem te halen. Om te realiseren  wie ben ik, wat voel ik , wat doe ik ?  Dan merk je ineens hoezeer je uit elkaar groeit…. stad en natuur. appartement hutje op de hei en dan realiseer je ineens hoe kan dit want je heb dit toch van het begin aan duidelijk aangegeven.? ……. Waar komt dit vandaan????…….Wat een verspilling van tijd???? Bedrogen alweer …………….  En dan voel je je ineens weer slachtoffer , net zo’n slachtoffer als toen degene die je inelkaar sloeg omdat je toen nog te sterk was, en je dat blijkbaar nodig had om gevormd te worden naar zijn beeld. Slachtoffer omdat anderen je willen maken tot iets anders alleen om als pronkstuk te dienen. korte rokjes terwijl je liever je in rubber laarzen liep, strakke truitjes met blote décolleté terwijl jein je hart het liefste in een trui woonde.

Dan volgt er een scheiding ………….weer een mislukking, een wereld stort in elkaar, terug bij af.

En stapt er na jaren weer iemand in je leven, iemand die je nog kent van vóór alle beschadigingen,die je wezelijke ziel kent. Iemand die je helpt die wezenlijke ziel weer terug te halen, iemand die je accepteerd zoals je bent, Iemand die het je gunt om in die trui te wonen, maar ook Iemand die begrijpt hoe het voelt om alleen te staan in een huwelijk. Iemand die ook zijn halve leven lang heeft moeten vechten om zichzelf te mogen zijn en in die strijd bijna zichzelf verloor.
Iemand die zomaar door de jarenlange opgebouwde muur heen liep alsof er gewoon een opening inzat.
Van alleen zijn naar een eenheid, een samenzijn van blind vertrouwen , voelen dat het echt is. Thuis komen zonder beiden een huis te hebben.

En dan de reactie van anderen, onbegrip, verbazing, vrienden die je niet meer uitnodigen, schijnheiligen die zich niet meer laten zien maar ook vreemden die schijnbaar precies weten wat er gebeurd is, Ondertussen terwijl de tijd weer doorloopt nemen we de zorg op van een zieke schoonvader omdat hij het ons vraagt en omdat  niemand anders het doet, nee dat is niet helemaal waar, maar feit is wel dat degene die het zou moeten doen het naliet.
Dus dan kom je als toen toch nog bijna vreemde terecht bij een nieuwe “schoon”vader en bouw je een band op die zo echt en ontzettend diep is dat je gewoon niet meer anders kunt,  want vader en zoon zijn 1.  Verzorgend met ons tweetjes ,dag in dag uit , iedere dag en uiteindelijk zelfs ’s nachts waardoor we uiteindeijk maar gaan inwonen omdat we dan meer rust krijgen ……………….. wakend tot in de dood.

En daarnaast vindt er een psychich gevecht met familieleden die de kant van zijn ex kiezen ( alsof er gekozen moet worden) Familieleden die er zelfs mede voor zorgen dat een vader uit duizenden zijn eigen kinderen niet meer kan zien. Maar waarschijnlijk de kinderen wijsmaakt dat het aan hun papa ligt of zelfs aan mij.
Afgunst, jaloezie, verwijten, beschuldigen zelfs, gestalkt worden, rechtzaak, En daartussendoor mijn eigen moeder die ziek is, waarschijnlijk al jaren, chemo, ziekenhuizen en dan uiteindelijk de dood,  geen mooie dood want het was een strijd om het leven los te moeten laten precies op de dag af 1 jaar later dan “schoonvader”, nu ook alweer meer dan een jaar geleden.

Life, leven,  geleefd worden
even adempauze
Maar het is voorbij, dit is mijn site, mijn leven, mijn uitlaatklep

Ik slik niet meer, ik zwijg niet meer

Het leven is te kort , de tijd gaat te snel

Advertenties

mijn hart.


zaterdagochtend,
de temperaturen lopen op ,
mijn bloed begint te kriebelen.
ik hoor de vogeltjes fluiten,
ineens komen de muren op me af.
ik moet echt naar buiten.
mijn hart huilt,

frisse neus halen, afreageren, moe worden, uitwaaien,  noem het zoals je het wil, maar ik moet er gewoon uit.
voel me soms zo opgesloten, dan loop ik te dribbelen en word ik nog gek van mezelf.
rust om mijn boek te lezen heb ik niet, ben met duizend dingen bezig en krijg niets af.
mijn hart huilt,

kwaad? teleurgesteld ? emotioneel dat zeker, vooral toen hij ineens verontwaardigd tegen me zei: Ik kan die knop niet even omzetten zoals jij dat hebt gedaan.
Ja, dus toch kwaad alsof ik dat toen al even zomaar deed, alsof ik ’s morgens wakker werd en besloot om zomaar te willen scheiden. De knop zoals hij dat noemt was voor mij een opluchting.
Nu zijn we alweer bijna vier maanden verder. Ik blijf niet stilstaan, ik wil verder met mijn leven.
mijn hart huilt ,

Samen één kunnen worden en ik weet dat het kan.
Zoveel van iemand houden dat je aan niets anders meer kunt denken, Verliefdheid, tot over je oren, trillende knieën,
vlinders in de buik, ergens toen ik een tiener was heb ik deze gevoelens mogen beleven. Als ik toen had beseft hoe speciaal dat gevoel was, had ik nu geen spijt gevoeld.
mijn hart huilt,

Ik wil nog steeds hetzelfde, gewoon iemand die mijn en zijn dromen met me deelt. Iemand die me ten alle tijde steunt en aan me denkt. Iemand die zijn mond houdt midden in een gesprek om te kunnen genieten van een buizerd die zwevend over onze hoofden manoeuvreert.
Iemand om mee samen te werken, iemand die gelijkwaardig is aan mij, iemand die kan genieten van de kleine dingen in het leven zoals een boek lezen op de bank, een wandeling voor het slapen gaan. Samen kunnen lachen, samen stil kunnen zijn, samen kunnen kletsen, maar vooral iemand die niet bang is om te zeggen wat hij wil, wat hij denkt en die ook zijn eigen mening heeft. Iemand die zijn vrije tijd in mij wil investeren en geïnteresseerd is in wat ik doe en voel. Dat is niet makkelijk want ik doe wat ik voel, impulsief, spontaan, onvoorspelbaar met vlagen.
mijn hart hoopt.

Konijnenliefde .


Het zat eraan te komen natuurlijk. Vanaf het moment dat ik Clausje had gevonden of beter gezegd vanaf het moment dat de twee gekooid naast zaten werd duidelijk dat deze twee samen wilden zitten. Een snuitje werd door de tralies geduwd om zich door de ander te laten likken.

CIMG2122 Blijkbaar bij konijnen het toppunt van acceptatie.  Voordat het zover was moest onze arme Rockey  gecastreerd worden , leuk hoor neemt je baasje eindelijk eens een vriendinnetje mee en dan ben je voordat je U kunt zeggen al je balletjes kwijt. Ook daarna moesten ze nog uit elkaar blijven want volgens de dierenarts moest dat nog 6 weken duren. En daar begonnen de “problemen” Rocky was gecastreerd , rook anders, bewoog anders , reageerde anders. Al gauw begonnen de konijntjes hun interesse in elkaar te verliezen en ik was al bang dat straks de liefde zou overgaan in haat. Na me op een konijnenforum helemaal ingelezen te hebben bleek dat je niet zomaar even twee konijntjes bij elkaar kunt zetten, het proces zou dagen kunnen gaan duren. Op het forum werd ook duidelijk gemaakt dat 6 weken wel erg overdreven is en dat je konijnen zonder problemen na twee a drie weken bij elkaar kunt zetten. Ondertussen moesten we ook gaan denken aan huisvesting voor die twee, ze zitten nu ieder in een kooi met een ren erom heen. Het werkt wel maar neemt ook ontzettend veel plaats in. En daarbij waren de halve rennen ook niet ideaal, veel te weinig beweging.  Om de interesse tussen de twee weer wat aan te wakkeren heb ik hun speeltjes om en om in de verschillende kooien gelegd en ook hebben we een tak van de appelboom dusdanig vast gezet dat ze samen moeten eten. Weliswaar ieder aan één kant. Later las ik weer dat helemaal niet goed zou zijn omdat dat de territoriumdrang zou verhogen. Niets van gemerkt trouwens.  Dus om te testen hoe de twee werkelijk samengaan had ik gedacht om ze te laten proefkoppelen dit omdat volgens de experts meerdere korte koppelpogingen de kans op slagen vergrootte. Belangrijk was dat dit op neutraal terrein plaatsvindt. Nu wilde ik ze eerst pas zaterdag gaan koppelen maar omdat het schijnbaar zoveel stress geeft en de temperaturen behoorlijk omhoog aan het gaan zijn was ik bang dat het zaterdag wel eens te warm kon worden voor zoveel spanningen, Ik kon alles verwachten van  haren die in het rond vliegen ,vechten, bijten, rijden,  stampen , grommen. Er werd dus geadviseerd om ovenhandschoenen en een bezem in de buurt te houden voor het geval het tot bloedens toe eraan toe ging.

Buiten onder het afdak waar geen zon komt had ik de ren opgezet. Hierin een doos zodat een van de twee kan schuilen/vluchten als het hem of haar teveel wordt, en een schaaltje water. Verder niets, geen afleiding , en geen verdere schuilplaatsen. Toen dat klaar was heb ik de konijnen erin gezet, die meteen heel nieuwsgierig hun nieuwe omgeving gingen ontdekken. Vrolijk huppelend kwamen ze elkaar tegen en er werd even gesnuffeld , het leek wel alsof ze zoiets hadden van hé !… jij ook hier? En weer verder snuffelend. Elkaar de ruimte gunnend en bijna negerend. De  een zat op een gegeven moment links de ander rechts… Wat moet ik hier nu mee?  Clausje zo jong als ze is begint te rennen, blij met de ruimte, terwijl ze langs Rockey heen rent zie je dat ze haar lichaam bewust langs Rockey heel laat gaan. Rockey zit er beduusd naar te kijken. Contact, wat meent dat jonge ding zich wel. De tweede keer rent ook hij weg. Ze schrikken van elkaar en meteen zitten ze weer ieder aan een kant.  Quasi nonchalant begeeft Rockey zich naar de doos en huppelt eromheen, gevolg in beeld uit beeld, dan even omhoog kijkend over de doos, met zijn kin markeert hij de doos, zo die is van mij . Clausje nieuwsgierig naar wat er gebeurt gaat nu ook eens kijken, ja een leuk ding erop erin , hé ruik ruik een geurtje en meteen gaat ze met haar kin over dezelfde plek waar Rockey heeft geveegd en om evne de puntjes op de IE te zetten , doet ze een klein plasje in de doos, mopper mopper want ik probeer haar zindelijk te maken.Nog even een vluchtig contact maar geen gevecht , geen gerij geen gebijt, Ik riskeer het om hun beider toilet die zeer territoriaal is toch maar in de ren te zetten want anders is mijn werk van twee weken verloren.  Clausje maakt gebruik van Rockey’s toilet , Rockey van de hare. Volgens mij was dat het ultieme teritoriumgevecht. Ik kreeg honger dus ik ga naar de keuken om een boterham te maken. knisper knisper , ritsel , toen ik weer buiten kwam stonden de twee gemoedelijk naast elkaar tegen het hek te wachten op wat lekkers, nou een blaadje sla dan maar, samen eten verbroedert. Tijdens hun etentje wrijft Rockey met zijn kin over haar oor , van mij !!! lijkt hij te zeggen. Clausje wil hem likken maar dat vind hij maar niks, hè die vrouwen ook altijd, ik heb wel wat anders aan mijn hoofd en duwt met zijn kop onder haar zij waardoor zij weer wegspringt. De jacht is nu dan toch geopend. Even rennen zeachter elkaar , dan wordt er weer genegeerd en dan komt haar sprint weer, dan hij in de doos dan zij weer en  als ze hem dan eindelijk tegenkomt terwijl hij ligt bij te komen begint ze over zijn kop te likken. Na een voorzichtig likje , een tweede lijkt hij het dit keer toe te laten met als resultaat een zeer uitgebreide wasbeurt tussen zijn oren . aaaaaaah Lief , natuurlijk.  Dan zitten ze naast elkaar zichzelf te wassen ieder heerlijk op zijn gemak. Als beloning krijgen ze een berg hooi want zezullen wel honger hebben van dat hard werken   Gevolg de proefkoppeling is een zeer groot succes met als gevolg dat ik beide kooien helemaal kon schoonmaken , voor de zekerheid met Dettol gesopt om alle aanwezige geurtjes te verwijderen. Mijn plan is om ze dan ook maar niet meer apart te zetten maar ze beiden in de ren met de kooien zonder tussenschot te zetten, dan kunnen ze zelf beslissen wie waartoe wil.

Als alles schoon en ontsmet is zet ik ze beiden weer binnen. Dit is helemaal leuk. Weer zijn ze zeer geinteresseerd in hun  nieuwe omgeving, Rockey springt bij CLausje in de kooi en lijkt rond te kijken zo van , nou leuk optrekje heb je. Clausje bij hem, nog niet samen in een kooi als de een erin komt, vliegt de ander eruit. Wel saampjes overal sporen afzetten. Vanmorgen waren ze aan het rennen en over elkaar heen aan het springen, een konijn met vier poten tegelijk in de lucht is een super vrolijk konijn.  Vanmiddag heb ik ze, nadat ik ze helemaal heb nagekeken op eventuele bijtwondjes, weer lekker saampjes buiten gezet.  Morgen komt het nieuwe hok ( een heel meubelstuk , maar wel leuk )  dat ze dan meteen kunnen inwijden.  Ik snap eerlijk gezegd al die commotie met dat koppelen niet maar waarschijnlijk heb ik gewoon geluk gehad, aan de andere kant heb ik goed naar het gedrag van mijn konijntjes gekeken en hun het tempo laten bepalen.  Ik heb geen idee welk konijn dominant is, ik geloof geen van beide. 

Ik moet zeggen, absoluut geen spijt ondanks dat mijn beurs wel even is geschrokken maar  het is wel heel gezellig met de konijntjes zo samen en ondanks dat ze met ze tweeën zijn vragen ze beiden nog meer aandacht en aaitjes dan voorheen.

St Nicholas church in Dereham


 

Ik ken er een paar die heel blij zijn dat deze foto’s eindelijk langskomen. Al de eerste keer in Dereham had ik de neiging om de familie de familie te laten en eens echt de toerist uithangen, maar toen kwam het er niet van. Nu voelde ik me bekend en vertrouwd genoeg om op speurtocht uit te gaan en daar lag achter de Ted Ellis walk net voordat je het centrum inloopt deze magnifieke kerk. Lonkend, verleidelijk, en toe ineens het zonnetje zijn dak raakte was ik helemaal verkocht, zeker toen mijn oog viel op het pad naar de graven toe. 

Ik ben gek op oude graven, grafstenen en kerken. Dat is niet zozeer om religieuze reden maar zeker wel vanwege de architectuur. Kerken zijn daarvoor prachtige voorbeelden zoveel culturen zo veel verschillen niet alleen van buiten maar zeker ook van binnen. want binnen in een kerk vind de beleving plaats en de reflectie van wat er binnen in zo’n kerk afspeelt geeft aan hoezeer de kerk in of buiten zijn parochie staat. In deze kerk kwam de warmte en de huiselijkheid naar voren. De vele gedenkplaten , zowel in steen als in het glas in lood laten al iets blijken van de betrokkenheid van de mensen. Maar wat vooral opviel bij binnenkomst  was het feit dat er een aparte speelhoek is voor de kinderen  met een matje op de vloer en stoeltjes, een Box en speelgoed en al.  Ergens in een doos stonden bekertjes en een fles ranja-achtig iets. Verderop kwam ik geborduurde kussentjes tegen als herinnering. Met  moeite trok ik me los want hoe meer ik door de kerk liep hoe meer ik zag.