Ochtendgloren


Terwijl ik loop door het witte bos, kraakt de sneeuw zachtjes onder mijn schoenen. De lucht is nog donker en de zon zal zich voorlopig nog niet laten zien. Ik vind dit een van de mooiste momenten van de dag. De wereld slaapt nog, terwijl de natuur heel langzaam ontwaakt. Ergens ritselt er wat. De merels beginnen al met hun zoektocht naar voedsel, de koude nacht heeft veel energie gevergd dat zo snel mogelijk aangevuld moet worden.
Toch zijn de geluiden gedempt door de zachte dikke witte deken, die zich nu over het hele bos uitstrekt. De konijnen zijn al buiten geweest te zien aan hun vele sporen, die door het bos en door de velden lopen.
Er straalt een apart gevoel van rust uit , ondanks de donkere wolken is het bos licht en helder door de lichte witte ondergrond. Bijna reflecterend zodat ik toch mijn pad kan vinden. Hier en daar begint er wat te tjilpen, het onmiskenbare geluid van meesjes. Vergezeld door het hele zachte hoge geluid van de goudhaantjes die hoog boven in de boomtoppen dansen.
Ik sta hier stil, genietend van het warme gevoel dat me omarmd. Hier voel ik me niet meer alleen. Hier voel ik de liefde die altijd al bij me was.
Ik kijk omhoog naar de sneeuw die dwarrelend uit de lucht valt, de vlokjes die steeds groter worden vallen als koude kusjes op mijn gezicht. De witte vlekjes met de donkere achtergrond geven de lucht een sprookjesachtige aanblik.
Het kind in mij komt naar boven, eigenwijs mijn muts afgooiend, mijn haren die nat worden, ik geniet met volle teugen en voel dat ik leef.
Staat de tijd stil of vliegt hij nu juist voorbij? Een vreemde gewaarwording als ik probeer dit moment zo lang mogelijk vast te houden. Dat dit niet lukt blijkt als de eerste mensen alweer op de achtergrond te horen zijn.
Schreeuwend naar de hond die niet wil luisteren verstoren ze wreed de vredige rust die er zo-even heerste. Geen respect, schiet er geïrriteerd door mijn hoofd.
De sneeuwbui neemt langzaam af en de omgeving wordt weer lichter. Een sperwer deelt even zijn moment, zwevend op slechts drie vleugelslagen tussen de bomen door om even op een tak te landen, net genoeg tijd om oogcontact te maken voor hij zijn vlucht vervolgt. Een gevoel van respect overheerst.
Als hij verdwenen is blijf ik nog even staan, nagenietend van het moment,en zie hoe de struiken ineens weer tot leven komen, kleine zangvogels die de aanval hebben voorzien durven zich weer te laten zien.
Weer voel ik die zalige warme deken van liefde om me heen, me geruststellend dat ik niet eenzaam hoef te zijn, mij verzekerend dat ik deze problemen ook aan kan en ik geniet terwijl mijn lichaam trilt.
Helaas ook dit gevoel mag ik niet vasthouden en
mijn hart breekt weer even en huilt zachtjes als ik realiseer dat het langzaam weer tijd is om te moeten gaan, als ik mijn liefde weer moet loslaten, en weer moet laten gaan. Even voel ik me weer verloren, en ik slik een traan weg om te proberen dapper de realiteit tegemoet te gaan

Advertenties

kranenbroek


Het mooie weer van gisteren zette lekker door. Voor mij reden om lekker
naar het Kranenbroek te gaan eventjes een uurtje. Lekker de frisse
buitenlucht in en energie opdoen. In het weekend is het me te druk met
al die fietsers en wandelaars. Ik hoef zonodig niet zo ver het gaat me
vandaag meer om de frisse lucht dan de kilometers. En frisse lucht is
precies wat ik gekregen heb en meer. Het is al goed te merken dat het
voorjaar in de lucht hangt als er tijdens zo’n voorlentse dag de
temperaturen ineens omhoog schieten. De eerste muggen dansen in de
lucht en dankbare meesjes vliegen er achteraan. Ze schieten vanaf hun
takje omhoog de lucht in hangen dan even stil om zich dan weer om te
draaien in de lucht. Wat een acrobaten maar wat een zangers ook. Niet
alleen de temperaturen schieten omhoog ook het hormoongehalte stijgt
blijkbaar, waar eerst vrede en rust heerste is het nu pure rivaliteit.
afwisselend van de hoogste toon willen fluiten tot de felste kleurtjes
willen hebben .
De fletsheid begint te verdwijnen  en het lijkt wel dat met ieder verorbert inseect de kleuren feller worden,  geel
geler zwart zwarter en de rode borst van de vinken steekt al van een
afstand af.
Ik sta midden in het bos, links vliegen de staartmezen, achter me klopt de bonte specht in de verte voor me roepen de raven en kraaien, een hoog gepeip komt van de vuurhaantjes af, even komen er wat koolmezen langs, vanuit ene ooghoek zet een torpedo af om na een korte val de vleugels te gebruiken zodat een typische vlucht van de duif is te zien. even hoor ik de zwarte specht. in de verte hoor ik een trein voorbij gaan , een kind roepen en een hond blaffen. de roep van een fazant, en rechts valt mijn blik ineens op een kuifmees. Wat is die mooi, wat is die vlug. Mijn uurtje worden uiteindelijk drie uurtjes zoals normaal, als ik in het bos ben vliegt de tijd. Alsof ik in meditatie ben geweest, al mijn zintuigen op zijn scherpst. Dan voel je dat je leeft.
Dit is een leuke tijd, de vogels zijn actief, dapper en afgeleid dus de
kans om ze nu te bekijken is nu op zijn grootst nog even want als de
blaadjes weer opkomen zijn ze weer moeilijk te spotten en als je ze al
ziet zit er weer een blaadje in de weg.
gewoon eens doen. Luisteren naar wat je hoort en wie je hoort, waar
het vandaan komt om dan de dappere zanger proberen te ontdekken.

 

sneeuwwandeling


 Na de sneeuwstorm van gisteren is het weer een beetje gekalmeerd dus eindelijk kans om er eens even lekker opuit te gaan. Na zo’n sneeuwstorm waarbij het waait en guurt en een gevoelswaarde volgens de meteorologen op min 18 zou zitten is en bijna windstille dag met een zeer waterig zonnetje natuurlijk een hele weersverbetering. Helaas liggen hier de wegen allemaal dicht dus moet ik het kort bij huis zoeken de Doort zal nu onbereikbaar zijn. Dan maar naar het Kranenbroek, gelegen acter de manege met een zeer druk gebruikte weg geeft opties dus ik laat me inderdaad op die weg zo ver mogelijk afzetten en kan dan naar huis lopen. Het is duidelijk dat de weg druk gebruikt is tot aan het bezoekerscentrum van het Kranenbroek daarna zit het dicht. Ik zal dus iets meer moeten lopen.
De wandeling begint druk. Alle mensen komen een frisse neus halen. Kinderen en honden worden uitgelaten waarbij sommige honden zelfs de kinderen uitlaten. Andere honden "mogen" een slee trekken en sommige vinden het zelfs leuk. Lachende en onvermijdelijke gevallen blèrende kinderen zetten de toon. Op het water wordt nog steeds niet geschaatst en het is al van verre duidelijk dat het ijs nog steeds zacht is. Al gauw weet ik mijn weg uit de drukte te banen en nu kom ik alleen nog de doorzetters tegen. In de verte het geluid van blaffende en de hier altijd loslopende honden. Heel langzaam verdringt het geluid zich en verdwijnt naar de achtergrond zodat wij genieters langzaam het zachte getwiet van de vogels weer kunnen horen. Wel zo belangrijk als je ook wat wilt zien want dan weet je tenminste waar je naar moet kijken. Nou ja dat hoop je dan want de eerste groep vogeltjes maken het al behoorlijk moeilijk ze zitten zeer hoog in de toppen en terwijl ze zacht fluitend door de toppen bewegen zijn ze moeilijk te plaatsen.
 Als achter gebleven dorre blaadjes zitten ze onbereikbaar en gecamoufleerd in de bomen. Af en toe vliegt er ineens een grote wolk uit de boom en dan zie je  pas hoeveel vogels je dus nog niet gezien hebt.  Een grote groep dus. Putters of groenlingen misschien?  Putters niet, die klinken anders. Het klinkt een beetje als een gezellig groepje staarmezen maar zachter lieflijker voor zoverre dat mogelijk is. Even valt het licht op de juiste vogel en kan ik opmaken dat dit groene vogeltjes zijn met knipstaart, streepjes op de borst. Sijsjes wat leuk die had ik hier nog niet gezien. Deze wintergasten zijn heel onopvallend en gek op de zaden uit de elzenproppen. Overal hoor ik de bonte specht timmeren maar slechts af en toe krijg ik hem in een vlaag te zien. Ze zijn zeer actief en ongedurig. Af en toe klinkt er zelfs al een territoriumroffel. Ook de staartmeesjes vinden de gezelligheid weer heel uitnodigend en al gauw vermengen ze zich met de sijsjes die voortdurend zitten te kwetteren. De sneeuw ligt vrij hoog opgestoven en er zijn zat sporen te zien maar de meeste van konijnen, die zich door de drukte niet meer laten zien dit tot grote ergenis van de buizerd die hoog vanuit de lucht probeert zijn maaltje bij elkaar te scharrelen.  Het is heerlijk om buiten te lopen. Afstekend tegen de grijze met sneeuwgevulde lucht de grillige, kronkelende en donkere kale takken van de bomen als waren het de overgebleven nerven van het afgestorven blad.  Door het gebrek aan licht zitten vogels gecamoufleerd in de takken die als kleine schaduwplekjes van hoog de wereld bekijken. Neerkijkend op die gekke drukke mensenwereld. Het wordt steeds grijzer en ik besluit om maar langzaam in de richting van huis te lopen want meer sneeuw terwijl ik nog lekker warm ben daar zit ik niet op te wachten.
Dan een onbekend geluid. Het klinkt als gezang, een soort oiolo, geen idee wat het is. Het klinkt mooi, een beetje als van een wielewaal maar die zit lekker in het warme Afrika. Zoekend tuur ik de omgeving af hopend het geluid nog eens te horen. Dan een schril geluid, een soort gemiauw al een buizerdjong dat om zijn ouders roept. Het houdt lang aan en ergens verwacht ik een enorme roofvogel in de toppen van de bomen te zien. Het geluid verplaatst zich dus ik verplaats mee teruglopend. Ineens zie ik een grote zwarte vogel tussen de bomen door, opvliegend ik probeer hem met de kijker te vangen maar helaas hij is te snel. Een raaf? Als een sperwer tussen de bomen door. vreemd. ik loop verder en binnen enkele seconden hoor ik het geluid weer. Ik heb het nog eens gehoord en kon het toen ook al niet plaatsen zeker niet toen de bomen nog vol en groen waren, Het geluid klinkt zo duidelijk plaatsbaar dat ik weer terugloop mijn nieuwsgierigheid het wint van de kou en de honger.  Ineens kijk ik tegen een enorme zwarte vogel aan. Verbaasd maar blij dat ik eindelijk de bevestiging heb van alweer een jaar ? geleden. Het is een prachtige zwarte specht. En zo te horen is hij niet alleen. 
Hier doe ik het dus voor. Ik blijf zeker ene half uur genieten waar mijn voeten die in regenlaarzen zitten niet erg blij mee zijn. Dan klinkt er het gegak van ganzen boven mijn hoofd. Al een paar keer heb ik ze gehoord maar nu komt er een enorme groep over me heen. Onderweg naar hun slaapplaats? vraag ik me af en bemerk dat de wind iets meer is gaan opzetten  en de lucht nog iets grijzer is geworden. Nu is het echt tijd om naar huis te gaan. Mijn maag rammelt en laat  weten interesse te hebben in een heerlijke warme kop soep. Toch duurt het nog even totdat ik thuis ben want de roodborst en een boomklever en andere vogels weten toch mijn aandacht te trekken. Pas als ik uit het bos ben verslapt mijn aandacht dusdanig dat mijn geest me eindelijk naar huis laat gaan. Met een toevallige lift van een dierbare vriend word ik ook nog voor de deur afgezet.     

Tussen de koffie en de aardappels


Ach wat vliegt zo’n heerlijk weekend toch gauw voorbij. Burlende Herten liggen nog heerlijk vers in mijn gedachten maar de gewone dagelijkse rompslomp probeert stiekem die herinnering te vervagen.  Ik probeer met alle macht het moment vast te houden , de herinnering te voeden en hoe beter dan tussen het groen. Nou ja groen ? Het Kranenbroek dit keer , maar er is wel groen maar ook naaldbomen en verdorde bladeren en takken dus het groen krijgt al gauw een bruine tint. Gisteren heeft het hier werkelijk geplensd  ( was ook wel hard nodig) Maar het beetje zomergevoel dat ik nog had was al snel als sneeuw voor de zon verdwenen, en de zon ook. 

Als deze toch eventjes doorkomt terwijl ik net thuis na een lange werkdag aan de oploskoffie zit, begint het toch ontzettend te kriebelen. Dus binnen no time zat ik op mijn fiets. Veel tijd heb ik niet want over een uurtje of twee wordt toch alweer het eten op tafel verwacht maar goed. Wat een verademing om uit de dompige lucht te komen. Even lekker uitwaaien . Mijn cliënten hebben hun verwarming al op 6 ( hoogste stand) , ja het was een beetje koud gisteren en daarna zijn ze hem natuurlijk vergeten waardoor deze heerlijk stond te loeien met de deuren open. Zucht. 

Met weemoed alweer denk ik terug aan een heerlijke weekend. Het gezelschap, de warme ontvangst, het groen, het gewei, het burlen, de herten, het bos, het uitzicht, de heide, het park, de paddenstoelen, de vogels, de gezelligheid, het luchtbed, de poezen, de wijntjes (ahum ) ach gewoon voldaan. Zoveel dingen om van te genieten en zoveel dingen om dankbaar voor te zijn.

Het kranenbroek ontvangt me dankbaar, wetend dat ik troost nodig heb. Ik sta nog niet in het bos of een ree maakt plaats. ze loopt de struiken in zodat ik naar de bloemetjes kan kijken een vuurvlinder laat zich nog even zien. Ook de sprinkhanen springen nog. De lucht is grijs en af en toe kruipt de zon tevoorschijn waardoor een warme straal de velden kleurt.   De insecten reageren hier meteen op. Links knispert en ritselt er van alles. Wat kan ik niet precies zien, mijn aandacht wordt weggetrokken om de ritselaar de kans te geven te ontsnappen. Eerst een boomklever die weer vlijtig de insecten tussen de schors probeert te halen. Dan het geroffel van een bonte specht. Kijk eens naar mij lijkt hij te willen zeggen terwijl zijn kop flink op en neer hamert. Langzaam wordt ik weer deel van mijn bos en mag ik meedoen met de geluiden en beelden. Vogels die tjilpen laten zich beter zien alsof ze weten dat ik geen kwaad in de zin heb. De meesjes van alle soorten dansen tussen de takken door afwisselend om de toeschouwer  te hypnotiseren wat lukt want als ik even later op mijn telefoon kijk om te zien hoe laat het is  blijkt er al een uur voorbij gevlogen te zijn. Ik besluit nog even wat te lopen  tenslotte liggen paddenstoelen vers in het geheugen en is de grond absoluut vochtig genoeg. Helaas, veel paddenstoelen vind ik niet. Spechten des te meer. Gezellig bevinden ze zich waar ik ook loop. Af en toe een gilletje om te laten weten dat ze weten dat ik er ben. De boomklever daarentegen lijkt behoorlijk te protesteren maar geeft op als blijkt dat de specht onverstoorbaar verder gaat. Een onverwachts hard geritsel en een tjtjetutut, zoals we zelf doen als we een leuk beestje proberen te lokken, laat me weten dat de eekhoorn me ook gezien heeft.  Ik hem echter niet omdat hij verstoppetje aan het spelen. Heerlijk zo moe als ik na mijn werk was zoveel energie heb ik nu weer. Voldaan trek ik huiswaarts om daar de schoolcounselor aan te treffen. Fred komt eens kijken hoe het met onze Pim gaat en Elena is hem uitgebreid de fotoalbums aan het laten zien. Tenslotte is hij ook haar counselor nu. Toch mooi dat je dat soms nog tegenkomt mensen met een passie voor hun beroep. Dus dan maar even geen eten maar koffie.

100_5686

 100_5688

100_5690

100_5691

100_5693

 

100_5694

Tussen de buien door.


Ben alweer een beetje bekomen van gisteren , wat een baaldag maar goed die moet je ook ertussen hebben anders wordt het leven ook maar zo saai. Helaas kon de brommer er niet even tussendoor. Vakantietijd hè en dan hebben ze het zóóó druk . Hm, zal wel, gevolg is in ieder geval  wel dat ik er maandag met de fiets vandoor moet . Niet zo erg , als de buien wegtrokken en de wind wat ging liggen maar ach we zien wel. Ik heb me vandaag in ieder geval even kunnen uitleven, al was het  tussen de buien door. We hebben de buienradar in de gaten gehouden en zo kwam het dat ik het er toch maar op gegokt hebt. Heerlijk wandelen (struinen eigenlijk) in een stil rustig bos. Nou ja stil, de politie honden worden er wel eens getraind dus dit keer werd er wel wat afgeblaft en af en toe een pistoolschot, zorgt er ook wel voor dat de adrenaline gaat lopen. Rustig was het zeker want behalve de politiehond met begeleiding en de man in het pak heb ik verder niemand gezien. 

Een nat bos, kan zo heerlijk zijn. Het betekent dat je je eigen voetstappen niet hoort. Dat het bos er heel anders uitziet. Alleen de geur al is genoeg om je in extase te brengen. Paddenstoelen komen al gauw omhoog. Eigenlijk is een nat bos als vandaag een beetje van alles wat. Paddenstoelen maar ook vlinders en insecten maar ook vogels. Een eekhoorn, een overdonderde haas. En vooral stilte, stilte, alleen maar niet alleen.  De bomen vormen prachtige silhouetten versterkt door de natte stammen. Mos dat op de takken zit ziet er ineens weer heel fris uit, of lijkt door de waterstroom naar een kant gekamd te zijn. De bramen daarentegen hebben hun langste tijd gehad en zijn leeg en kaal. Het extreme weer , van droogte en hagel en stortbuien heeft ze te veel geteisterd. De varens weten het nog niet helemaal. Sommige varens zijn door de natte grond en een beetje zon helemaal opgekomen en jong en fris groen, terwijl aan de andere kant van het pad de varens al in hun herfstpak zitten.  De kleine paden zijn overgroeit door grassen en kruiden en willen niemand meer doorlaten wie het probeert wordt gevangen en gepakt en lostrekken is soms nodig waarbij de strijd traag wordt opgegeven na er zeker er van te zijn dat de zaden onder aan de schoenen en broek zitten . Volgend jaar wordt de strijd uitgebreid.

eropuit


Ik heb het lekker toch gedaan. We hadden samen even lekker gebrunched voor mij een lunch en voor hem een ontbijt ,  lekker met een eitje erbij. Een kopje koffie en zowaar kwam heel heel even de zon tevoorschijn.
Wandelschoenen aan, fototoestel erbij, warme trui en jas aan sjaal om, daar ga ik gekleed als een Michellin mannetje maar dat mag de pret niet drukken. Ben eigenlijk net lekker op gang heerlijk foto’s maken en ik zie gaandeweg hoe donker het wordt. Eerst hoor ik allemaal vogeltjes fluiten dan beginnen de kraaien en kauwtjesfamilie’s een vlaamse gaai en toen was het stil . ik had het kunnen weten, daar begint het al te druppelen gelukkig loop ik nog onder de bomen dus het duurt wel even voordat ik nat wordt maar wat erger is,…. de temperatuur valt gewoon omlaag. Ik voel het gewoon kouder worden en dat is niet prettig.  Ik geef me gewonnen en vraag manlief of hij genegen is om me toch maar op te pikken. Wat hij graag doet omdat hij me toch al voor gek had verklaard en al had aangegeven dat ik wel moest bellen als er iets was , hij kwam me wel redden zei die, de lieverd. Terwijl ik bij de parkeerplaats wacht zie ik drie braverds, vanpaarden staan, net zo verzopen in de regen als ik, en oooh wat keek het kleintje zielig, net een  verwende puber.
Thuis staat de thee ( jaja zeer Engels)  en een plakje cake  ,want die had ik gisteren gebakken, al klaar heerlijk om zo thuis te komen en ik heb toch lekker een frisse neus gehaald ,ben er toch lekker een uurtje tussenuit geweest, al is die neus iets frisser geworden dan gepland was.