genieten op een zondag morgen


Afgelopen zondag op pad in een Belgisch natuur gebied, net bij ons over de grens en voor ons totaal onbekend terrein. Een juweeltje zoals nog wel zal blijken.  Om te beginnen is er meteen aan het begin een proefveld voor de grauwe klauwier ingericht.  Hopelijk zal hij daar gaan nestelen.
Verder werden we van de ene verassing in de andere verassing geworpen.  Zoveel biotopen bij elkaar is een genot voor de vogelaar, terwijl het gebied op zich niet overdreven groot is maar wel verbonden met andere gebieden.

 

IMG_5316

Het gebied bestond uit veel water, plassen, beekjes, stroompjes,  moerasbos enz.
Ondanks het feit dat het weekend was was het er toch redelijk rustig zodat we niet werden gestoord door blaffende honden, of schreeuwende mensen omdat  honden nooit luisteren. Het was een heerlijke dag, lekkere temperatuur, geen tot weinig wind.

IMG_5231

De hele natuur straalde rust uit. Vogels floten volop, vlinders fladderen over het gras, en in de wei liepen kortgeschoren schapen te grazen. Kleine krokkelende paadjes die tevens toch ook duidelijke routes zijn.

IMG_5264
IMG_5380

En we worden geleid langs schermen en kijkpunten.
Een prachtig voorbeeld van hoe natuur en recreatie hand in hand kunnen gaan.
Zonder te storen kan de toeschouwer genieten van het theater dat de natuur in petto heeft.

IMG_5417
Tenminste een toeschouwer met respect voor de spelers.  Net als in het theater kan een harde stem, een mobiele telefoon een enorm storend element blijken niet alleen voor de spelers maar ook voor het andere publiek.  En dan valt weer op hoe sommige van die zogenaamde natuur-paparazzi met hun grote toeters en bellen zo vol van hunzelf zijn dat ze dat ze blijkbaar alleen zichzelf willen horen, maar vooral willen pochen over alles wat ze gezien hebben IMG_5405
We stellen ons verdekt op achter verschillende open raampjes met een wel zeer comfortabele bank en genieten desondanks het gekakel van de buurman van het schouwspel dat zich langzaam voor onze ogen ontvouwt.  En terwijl we genieten van een capriolen uithalende boomvalk die ik met mijn eenvoudig cameraatje probeerde vast te leggen, Alleen het proberen te volgen van de vogel is al een sport op zich. Hoor ik naast me bij de buurman alleen maar commentaar over te donker, te snel enz.  en ja het is geen wereld foto maar wel mijn eerste boomvalk ooit.

IMG_5398
Terwijl wij al een half uur aan het genieten zijn van meerdere rietgorsen die verstoppertje spelen in het riet wordt de buurman ook ineens wakker , kijk een rietgors. Wij kijken elkaar stil maar ook veelbetekenend aan. Ja een echte vogelaar dat is duidelijk. nog duidelijker toen ik neens een opvallend geluid hoorde. een soort loeiend geluid. eigenlijk best wel dichtbij , De buurman reageerde niet maar was ondertussen wel volop aan het vertellen over et feit dat hij een roerdomp had gefotografeerd. Zo geïnteresseerd dus dat hij het geluid ervan niet eens herkent. Voor mij is het duidelijk deze zogenaamde natuurliefhebber is niets meer en minder dan een natuur papparazzi die zich alleen maar interesseert voor de beste kiek.
Wij genieten nog wat na van de vele vogels die zich laten zien als er opeens nog een cadeautje voorbij komt Opvallend blauw maar ook schuw, toch wel het mooiste vogeltje dan toch op zijn minst een ervan alhoewel ik wel heel veel vogels mooi vind.
IMG_5344

IMG_5345

IMG_5346

IMG_5347

IMG_5348

IMG_5349
Dat is toch op en top genieten zoiets  net als al dat jong grut dat we langs zagen zien komen .  Weer bijgetankt nemen we afscheid van het gebied waarbij we ons stellig voornemen om lekker eens een keer door de week en lekker vroeg weer terug te komen. Waarschijnlijk, zeker weten  niet voor de laatste keer.

stilletjes


stilletjes staan we hand in hand
op een lieflijk plekje in het mos
alsof we in een sprookjesboek wonen
stilletjes kijkend met onze oren
zachtjes knijp je in mijn hand 
ik staar naar jouw reebruine ogen
ze glinsteren, flonkeren van genot
jij kijkt dwars door mijn ziel 
en fluistert zachtjes in mijn oor
ik laat je nooit meer gaan 
en het voelt als duizend vlinders 
als een heerlijke warme deken om me heen
plots geritsel in het stekelige struikgewas
statige pootjes banen zich een weg
en blijven ineens verbaasd staan
vier reebruine ogen staren naar ons
een flonkerend zwart nat neusje valt op
de adrenaline raast door ons lijf 
stillekes ons adem inhoudend 
genietend van dit prachtige geschenk 
en dan kijk ik in jouw reebruine ogen
en fluister zachtjes terwijl ik in je hand knijp
jou laat ik ook nooit meer gaan. 

Afbeelding 

Winter


Afbeelding

Buiten lopend, wandelend

Verademend

Een waterig zonnetje breekt door de wolken

de warme gloed op mijn wangen

een pad met ongerepte sneeuw,

bevroren , knapperig en vervaarlijk,

gerustellende eenzaamheid

doorbroken door opduikende sporen

vogels, konijn en haas 

hebben mijn pad gekruisd

koude stilte, 

Zwarte silhouetten in lucht en kale bomen

groot dreigend maar ook klein speels

De heldere zang van de koolmees

ik ben niet alleen

nooit 

Afbeelding

vogelshow


We struinen regelmatig wat vogelshows en vogelbeurzen af.  Op zoek naar parkieten of om er gewoon een middagje uit te zijn tijdens een mistroostige zondag.  Soms komen we ook andere vogels tegen dan kanaries en parkieten.

Afbeelding

Afbeelding

Afbeelding

Afbeelding

Ik heb er toch altijd wat moeite mee als je soms ziet wat er zich afspeelt. Zo zijn we al menige lijster, goudvink,  roodborst of sijs tegengekomen en als ze opgekweekt worden in een volière heb ik er alweer wat minder moeite mee. Maar het is toch altijd verbazingwekkend hoe veel van deze vogels altijd tijdens de trek worden aangeboden. Wij als kenners herkennen zo’n gevangen vogel altijd meteen en de neiging om de deurtjes open te zetten is dan ook echt groot.

We hebben zelfs al eens drie pimpelmeesjes in een hoekje zien zitten geringd en al,  dus sta je als melder machteloos. De kweker heeft ze gewoon vanuit de nestkast geringd. Gelukkig zien we ook dat heel veel kwekers geen gevangen vogels meer accepteren dus blijven we hoop houden.  Zelf verhandelen we geen vogels op zo’n show maar het is wel altijd leuk om in contact te komen met andere vogelliefhebbers. En gelukkig zijn er heel veel zoals wij. Wij hebben Grasparkieten, Valkparkieten, Bourkeparkieten en Catherina parkieten. We kweken wel met ze maar eigenlijk is het de vogel die bepaald hoe en met wie.  En als de beestjes te oud worden mogen  ze bij ons lekker blijven zitten en worden ze niet naar een opkoper gebracht. Dat wordt gewaardeerd want iedere ochtend is het een genot de volière in te lopen en tijdens voeder-momenten de vogels op de hand  of hoofd te krijgen omdat ze nooit opgejaagd hoeven te worden.  De jonge vogels die uit het nest komen worden ook altijd aan ons voorgesteld, moeders duwt haar spruit voorzichtig naar voren om kennis te maken. En mochten we het in ons hoofd halen om ze een keertje te vergeten ( dit is een keer gebeurd ) dan wordt dat luid en duidelijk door ze gemeld. Ik kan ze eigenlijk niet meer missen al die vogels om ons heen.

Afbeelding

Afbeelding

Novemberzon


Zomaar een gestolen uurtje, Een veld met uitgebloeide zonnebloemen

De koppen hangen geknikt,  triest en dor …doods

Daartussen gewapend met camera onopvallend

Staat stilletjes een vogelaar, kijker en camera in de hand

Op het oog een eenzame ziel ,helemaal alleen

Zachtjes wuiven de dorre takken, wiegend heen en weer

Ergens een bewegende tak,  geritsel onderin

Een boom vol bladeren van vogels komt ineens tot leven,

Groenlingen dit keer in zeer grote getalen ,

tellend in groepjes 5, 10, 25, 50, 100 nee het zijn er zeker 500

Snoepend van de rijpe zonnebloemzaden

De groenling dik log volvretend bovenop

Een pimpelmees dansend een zaadje pikkend

Om deze een stukje verderop in het gebladerte te verorberen

Een paar streepjes vallen uit de toon, een rietgors houdt zich verborgen

Dan ineens een hoop gekwetter, een schaduw schiet voorbij

Een wolk van minimaal 500vogels schiet omhoog

Gefladder en een zware landing , oog in oog met een sperwer

Spanning is voelbaar,  verstoord kijken een paar gele ogen me aan

Ja zeg denk ik, ik was hier echt wel eerst.

Zomaar een ontmoeting op een mooie novembermiddag.

Zomaar twee uurtjes uit mijn leven

bosuil



bosuil

Een ontmoeting met een bosuil, altijd een leuk moment om de bosuil te ontdekken, deze had mij net zo goed in de gaten als ik hem en toen hij vond dat de fotosessie maar voorbij moest zijn kroop hij zelfs nog meer achter de stam. Het was een heerlijk einde van een prachtige dag.

 

De torenvalk


Ik heb deze al eens gepubliceerd, maar ik vind hem zelf zo mooi en lees hem graag, het brengt namelijk een herinnering terug waarbij ik op de dijk van de Stevolplas stond en het hele tafereeltje gade sloeg, inderdaad in de stromende regen.

Ik was zo gebiologeerd, door het tafereel dat zo dichtbij mij plaatsvond dat ik wel moest blijven kijken, mijn zorgen leken ineens zo onnozel met deze overlevingsvlucht.  Mijn negatieve gevoelens stroomden weg door de regen en maakten plaats voor hoop en behoefte aan een nieuw begin.   Gisteren was ook zo’n regenachtige dag maar vandaag schijnt volop de zon. Ik ga nu lekker naar buiten,genieten van mijn eigen tuin  in wording en wie weet morgen weer eens een hele dag op pad. De baterijen in de lader, de verrekijker op scherpte.  Ik ben er niet veel maar ik geniet, ik leef en heb echt de liefde van mijn leven teruggevonden , een maatje voor het leven met dezelfde interesses en dezelfde liefde voor het leven, de natuur en mijn tuin.  Voor het eerst geen behoefte meer om alleen te zijn, wel wandelen en erop uit, maar geen vlucht meer. Ik heb rust gevonden ondanks het feit dat we het ontzettend druk hebben. Mijn werk met nog steeds alle commotie, mijn grote kinderen met grote problemen, zijn bedrijf met klanten, zijn best om mij hierin in te werken  en zijn bijna grote kinderen met hun al evengrote problemen.  Niets vergeleken met deze overlevingsstrijd natuurlijk.

De torenvalk
Een dag in November,

Biddend in de lucht, hangt ze stil. In de stromende regen. Ze moet wel. Ze heeft veel honger.

De wind en de regen moet ze nu trotseren om haar maag te kunnen vullen. Het is nu of nooit
want ondertussen is het al vier uur in de middag geweest en over een klein uur is het alweer donker. Als de torenvalk dan geen prooi heeft zal zij de hele nacht honger moeten lijden.
Dit is voor het kleine torenvalkje niet het meest ideale uitgangspunt, koude nachten en regen drainen het energieniveau van de kleine roofvogel. Als het energieniveau te laag wordt zal ze niet eens genoeg energie hebben om de volgende ochtend fatsoenlijk te kunnen jagen en afhankelijk moeten zijn van een  wel zeer onoplettende muis.

Ze weet dat die er echt nog niet zomaar zijn. De temperaturen liggen hoger dan gemiddeld en de muizen kunnen zich nog zonder problemen vol stouwen met allerlei achtergebleven maïskorrels, zaden enz. Voor de torenvalk funest want dat betekent dat ze extra hard moet werken om haar maag te vullen. De muizen zijn verzadigd en voldaan en laten zich nu niet snel zien.
Biddend hangt ze in de lucht, dan ineens slaat ze haar vleugels langs haar lichaam en laat zich vallen tot de halverwege de hoogte. Even klapperen de vleugels, de staart staat wijd open, sturend en turend. Ze klapt haar vleugels uit en maakt weer hoogte.

Blijkbaar was datgene wat ze gezien had weer weg.  Ze vliegt naar de oude zwarte versteende boom die kaarsrecht staat, paraderend als getuige van herinneringen aan oude vervlogen tijden. Even rust ze uit. Haar borst gaat zichtbaar op en neer ze is uitgeput. Maar de tijd dringt.

Ze realiseert zich dat ze het nog een keer moet proberen en na enkele seconden kiest ze weer het luchtruim. Ze vliegt en tuurt de grondoppervlakte af op zoek naar beweging. Ineens laat ze zich vanuit haar vlucht vallen haar vleugels strak langs haar lichaam, even verdwijnt ze uit beeld en schiet ineens langs de waterkant weer omhoog. Om zich  op een kleine meeuwensoort te storten, die terwijl hij geraakt wordt even uit koers raakt.

Het valkje heeft zich uit wanhoop op een zeer ongebruikelijke maar onoplettende prooi gestort. De kleine meeuwensoort blijkt echter een visdiefje die qua vliegkunst echt niet onderdoet aan het valkje en kan zich dan ook heel snel herstellen. Hij schiet er als een speer vandoor. Voor het valkje was het alles of niets en nu heeft ze misgegrepen.

 

Uitgeput wordt ze gedwongen om een paaltje op te zoeken. Ze schudt de regen van zich af. Ze heeft een hekel aan regen want met natte veren vliegen kost veel te veel energie. Gelaten kijk ze om zich heen. Ze ergert zich dat ze zich heeft laten verleiden. Ze schudt nog een keer de veren uit en poetst de vleugelpennen nog even goed op. Als ze zich nu eens even beheerst ondanks de honger, dan kan ze zorgen dat ze goed uitgerust is, misschien stopt het nog wel even met regenen. Ze zet haar veren op om zich te beschermen tegen de snijdende wind. Geïrriteerd probeert ze haar gedachten aan de lege maag opzij te zetten.

 

Langzaamaan stopt het met regenen, ze maakt zich klaar voor een volgende vlucht, de veren worden nog even goed na gekeken. Ze neemt even de tijd om de weerhaakjes van de veren op te ruwen zodat de haartjes weer goed aan elkaar plakken, zo zal ze dadelijk nog sneller en wendbaarder zijn. Achter haar breken langs de horizon de wolken en schijnen de laatste zonnestralen ineens tussen de wolken door. Haar tijdsraam  heeft er plots een half uur bijgekregen en met aan de andere kant een regenboog kiest ze het luchtruim, de wind die wat vriendelijker is geworden neemt haar mee omhoog. Ze spaart ze energie en is ze klaar voor een laatste jacht. Haar oog spiedt iets en gelaten laat ze zich zakken, de vleugels wijd, de staart open en manoeuvrerend, De wind die haar net zo’n parten speelde werkt eindelijk mee, het urinespoor van de muis is vers, ze laat zich zakken , nog een beetje waar eindigt het spoor?

Ineens klapt ze haar vleugels tegen het lijf en laat zich naar beneden vallen de poten vooruit. Op het laatste moment spreidt ze haar vleugels weer en bemerkt dat haar poten stevig een dikke sappige muis vast hebben gegrepen.

Eindelijk. Ze heeft vandaag weer geluk gehad. Deze nacht zal ze ook weer overleven .