Roofvogel show


Altijd als we naar een roofvogelshow kijken bekruipen me gemengde gevoelens. Ik vind het magnifiek om zo´n dieren eindelijk eens van dichtbij te kunnen bekijken. Te staren in die magnifieke ogen om me te bedenken wat er in zo´n koppie omgaat. De oehoe die alles negeert en zijn blik intens gevestigd heeft op een aangelijnde hond, gegarandeerd wordt deze als lunch gezien.  Kinderen erom heen met glinsterende oogjes en vol vragen. Het ontzag of verbazing dat afstraalt van zo´n kind als hij een van de roofvogels op de arm mag laten landen.
Het is educatief gezien zo belangrijk dat kinderen in contact kunnen komen met de natuur. Dingen leren en kunnen ontdekken. Een gevoel creëren van meer willen weten, ontdekken, en bewonderen en respect.

En toch ………. zo´n beest mag dan vliegen om zijn kostje bijeen te verdienen, zijn kunsten vertonen voor publiek , op commando, om de mens te amuseren. Ik heb een boek gelezen over een valkenier , de verhouding tussen hem en zijn vogel is gebaseerd op vertrouwen van het aanbod van voedsel, zolang de valkenier zorgt voor voedsel zal de vogel ook terugkomen omdat een roofvogel ook wel weer lui is en zuinig met zijn energie wil omgaan.
Het blijft een emotionele tweestrijd, ik heb zelf ook beesten ,  konijntjes die net zo goed  zitten opgesloten weliswaar buiten in een ren maar toch kunnen ze niet bij het lekkere gras net buiten het hekje. Of parkieten in een volière, stuk voor stuk allemaal geboren in de volière maar toch …….ze kunnen de wereld op en neer vliegen als ze willen en moeten het met vlucht doen van 4 meter. Oh onze beestjes zijn happy en tevreden want net als de mens wat je niet kent kun je niet missen maar ergens denk ik …als ik al eens graag als een adelaar over de wereld zou willen vliegen om de vrijheid te kunnen voelen wat zou zo´n vogel of dier dan niet denken.
De roofvogels ook …..vaak ooit gewond geraakt of in gevangenschap geboren of zelfs in een klein hokkie gehouden en afgedankt omdat de vorige eigenaar niet wist wat hij ermee aan moest. Eigenlijk in het wild ten dode opgeschreven en nu even het middelpunt van alle aandacht. De een geniet .. de ander nerveus, maar bovenal vertellen ze een verhaal. Een verhaal van hoe wij mensen met onze omgeving omgaan en wie weet ……. ooit zullen we allemaal vrij zijn als een vogel. IMG_0025IMG_0098IMG_0117

Advertenties

jong grut Huismus / Passer domesticus


Vanachter ons keukenraam is het heerlijk genieten, een mooi zicht op de voederplank geeft al een idee van de vogels die graag bij ons vertoeven of alleen een komen snoepen zoals de bont specht. In onze tuin staat sinds kort een schommelbank,en  met de neus in het zonnetje en een flinke boomstam als tafeltje is het dan tussen al dat gefladder dubbel genieten.  De tuin wordt steeds groener tuin en de toch nog vrij nieuwe aanplant die gelukkig goed aanslaat is de winter goed is doorgekomen. Jammer alleen dat die ene nacht nachtvorst toch wel wat knopje heeft beschadigd waardoor de bloei toch wel minder overweldigend is. Maar ach volgend jaar meer kans.  zittend op de schommelbank kan ik al vroeg genieten van de koolmezen die af en aanvlogen naar de nestkast. Al gauw kon ik de piepende jongen horen en verwachte dan ook da we al snel jonge meesjes in de tuin zouden hebben. Dat betekent wel huisarrest voor onze jager, want de hond vangt nogal graag een vogel als hij de kans krijgt. We vonden de mezen al vroeg en dachten zeker dat dat kwam omdat ze geen nieuw nest hoefden te bouwen. We waren dan ook aangenaam verrast toen we vanachter ons keukenraam ineens jonge musjes door de tuin zagen fladderen, daar hadden we geen rekening mee gehouden. Al gauw zat er zo’n vetederend kruimeltje op de vensterbank bovenop de voorjaarsbloemetjes naar binnen te turen. Toen moest de camera toch erbij gepakt worden maar vanacher het keukenraam met dubbel glas bleek dat toch nog een uitdaging. Ik heb tegenwoordig het geduld niet meer maar ook de kracht niet meer om de camera lekker lang zonder pijn te hanteren dus we doen het er maar mee. Ik heb in ieder geval genoten van het jonge eigenwijze grut.

Onverwachtse ontmoetingen


Ongelooflijk wat een onverwachte ontmoetingen ,  een staat al jaren op mijn lijstje van die wil ik echt ooit een keer zien vogels. en hij ….? Goed in de dierentuin heb ik hem wel eens gezien maar dat is toch anders.
Vandaag gingen we op pad om te zien of we nog leuke zaagbek, slobeend of iets anders leuks konden zien ondanks dat het water bevroren kon zijn. We hebben een ons een plekje verschanst vrij laat op de middag in een vogelkijkhut.
Heel veel wilde eenden en krakeenden , meerkoetjes en 1 kuifeend verder hoor  het geluid van smienten al kan ik ze door het riet heen niet echt ontdekken.Er staan zelfs kieviten op een dijkje midden in het water. Een vreemde gewaarwording om midden in de winter kieviten te zien en te horen. Kieviten bevinden zich op de vorstgrens is me ooit eens verteld geworden en het is nu 1 graad.  Zou het dan inderdaad zo zijn?

img_0001

Vanuit een ooghoek zie ik ineens een vogel over het ijs lopen richting een rietpol. maar verdween weer net zo hard. Mijn eerste ingeving waterral al had ik hem nog nooit gezien. Tegen mijn maatje zei ik : Had je die gezien?    Het leek wel… maar ik zie hem niet meer, zoiets als een waterhoen maar…. het leek anders….. . Nou ja misschien hebben we nog geluk. Daarna gaat mijn blik weer naar het riet, ik zien iets bruin en het lijkt gestreept . Kijk daar naast je een..( fluister ik ) ….. ja wat is het eigenlijk? Tussen al dat riet is het moeilijk om een identificatie te maken. Iets wat eerst op een bruine vogel lijkt kan zomaar ineens een rat zijn. Mijn maatje : ja ik zag wel iets maar hij had pootjes maar wat het was? … St , het water klotst, waar zit die , oh kijk hier onder het raam ,oh wat is die snel ….
Ik heb geluk als er ineens een kopje uit het riet omhoog kijkt.

img_0004

Een flits, ik klik op goed geluk om maar geen moment van mijn waarneming te missen. Dan klimt hij even helemaal op het riet om alweer in het riet te verdwijnen.

img_0005

Mijn eerste bunzing in het wild. mijn dag kan nu al niet meer stuk. We besluiten nog even te blijven zitten al is het  koud, Ik ben nog steeds benieuwd welke vogel ik nu gezien had als mijn maatje ineens fluistert kijk daar eens op het ijs ? Wat is dat ? …..Ik geloof mijn ogen niet dus toch….. een waterral fluister ik als ik het tenminste goed heb. wat is die snel ? Heb je hem ? vraagt hij wetend dat ik de camera bij de hand heb . Geen idee het ging zo snel.

img_0010

De waterral was alweer verdwenen, nou ja onzichtbaar dan en dat kunnen ze goed. Een mysterieuze vogel die je maar zelden ziet. Voor me zie ik wel het riet nog bewegen dus hij zit in de buurt. Even snel als hij weg is komt hij ineens weer rennend tevoorschijn met een vis in zijn bek, en loopt hij naar de kant. Ik heb geluk in het zicht begint hij het visje te verschalken. En kan ik hem toch nog bewonderen, de houding lijk op een hoen, de snavel is langer en het verenkleed lijkt zo blauw. Een staartje als een winterkoning.

img_0017

De vis leeft nog lang en spartelt bij iedere aanval van de waterral. Als de vis verslonden is een kleine schermutseling langs de kant en beduusd kijken we hoe ineens twee waterrallen naar de overkant vliegen, daar weer het riet in. Heel voozichtig merkt mijn maatje op : Wist jij dat het er twee waren? Nee schat ….Die had ik echt niet gezien. Maar wat waren ze leuk hè.

img_0018

Mijn dag kan echt niet meer stuk , al hebben we allebei steenkoude voeten, de temperatuur gaat nu gestaag omlaag, en het wordt donker en grijs. Tijd om naar huis te gaan voor een warme welverdiende maaltijd en een hete kop koffie. Soms kan geluk zo simpel zijn.

vlinder : Morpho Peleides


Ons uitstapje vond plaats in een vlindertuin. dan verwacht je natuurlijk ook vlinders.
Een grote brilliant blauwe fladderende vlinder viel al snel op. Ik zie hem wel vaker in vlindertuinen. En de kleur blauw verbaast me weer iedere keer.  En als je hem dan wil fotograferen doet hij zijn vleugels gauw dicht. zodat er een bruine onderkant met prachtige ogen zichtbaar wordt.
IMG_0003
Al is het niet geoorloofd vlinders aan te raken deze vond blijkbaar de geur op mijn handen aantrekkelijk en nam dan ook even plaats zodat goed te zien is groot de vlinder is.  Deze specifiek vlinder lijkt ook nog niet helemaal zijn vleugels op en top opgepompt te hebben en moet zich nog iets verder uitvouwen. Een spanwijdte van 20 cm kan hij wel halen. Deze prachtig blauwe vleugels worden gebruikt door snelle bewegingen om zo predators af te schrikken
IMG_0019
De vlinder heeft een levencyclus van 115 dagen van ei tot volwassen vlinder. De rups leeft onder andere op waardeplanten als vlinderbloemfamilies  waartoe  erwt , pinda, sojabonen ,inga ( een soort boon), behoren ,  alfalfa en trompetboomfamilies.
De vlinder zelf drinkt het sap van rottend fruit en beschadigde bomen.. De Morpho peleides komt voor in de regenwouden van Zuid-amerika , mexico en Centraal- Amerika  in bosranden en langs rivieroevers.
IMG_0136
De rupsen zijn roodbruin van kleur en zijn versierd met kleurige haarbundels en stekels en felgeelgroene vlakken Kannabalisme onder de rupsen schijnt wel eens voor te komen en ze kunnen in noodgevallen een onaangename geurstof afscheiden uit klieren bij het eerste pootpaar.
Om geen foto’s zonder toestemming te plaatsen zet ik een link neer voor diegene die wil zien hoe de rupsen eruit zien zoals je ze op google kunt vinden.
Morpho Peleides rups .

 

Hoop of Hop (Upupa epops)


Als er 1 vogel is die ik graag bewonder dan is het wel de hop. Een vogel waarmee ik ben opgegroeid door verhalen. Mijn vader deelde mijn passie voor de natuur en wist dan ook de mooiste verhalen te vertellen. een vogel die tijdens zijn jeugd nog voorkwam. Als klein meisje het nieuws gehoord waarbij er waarnemingen waren die mij de hoop gaven om hem ooit eens in het echt te zien.

Een paar jaar geleden tijdens mijn Zuid Afrika reis heb ik hem al eens verbaasd van een afstand kunnen bekijken. Verschillende vogelparken  als Avifauna en Walsrode hebben me niet de kans kunnen bieden om het uitgebreid te bekijken. Een schuwe vogel lijkt me. Volgens de boeken moet deze vogel ontzettend goed zijn in het verspreiden van geur, rechtuit stinken dus. Deze geur komt schijnbaar uit een klier en waarmee een vetstof vrijkomt waarmee ze de eieren insmeren om zo te zorgen voor aan anti-microbiële werking die zorgt dat de eieren niet geïnfecteerd worden wat weer nodig schijnt te zijn omdat ze blijkbaar hun nest niet reinigen van voedselresten en uitwerpselen .
Een richtige DREKHAAN dus. Al die viezigheid maakt hij helemaal goed met zijn uiterlijk.
Gelukkig maar want waarom zou je anders de hoop moeten houden om ooit een hop te zien. IMG_0166

Tijdens ons laatste uitje was ik helemaal niet voorbereid om ook maar iets van vogels te zien, we gingen immers naar een vlindertuin. Planten , bloemen en vlinders , daar was ik op ingesteld.
Het was dan ook oprechte verbazing en vooral een gevoel van hè, echt waar …? toen ik de vogel voor de eerste keer over me heen zag vliegen. Zoeken kijken maar nee vogel was gevlogen.  Nee zal het wel verkeerd gezien hebben dacht ik nog. Totdat Jo me de kaart liet zien die we mee mochten nemen waarop de vlindertjes en de vogeltjes stonden. uh ja dat is hem dus echt. Mijn uitje kreeg meteen een andere dimensie. Gelukkig was de vlindertuin ondanks de drukke perioden zeer goed uitgerust om af en toe even gewoon te zitten de dingen op je af te laten komen en jawel hoor. opgejaagd/ of opgeschrikt door andere kijkers kreeg ik hem weer in vizier. en kwam ik er achter waar zijn favoriete plekjes waren.
Steeds op een stenen muur …. zou dat toch iets met camouflage te maken hebben?
Het viel ook meteen op dat vele mensen hem niet zagen alhoewel hij duidelijk in beeld zat. Anderen waren verwonderd en hadden er nog nooit van gehoord. Toch vreemd als je bedenkt dat deze vogel ooit door het Nederlandse luchtruim heeft gevlogen.
Bij de vogelbescherming lees ik dat de hop voornamelijk wordt aangetroffen in stenige gebieden, op muurtjes en rond ruïnes. En dat de reden dat dit in Nederland niet veel voorkomt de reden zou kunnen zijn dat hij niet meer in Nederland broedt.
Let wel stenig is niet hetzelfde als stedelijk.  De hop leeft van grotere insecten , slakken en kleine reptielen. Ik was blij hem eindelijk eens goed te kunnen bekijken en toch te kunnen observeren hoe zijn natuurlijk gedrag is en heb dan ook genoten van deze onverwachte ontmoeting.Jammer dat ik hem niet even met kuif omhoog heb kunnen zien maar wie weet gaan we nog eens een keertje langs op weer zo’n druilige regenachtige vrije zondag .  Zo zie je maar nooit de hoop opgeven.
IMG_0085IMG_0088

T

Cadeautjes op de valreep van de winter


 Deze bevroren druppel is niet de mooiste foto maar geeft wel een winters plaatje weer. IMG_0044

Deze houtduif was vanmorgen het was toch al 10 uur , nog helemaal niet genegen om uit bed te stappen .IMG_0032

Deze roodborst was echter wel tot een ontbijtje te verleiden maar wilde wel even controleren wie er achter dat rare zwarte ding stond.

IMG_0048

Deze mus zal wel van dit jaar zijn geweest want hij keek wel heel vreemd op van al dat witte spul onder zijn pootjes. IMG_0042

Toen ik eenmaal weer met bevroren vingers binnen zat bleek ook de roodborst zich lekker volgevreten te hebben en te genieten van het warme zonnetje

 IMG_0002

klein maar dapper ( Troglodytes Troglodytes )


Zo zit je rustig ’s morgens vroeg buiten aan een kopje koffie op een klein knus terrasje.
Het uitzicht op de natte weide met verschillende Klara’s die quasi nonchalant kauwend op hun gras naar me staan te kijken. Een vriendelijk goedemorgen door een luide loei , ook goedemorgen antwoord ik.  De koffie gezet met een zelfgemaakt keukenpapieren filter, dampend in de hand smaakt opperbest.  Het uitzicht van de ochtenddauw en dampende bomen doen koudelijk aan. Toch is het op het kleine terrasje aangenaam vertoeven ware het niet dat ik echt niet snap wat er zo heerlijk zou moeten zitten  aan die kleine charmante klapstoeltjes.
De nacht was kort en luidruchtig geweest. Om half 3 in de nacht hadden een stuk of drie/ misschien zelfs 4 bosuilen besloten om boven ons hoofd een vergadering te houden waarbij blijkbaar toch zeer belangrijke issues besproken dienden te worden. Het was een luidruchtig ge-oehoeohoe waardoor ik verleid werd om mijn warme bed te verlaten en toch even buiten te gaan luisteren wat alle commotie teweeg bracht. Een slapeloze nacht werd vervangen door het beleven van een prachtige super donkere omgeving met als resultaat een prachtige sterrenhemel. Zoveel sterren heb ik al lang niet meer kunnen zien. Zelfs de melkweg was hier met het blote oog te bekijken.

Nog nagenietend van deze ervaring was ik naar de bomen achter het huisje aan het kijken, daar kwam al het kabaal van vannacht vandaan maar helaas geen uil te bekennen. De sparren zijn dichtbegroeid en een gecamoufleerde uil hierin proberen te ontdekken is zo goed als onmogelijk.
Dus zo zit ik nagenietend aan mijn kopje koffie en dan word ik ineens belaagd door een ontzettend fel wezentje, luidruchtig als een wakende merel maar zo klein als een muis.
Meneer is het er blijkbaar niet mee eens om zijn stekje te moeten delen.

Fel rechtop staand wordt alle conversatie naar mij toe gericht. Een gemopper van jewelste en het enige wat in me opkwam was ” Hey Jochie, ook een slechte nacht gehad?”

f 274

Het rustig terug praten verbaasde dit kleine mormeltje waardoor hij leek te bedaren, of misschien was hij wel verbaasd over het accent van die vreemde buitenstaander.  Nieuwsgierig komt hij dapper dichtbij. Is het daarom misschien dat men in de vogelwereld geen winterkoninkje meer wil gebruiken. Deze kleine vogel gedraagt zich als een echte koning.
Ik mag nog even een snelle foto schieten , tijd voor poseren en instellingen aan te passen  is er niet meer bij want al vlug verdwijnt hij tussen de takken om verder weer onzichtbaar zijn territorium in de gaten te houden.

f 279