De torenvalk


Ik heb deze al eens gepubliceerd, maar ik vind hem zelf zo mooi en lees hem graag, het brengt namelijk een herinnering terug waarbij ik op de dijk van de Stevolplas stond en het hele tafereeltje gade sloeg, inderdaad in de stromende regen.

Ik was zo gebiologeerd, door het tafereel dat zo dichtbij mij plaatsvond dat ik wel moest blijven kijken, mijn zorgen leken ineens zo onnozel met deze overlevingsvlucht.  Mijn negatieve gevoelens stroomden weg door de regen en maakten plaats voor hoop en behoefte aan een nieuw begin.   Gisteren was ook zo’n regenachtige dag maar vandaag schijnt volop de zon. Ik ga nu lekker naar buiten,genieten van mijn eigen tuin  in wording en wie weet morgen weer eens een hele dag op pad. De baterijen in de lader, de verrekijker op scherpte.  Ik ben er niet veel maar ik geniet, ik leef en heb echt de liefde van mijn leven teruggevonden , een maatje voor het leven met dezelfde interesses en dezelfde liefde voor het leven, de natuur en mijn tuin.  Voor het eerst geen behoefte meer om alleen te zijn, wel wandelen en erop uit, maar geen vlucht meer. Ik heb rust gevonden ondanks het feit dat we het ontzettend druk hebben. Mijn werk met nog steeds alle commotie, mijn grote kinderen met grote problemen, zijn bedrijf met klanten, zijn best om mij hierin in te werken  en zijn bijna grote kinderen met hun al evengrote problemen.  Niets vergeleken met deze overlevingsstrijd natuurlijk.

De torenvalk
Een dag in November,

Biddend in de lucht, hangt ze stil. In de stromende regen. Ze moet wel. Ze heeft veel honger.

De wind en de regen moet ze nu trotseren om haar maag te kunnen vullen. Het is nu of nooit
want ondertussen is het al vier uur in de middag geweest en over een klein uur is het alweer donker. Als de torenvalk dan geen prooi heeft zal zij de hele nacht honger moeten lijden.
Dit is voor het kleine torenvalkje niet het meest ideale uitgangspunt, koude nachten en regen drainen het energieniveau van de kleine roofvogel. Als het energieniveau te laag wordt zal ze niet eens genoeg energie hebben om de volgende ochtend fatsoenlijk te kunnen jagen en afhankelijk moeten zijn van een  wel zeer onoplettende muis.

Ze weet dat die er echt nog niet zomaar zijn. De temperaturen liggen hoger dan gemiddeld en de muizen kunnen zich nog zonder problemen vol stouwen met allerlei achtergebleven maïskorrels, zaden enz. Voor de torenvalk funest want dat betekent dat ze extra hard moet werken om haar maag te vullen. De muizen zijn verzadigd en voldaan en laten zich nu niet snel zien.
Biddend hangt ze in de lucht, dan ineens slaat ze haar vleugels langs haar lichaam en laat zich vallen tot de halverwege de hoogte. Even klapperen de vleugels, de staart staat wijd open, sturend en turend. Ze klapt haar vleugels uit en maakt weer hoogte.

Blijkbaar was datgene wat ze gezien had weer weg.  Ze vliegt naar de oude zwarte versteende boom die kaarsrecht staat, paraderend als getuige van herinneringen aan oude vervlogen tijden. Even rust ze uit. Haar borst gaat zichtbaar op en neer ze is uitgeput. Maar de tijd dringt.

Ze realiseert zich dat ze het nog een keer moet proberen en na enkele seconden kiest ze weer het luchtruim. Ze vliegt en tuurt de grondoppervlakte af op zoek naar beweging. Ineens laat ze zich vanuit haar vlucht vallen haar vleugels strak langs haar lichaam, even verdwijnt ze uit beeld en schiet ineens langs de waterkant weer omhoog. Om zich  op een kleine meeuwensoort te storten, die terwijl hij geraakt wordt even uit koers raakt.

Het valkje heeft zich uit wanhoop op een zeer ongebruikelijke maar onoplettende prooi gestort. De kleine meeuwensoort blijkt echter een visdiefje die qua vliegkunst echt niet onderdoet aan het valkje en kan zich dan ook heel snel herstellen. Hij schiet er als een speer vandoor. Voor het valkje was het alles of niets en nu heeft ze misgegrepen.

 

Uitgeput wordt ze gedwongen om een paaltje op te zoeken. Ze schudt de regen van zich af. Ze heeft een hekel aan regen want met natte veren vliegen kost veel te veel energie. Gelaten kijk ze om zich heen. Ze ergert zich dat ze zich heeft laten verleiden. Ze schudt nog een keer de veren uit en poetst de vleugelpennen nog even goed op. Als ze zich nu eens even beheerst ondanks de honger, dan kan ze zorgen dat ze goed uitgerust is, misschien stopt het nog wel even met regenen. Ze zet haar veren op om zich te beschermen tegen de snijdende wind. Geïrriteerd probeert ze haar gedachten aan de lege maag opzij te zetten.

 

Langzaamaan stopt het met regenen, ze maakt zich klaar voor een volgende vlucht, de veren worden nog even goed na gekeken. Ze neemt even de tijd om de weerhaakjes van de veren op te ruwen zodat de haartjes weer goed aan elkaar plakken, zo zal ze dadelijk nog sneller en wendbaarder zijn. Achter haar breken langs de horizon de wolken en schijnen de laatste zonnestralen ineens tussen de wolken door. Haar tijdsraam  heeft er plots een half uur bijgekregen en met aan de andere kant een regenboog kiest ze het luchtruim, de wind die wat vriendelijker is geworden neemt haar mee omhoog. Ze spaart ze energie en is ze klaar voor een laatste jacht. Haar oog spiedt iets en gelaten laat ze zich zakken, de vleugels wijd, de staart open en manoeuvrerend, De wind die haar net zo’n parten speelde werkt eindelijk mee, het urinespoor van de muis is vers, ze laat zich zakken , nog een beetje waar eindigt het spoor?

Ineens klapt ze haar vleugels tegen het lijf en laat zich naar beneden vallen de poten vooruit. Op het laatste moment spreidt ze haar vleugels weer en bemerkt dat haar poten stevig een dikke sappige muis vast hebben gegrepen.

Eindelijk. Ze heeft vandaag weer geluk gehad. Deze nacht zal ze ook weer overleven .

reflectie


Tijd vliegt, zo blijkt het alweer een eeuwigheid geleden te zijn dat ik wat geschreven heb.  Zonde eigenlijk want het is wel mijn manier om alles op een rijtje te zetten.  Afgelopen jaar is ongelooflijk emotioneel maar ook ook supersnel voorbij gevlogen.  Mijn tijd ……nog steeds zoveel mogelijk in de natuur spenderend.
Zoekend naar een maatje.
Een maatje zoals de natuur altijd mijn maatje is geweest, zoals vandaag … het kriebelde toen vanmiddag heel voorzichtig het zonnetje begon te schijnen. Mijn camera opgepoetst en erop uit.  Tegenwoordig kom ik af en toe iets verder maar de Doort is nog steeds een zeer geliefd plekje.  
De  Doort bestaat uit tichelgaten, wordt in de winter druk bezocht door zwartwitte eendjes die statig door het water glijden, hoe voorzichtig je ze ook benaderd ze zorgen altijd voor een gedegen afstand tussen hen en de camera waardoor foto´s met mijn huis en tuin cameraatje hopeloos zijn. De ervaring is er gelukkig niet minder om. Glibberend en glijdend door de modderige klei worstel ik vooruit, af en toe een bijna duik makend op mijn gat.  Mijn knieën zijn al gauw nat van het fotograferen op mijn knieën en ik besef weer hoezeer ik toch geniet van dat spelen in de modder.  Niets zo heerlijk als op de knieën zitten terwijl de meesjes over mijn hoofd heen nieuwsgierig mijn aandacht van mijn onderwerp proberen te halen. Om dan er vlug vandoor te gaan als ik de camera hun kant op richt. het spelletje lijkt leuk te zijn want ondertussen dansen twee boomkruipers vliegend tussen de bomen door om net aan de verkeerde kant van de stam te landen maar zich wel even af en toe kiekeboe- spelend laten zien. Het is te merken dat de winter nog helemaal geen winter is want kleine kamperfoelie blaadjes zijn al aan hun takken ontspruit . 
Ik kijk over het water uit en het valt me op wat een spiegel het is , het lijkt windstil maar toch deinen de al uitgekomen katjes  heel zachtjes heen en weer .  Het spiegelende water  reflecteert de wereld waardoor er hele leuke taferelen ontstaan. Waar beginnen de takken , wat is spiegelbeeld wat is echt. Mijn gedachten gaan terug naar afgelopen jaar, hoeveel mensen geshockeerd waren omdat ik wilde scheiden, dat mensen bij voorbaat een oordeel hebben en vooral precies weten hoe de situatie in elkaar zit. 
het blijft me verbazen dat er mensen zijn die blijkbaar nog beter weten wat er in ons leven gebeurd dan wij zelf. 
Ik heb heel veel opgegeven, maar ik heb mezelf ervoor terug gekregen. Geen toneelspel meer, geen geloop meer op eieren, niet meer bang om iets verkeerds te zeggen waardoor de ander wel eens gekwetst kon zijn.  Ik ben weer de echte flapuit van vroeger, ik ben weer het meiske dat het liefst in de modder speelt.
Net als in het echte leven zijn dingen niet altijd zoals ze lijken. 

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

onbaatzuchtige liefde


mijn hart maakt een sprongetje sinds je in mijn leven bent,

voorzichtig benader ik je terwijl je je kopje stilletjes afwent.

de laatste stenen van mijn muur zijn afgebroken,

terwijl jij nog stilletjes ineen zit gedoken.

mijn hand die naar jou reikt hou ik doodstil,

ik heb alle geduld, ik wacht totdat jij het wil.

zachtjes en verleidelijk  spreek ik je toe,

meniggeenzou denken dat ik mijn tijd verdoe.

dan ineens laat je zien dat je me vertrouwt,

een nieuwe vriendschap wordt opgebouw.

vol vertrouwen stap je permantig op mijn hand,

onze relatie is in een nieuwe fase beland.

Verliefd


een onverwachts geschenk van

een dierbare vriend

mijn hart maakt een sprongetje

getroffen door de puurheid van het gebaar

Verliefd.

ik ben weer helemaal verliefd,

vlinders in de buik,

gevoelens van geluk,

wat een prachtig gevoel is dat toch.

als een kind zo blij,

gedachtes die afdwalen,

getroffen door de schoonheid.

zouden jullie niet verliefd worden op zo’n prachtig paar?

 

tegenstelling.


Zaterdag, kwart over zeven ,de deurbel. Het is Elena’s nieuwe alweer oude vriendje, ze hebben grootste plannen en willen een dagje Amsterdammen, met de één of andere kaart was het twintig euro de man. Eerste klas, leuk joh. Deed ik ook op die leeftijd , tienertoer had je toen , een beetje wereldwijs worden.  Ze stuurt me geregeld een sms-je ,  mam we zijn er , maar gaan nu eerst paraplu en truien regelen . Ja dat is mijn eigenwijsje, hier was het alweer warm. een uurtje later, we hebben duifjes gevoerd. een half uurtje later we gaan naar het sexmuseum . ik stuur terug : kom je wel binnen? geen 18 . kwartier later : We zijn binnen maar oh my godXD……..  Dus ik weer:  ooh jee, toch geen trauma’s hoop ik. Krijg weer antwoord:   nou….. nee, denk het niet maar ik dacht dat die mensen vroeger veel netter waren.  Nu lig ik hier helemaal in een deuk.  De ideale voorlichting , stuur je kind maar naar Amsterdam.  Oma komt net langs, waar is je dochter ?  ooh je kleindochter bedoel je? Ooh nou kreeg net een sms, die zit op dit moment in Amsterdam in het sexmuseum.  Proest. 
Een hele tegenstelling met mijn ervaringen van vanmorgen toen ik juist omdat ik toch op was , me heb opgepakt en er lekker op uit ben gegaan . Nou ja lekker. inderdaad binnen een half uur stond het zweet alweer op de rug. De natte grond van alle regen en de zon die er meteen in brandt, maken het al meteen weer benauwd. De kleine honderd meter die ik door het bos loop worden bewaakt door vrolijk fluitende vogels die er wel de lol van inzie n in al die omgevallen bomen. Vooral de roodborst zit meteen tikkend zijn exclusieve nieuwe territorium te verdedigen. Ja al die takken die nu op de grond liggen bieden een uitkomst aan schuilplaatsen en voedsel. het komt niet vaak voor dat vogels eten aan huis krijgen geleverd. Padden worden geblokkeerd. zo gauw ik een tak opzij trek komen er meteen tien druppels naar beneden in mijn nek. mijn broek is ook al gauw nat. Nee dit is het niet helemaal , hoezeer de vogels ook vrolijk fluiten, dit is me net even iets te onaangenaam voor de tijd van het jaar,  dus weer op mijn fietsje gestapt en een open stuk veld opgezocht. Na een paar minuten had ik al door dat dit het betere werk is.  Weliswaar moest ik bramen , distels en brandnetels trotseren maar hier zoemde en bromde het als een lieve lust. Een haas schiet ervandoor. De vlinders fladderen door de lucht. Hier is het best aangenaam vertoeven. ik maak een paar urtjes vol waarbij ik een keer dazenvoer was omdat ik net in de luwte iets te dicht bij de bosrand kwam en een stukje blote nek was meteen betrapt. rotbeesten. Door het klamme weer moeten ze me al helemaal hebben. altijd heb ik lange mouwen lange broek aan en altijd kom ik wel met een of meerdere steken of beten thuis. Ik hou van de natuur maar helaas de natuur ook van mij. gelukkig wordt mijn leed verzacht door een telefoontje? hoe ver ben je als je zin hebt maak ik de lunch klaar….. nou dat laat ik me geen twee keer zeggen. terwijl ik zie dat ik bekeken wordt door een reetje dat op zijn gemak staat te grazen. als ik thuis kom, blijken de boodschappen al te zijn gedaan en ingeruimd, en staat de tafel al gedekt. Alleen nog een heerlijke douche weerhoud me om meteen te gaan zitten, eerst douchen en de schade bekijken en dan eten .

Konijnenliefde .


Het zat eraan te komen natuurlijk. Vanaf het moment dat ik Clausje had gevonden of beter gezegd vanaf het moment dat de twee gekooid naast zaten werd duidelijk dat deze twee samen wilden zitten. Een snuitje werd door de tralies geduwd om zich door de ander te laten likken.

CIMG2122 Blijkbaar bij konijnen het toppunt van acceptatie.  Voordat het zover was moest onze arme Rockey  gecastreerd worden , leuk hoor neemt je baasje eindelijk eens een vriendinnetje mee en dan ben je voordat je U kunt zeggen al je balletjes kwijt. Ook daarna moesten ze nog uit elkaar blijven want volgens de dierenarts moest dat nog 6 weken duren. En daar begonnen de “problemen” Rocky was gecastreerd , rook anders, bewoog anders , reageerde anders. Al gauw begonnen de konijntjes hun interesse in elkaar te verliezen en ik was al bang dat straks de liefde zou overgaan in haat. Na me op een konijnenforum helemaal ingelezen te hebben bleek dat je niet zomaar even twee konijntjes bij elkaar kunt zetten, het proces zou dagen kunnen gaan duren. Op het forum werd ook duidelijk gemaakt dat 6 weken wel erg overdreven is en dat je konijnen zonder problemen na twee a drie weken bij elkaar kunt zetten. Ondertussen moesten we ook gaan denken aan huisvesting voor die twee, ze zitten nu ieder in een kooi met een ren erom heen. Het werkt wel maar neemt ook ontzettend veel plaats in. En daarbij waren de halve rennen ook niet ideaal, veel te weinig beweging.  Om de interesse tussen de twee weer wat aan te wakkeren heb ik hun speeltjes om en om in de verschillende kooien gelegd en ook hebben we een tak van de appelboom dusdanig vast gezet dat ze samen moeten eten. Weliswaar ieder aan één kant. Later las ik weer dat helemaal niet goed zou zijn omdat dat de territoriumdrang zou verhogen. Niets van gemerkt trouwens.  Dus om te testen hoe de twee werkelijk samengaan had ik gedacht om ze te laten proefkoppelen dit omdat volgens de experts meerdere korte koppelpogingen de kans op slagen vergrootte. Belangrijk was dat dit op neutraal terrein plaatsvindt. Nu wilde ik ze eerst pas zaterdag gaan koppelen maar omdat het schijnbaar zoveel stress geeft en de temperaturen behoorlijk omhoog aan het gaan zijn was ik bang dat het zaterdag wel eens te warm kon worden voor zoveel spanningen, Ik kon alles verwachten van  haren die in het rond vliegen ,vechten, bijten, rijden,  stampen , grommen. Er werd dus geadviseerd om ovenhandschoenen en een bezem in de buurt te houden voor het geval het tot bloedens toe eraan toe ging.

Buiten onder het afdak waar geen zon komt had ik de ren opgezet. Hierin een doos zodat een van de twee kan schuilen/vluchten als het hem of haar teveel wordt, en een schaaltje water. Verder niets, geen afleiding , en geen verdere schuilplaatsen. Toen dat klaar was heb ik de konijnen erin gezet, die meteen heel nieuwsgierig hun nieuwe omgeving gingen ontdekken. Vrolijk huppelend kwamen ze elkaar tegen en er werd even gesnuffeld , het leek wel alsof ze zoiets hadden van hé !… jij ook hier? En weer verder snuffelend. Elkaar de ruimte gunnend en bijna negerend. De  een zat op een gegeven moment links de ander rechts… Wat moet ik hier nu mee?  Clausje zo jong als ze is begint te rennen, blij met de ruimte, terwijl ze langs Rockey heen rent zie je dat ze haar lichaam bewust langs Rockey heel laat gaan. Rockey zit er beduusd naar te kijken. Contact, wat meent dat jonge ding zich wel. De tweede keer rent ook hij weg. Ze schrikken van elkaar en meteen zitten ze weer ieder aan een kant.  Quasi nonchalant begeeft Rockey zich naar de doos en huppelt eromheen, gevolg in beeld uit beeld, dan even omhoog kijkend over de doos, met zijn kin markeert hij de doos, zo die is van mij . Clausje nieuwsgierig naar wat er gebeurt gaat nu ook eens kijken, ja een leuk ding erop erin , hé ruik ruik een geurtje en meteen gaat ze met haar kin over dezelfde plek waar Rockey heeft geveegd en om evne de puntjes op de IE te zetten , doet ze een klein plasje in de doos, mopper mopper want ik probeer haar zindelijk te maken.Nog even een vluchtig contact maar geen gevecht , geen gerij geen gebijt, Ik riskeer het om hun beider toilet die zeer territoriaal is toch maar in de ren te zetten want anders is mijn werk van twee weken verloren.  Clausje maakt gebruik van Rockey’s toilet , Rockey van de hare. Volgens mij was dat het ultieme teritoriumgevecht. Ik kreeg honger dus ik ga naar de keuken om een boterham te maken. knisper knisper , ritsel , toen ik weer buiten kwam stonden de twee gemoedelijk naast elkaar tegen het hek te wachten op wat lekkers, nou een blaadje sla dan maar, samen eten verbroedert. Tijdens hun etentje wrijft Rockey met zijn kin over haar oor , van mij !!! lijkt hij te zeggen. Clausje wil hem likken maar dat vind hij maar niks, hè die vrouwen ook altijd, ik heb wel wat anders aan mijn hoofd en duwt met zijn kop onder haar zij waardoor zij weer wegspringt. De jacht is nu dan toch geopend. Even rennen zeachter elkaar , dan wordt er weer genegeerd en dan komt haar sprint weer, dan hij in de doos dan zij weer en  als ze hem dan eindelijk tegenkomt terwijl hij ligt bij te komen begint ze over zijn kop te likken. Na een voorzichtig likje , een tweede lijkt hij het dit keer toe te laten met als resultaat een zeer uitgebreide wasbeurt tussen zijn oren . aaaaaaah Lief , natuurlijk.  Dan zitten ze naast elkaar zichzelf te wassen ieder heerlijk op zijn gemak. Als beloning krijgen ze een berg hooi want zezullen wel honger hebben van dat hard werken   Gevolg de proefkoppeling is een zeer groot succes met als gevolg dat ik beide kooien helemaal kon schoonmaken , voor de zekerheid met Dettol gesopt om alle aanwezige geurtjes te verwijderen. Mijn plan is om ze dan ook maar niet meer apart te zetten maar ze beiden in de ren met de kooien zonder tussenschot te zetten, dan kunnen ze zelf beslissen wie waartoe wil.

Als alles schoon en ontsmet is zet ik ze beiden weer binnen. Dit is helemaal leuk. Weer zijn ze zeer geinteresseerd in hun  nieuwe omgeving, Rockey springt bij CLausje in de kooi en lijkt rond te kijken zo van , nou leuk optrekje heb je. Clausje bij hem, nog niet samen in een kooi als de een erin komt, vliegt de ander eruit. Wel saampjes overal sporen afzetten. Vanmorgen waren ze aan het rennen en over elkaar heen aan het springen, een konijn met vier poten tegelijk in de lucht is een super vrolijk konijn.  Vanmiddag heb ik ze, nadat ik ze helemaal heb nagekeken op eventuele bijtwondjes, weer lekker saampjes buiten gezet.  Morgen komt het nieuwe hok ( een heel meubelstuk , maar wel leuk )  dat ze dan meteen kunnen inwijden.  Ik snap eerlijk gezegd al die commotie met dat koppelen niet maar waarschijnlijk heb ik gewoon geluk gehad, aan de andere kant heb ik goed naar het gedrag van mijn konijntjes gekeken en hun het tempo laten bepalen.  Ik heb geen idee welk konijn dominant is, ik geloof geen van beide. 

Ik moet zeggen, absoluut geen spijt ondanks dat mijn beurs wel even is geschrokken maar  het is wel heel gezellig met de konijntjes zo samen en ondanks dat ze met ze tweeën zijn vragen ze beiden nog meer aandacht en aaitjes dan voorheen.

even nog een konijntjes up-date.


Het gaat heel goed met ons konijntje, we zijn zaterdag gaan kijken voor een nieuwe kooi met ren, want twee konijnen kun je niet zomaar bij elkaar zetten, zoiets moet klikken zegt men en daarbij weet ik dat wij een zeer pittig mannetje hebben waarbij de hormonen behoorlijk razen waardoor hij behoorlijk territoriaal kan zijn. Hij is heel lief en heel aanhankelijk maar dan wel buiten de kooi. Wat dat andere konijn was wist ik ook nog niet maar twee mannetjes kunnen al helemaal niet bij elkaar. Nu hebben we de twee konijnen naast elkaar staan, zo hebben ze wel contact met elkaar en kunnen ze elkaar niet aanvallen. Daarbij viel al op dat onze Rocky toch wel zeer charmant kon zijn. Ineens mocht ik zomaar zijn voerbak pakken zonder dat het een konijnen-stierengevecht werd, want hij is snel als die komt aanstormen, we hebben hem zelfs al een paar dagen niet meer horen grommen, grommen is konijnen taal, voor laat me met rust of ik ben het er niet mee eens. Op een gegeven moment liet de nieuwkomeling zich zelfs op het koppie likken door Rocky. Het klikte wonderbaarlijk goed tussen die twee. Dus vanmiddag toch maar even naar de dierenarts voor een geslachtsbepaling , want als het klikt moeten konijnen zo snel mogelijk gekoppeld worden willen ze vriendjes worden en blijven  tenminste dat staat overal geschreven , iedere keer dat ze uit elkaar gehaald worden moet de koppeling opnieuw beginnen.
De dierenarts bevestigde wel wat we vermoeden het was een vrouwtje een heel jong vrouwtje nog en ze is gelukkig ook gezond verklaard, Dus nu kunnen we een plan van aanpak maken en dan staan we natuurlijk ook voor een  probleem, ik wil echt geen jonge konijntjes en lopen al genoeg konijntjes rond die dan toch maar gedumpt worden. Dus moet het vrouwtje dan sowieso gecastreerd worden want als een vrouwtje geen nestje mag krijgen dan kan ze baarmoederkanker ontwikkelen, dat is eigenlijk een feit. Maar zij is nog veel te jong. Dus nu moet onze Rocky er maar eerst aan geloven en staat dus vrijdag op de lijst om geopereerd te worden.  Als je nu denkt dat ze dan meteen bij elkaar mogen hebben we het ook nog mis want blijkbaar kan een konijn nog 6 weken na een castratie voor nakomelingen zorgen, ik weet niet of dat klopt , lijkt me een beetje vreemd maar goed, dan moeten we ze dus nog 6 weken uit elkaar houden. Eigenlijk heel zielig als je ziet hoe leuk ze elkaar vinden.  In ieder geval hebben we twee happy gezonde bunnies. We moeten wel even wat ruimte opofferen voor ze maar gelukkig is dat ook maar voor 6 weken. Konijnen hebben heel veel ruimte nodig om te kunnen rennen en springen en vooral spelen, want konijnen zijn heel speels en aanhankelijk vandaar dat Rocky binnen zat, buiten is er altijd veel minder contact. En als ik in de keuken bezig ben heb ik nu al twee konijntjes die bedelen om een worteltje. Kun je nagaan hoe slim ze zijn. Ik heb voor me voor het nieuwe konijntje al behoorlijk in de kosten gewerkt, maar ja als je dat niet wil moet je geen huisdier nemen, heel simpel. Lekker handig dat we net vakantiegeld binnen hebben. Als Rockey gecastreerd is en ze eindelijk bij elkaar mogen gaat Stuart kijken of we zelf ene heel groot hok kunnen maken we hebben een paar juweeltjes van hokken gezien, echt paleisjes. Ook een hele leuke optie gezien waarbij twee kooien op elkaar waren gezet en ze via een gat en een plankje dus naar boven kunnen zo heb je meteen twee etages. Het voordeel is dat ze dan ook twee keer zoveel ruimte hebben op voor ons dezelfde oppervlakte , Verder weten we nog niet of we ze misschien wel buiten laten want dat kan heel goed omdat ze elkaar als gezelfschap hebben , heb je slechts een konijntje dan mag je hem echt niet alleen buiten laten want dan krijgt die veel te weinig aandacht. Voorlopig hebben we geïmproviseerd met twee kooien en anderhalve ren . als de operatie achter de rug is , wat ook nog even heel spannend is want konijnen kunnen heel slecht tegen narcose kunnen we na een aantal weken het tussenscherm weghalen en zien wat er gebeurt.


Boven de kleine versie, zo staat de ren als we veel thuis zijn

Op de tweede en derde foto is de ren een stuk groter , dit doen we als we toch niet thuis zijn dan kunnen ze goed springen en rennen , de vloerbedekking ligt er om te vorkomen dat ze uitglijden. Verder heel veel speeltjes als een snoepjesbal, een pvc buis is een favoriet speelgoed een hooibal. wcrolletjes vinden ze ook heel leuk ook met balletjes wordt gegooid.

We zijn er allemaal op voorbereid dat een heel simpel ingreepje, een ramp kan zijn dus ik vraag iedereen om voor Rockey te duimen vrijdag. Alle beetjes helpen. De dierenarts heeft gelukkig heel veel ervaring met konijnen.

En Claus , we zijn nog aan het denken moet het Claudette worden of Claudine misschien of inderdaad Clausje zoals je ook Guusje hebt.