Goudvink : Pyrrhula pyrrhula


Weer eens ouderwets eropuit,  het zonnetje schijnt en staat een matig windje dat vanmorgen kil aanvoelde maar die tegen de middag aan eerder aangenaam aanvoelde dan fris.

Het was druk, waarschijnlijk omdat het gisteren de hele dag geregend had terwijl vandaag de dag al vroeg in het licht baadde. Druk en toch vonden wij de rust om om ons heen te luisteren waarbij een blaffende hond wel erg storend kan zijn maar het geroep van mensen op zo’n niet luisterende loslopende hond eigenlijk nog veel meer stoorde. Wat kunnen mensen toch luidruchtig zijn…. of kunnen wij gewoon weinig hebben? Beide staren we omhoog naar de lange dunne dennennaalden van een vliegden waartussen een heel klein vogeltje danst. Groenig met een geel streepje op de kop.  Ons kleinste vogeltje. Hoor je hem ? vraag ik . Nope, zegt mijn maatje. Kan kloppen veel mensen horen hem niet.02-02-2014 Vlodrop (3)

Het geluid is zacht en hoog. Vaak zit dit dotje in gezelschap van andere vogels in dit geval nog een leukertje waarvan ik het geluid al aardig begin te herkennen.  De kuifmees is toch wel een van mijn favoriete mezen, alhoewel de staarmees is ook heel leuk, en de pimpelmees…… 02-02-2014 Vlodrop (1)De drukke mensen lopen langs ons heen zonder ook maar even naar boven te kijken.  Zij zijn druk aan het praten, met hun kinderen of honden of misschien alles tegelijk.  We wachten even tot ze langs zijn gelopen…….ga maar, loop maar lekker door …..dan hebben we weer effe rust. De honden vind ik het ergste. Die horen niet los, mogen zelfs niet los.  Ik weet nooit wat zo’n beest doet. Loopt hij door?  begint hij te blaffen? gaat hij grommen? springt hij tegen me op……? nee ik ben gek op honden, maar heb het niet op vreemde loslopende honden, die jagen me de zenuwen op het lijf.

We lopen maar weer verder genietend van het geluid van de specht, boomklever en de mezen.  Op een gegeven moment lopen we langs een stukje open terrein een miniakker. Langs dit akker wemelt het van de vinken en mezen. We luisteren en ik wijs mijn maatje erop dat ik een goudvink hoor. Ik weet het bijna zeker. een heel zacht en kort djuuu. Heel onopvallend. Ik kijk in de bomenrij maar niks te zien. Heb ik het niet goed gehoord?  Een aankomende luidpratende groep haalt ons uit de trance we lopen verder. Weet je wat? zegt mijn maatje we lopen hier naar links en dan onder het tunneltje door dan komen we weer bij de Dahlheimer Molen uit en dan kunnen we zo weer terug naar de auto. zo gezegd zo gedaan. Bij de dahlheimer molen was het echt superdruk.  Het hele terras zat vol met koffie en chocomelk-drinkende mensen en het rook er naar warme wafels. Voor ons niet weggelegd die drukte dus we lopen gewoon door.

Regelmatig genietend van de vogels, zoekend in de boomtoppen. En toch was het een goudvink zei ik , waarop mijn maatje zei ik hoor hem ook af en toe.  We horen het vage toontje hier en daar maar zien ho maar.  Daar staat de goudvink ook wel om bekend een prachtige verschijning maar erg onopvallend en dat ondanks de opvallende kleur. Ik herinner me een keer dat er een goudvink voor me zat op een meter of 10 afstand,  ook in de winter dus kale bomen ik zag hem,  keek even opzij om mijn partner aan te stoten  en had daarna de grootste moeite om hem weer terug te vinden.

Ons rondje zat erop en we liepen gedeeltelijk dezelfde weg terug zodat we lekker door het bos bleven lopen in plaats van over de gewone weg. En zo kwamen we weer langs het akkertje. maar nu anderhalf uur later, de grote drukte in het bos was voorbij,  Ook nu weer wemelde het van de vogels, koolmezen, pimpelmezen, vinken, zelfs een zwartkop en ineens weer heel zacht Djuu…….. We voelden ons niet meer opgejaagd en ondanks de toch al naderende zonsondergang bleven we staan om nu eens op ons gemak te bekijken welke en hoeveel vogels er nu zaten.  Djuu…
Hoor je hem? Ja …. ik neem mijn camera en zoek het gebied af waar het geluid vandaan komt. ik zie iets en klik….. ja zeg ik volgens mij is dat een goudvink….. ik laat de foto zien … hij is niet van al te beste kwaliteit, takjes, wazig enz. maar …. we zien de zwarte kop de dikke snavel.. ..

02-02-2014 Vlodrop (28)

Waar ? zegt mijn maatje ik wijs en  hij neemt de verrekijker.
Ik zie een vink 02-02-2014 Vlodrop (21)

Ja ik ook maar kijk  dat is toch echt wel een goudvink of niet???? ik zie daar toch ook  oooh kijk daar ………. daar is die ,02-02-2014 Vlodrop (39)in de verte zie ik duidelijk een rode buik . we hebben het geluk dat de ondergaande zon achter ons ligt en de vogel mooi verlicht. Terwijl ik probeer in te zoomen en de vogel steeds dichterbij haal zie ik ineen nog eentje, fletser weliswaar. Het vrouwtje.  Meteen als ik deze zie zie ik een vogel de andere wegjagen van zijn plaats . Nog een goudvink . Ik zie er volgens mij twee , een koppeltje zei ik net.  niet veel later telde ik zeker weten drie mannetjes en een vrouwtje.  De goudvinken zitten op een toch wel behoorlijke afstand en het licht wordt al snel minder.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Mijn maatje geeft aan dat het niet erg verstandig is in het donker en wil nu toch graag verder zodat we kunnen zien waar we lopen , maar eigenlijk ook weer niet want zijn oog wordt gevangen door een vogel die een dennetje in schiet…….Volgens mij zag ik zelfs twee vrouwtjes….we zullen zien mijmer ik nog door op de goudvinken.

02-02-2014 Vlodrop (70)
Welke is dat ? Waar ? vraag ik en weer wordt de camera gericht. Nog een soort die we nog niet gezien hadden maar die we zeker verwacht hadden

02-02-2014 Vlodrop (74)

Het is een geelgors, ook hier zagen we er weer meerdere van.
Met moeite rukken we ons los van het plekje dat heerlijk rustig was en vol leven. We moeten echt verder …terug naar de auto en we zijn toch behoorlijk wat afgedwaald dus het is nog even voordat we bij de grotere weg komen.
Toch ook hier worden we weer eventjes afgeleid als er ineens vlak bij ons een luid geklop klinkt

02-02-2014 Vlodrop (76)

Een grote bonte specht , leidt ons het bos uit.
Een vruchtbare middag waarbij we veel gezien hebben en vooral heel veel genoten hebben ondanks de drukte om ons heen.  Van mij mag het weer zo blijven, ik vind het wel lekker zo met het zonnetje.

 

Advertenties

Texel


Vakantie en waar beter lekker uitwaaien en genieten van de natuur en vooral van elkaar als op een eiland als Texel.
De gevoelens liggen er, de emoties ook alleen ik krijg ze even niet onder woorden gebracht dus dan maar een album en gewoon genieten van wat we gezien hebben

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

en misschien is het wel een ervaring om sprakeloos van te worden, zelfs voor een redelijk ervaren vogelaar als ik zijn deze aantallen en soorten echt indrukwekkend. En zelfs weer nieuwe soorten kunnen aftekenen op mijn lijstje.

stilletjes


stilletjes staan we hand in hand
op een lieflijk plekje in het mos
alsof we in een sprookjesboek wonen
stilletjes kijkend met onze oren
zachtjes knijp je in mijn hand 
ik staar naar jouw reebruine ogen
ze glinsteren, flonkeren van genot
jij kijkt dwars door mijn ziel 
en fluistert zachtjes in mijn oor
ik laat je nooit meer gaan 
en het voelt als duizend vlinders 
als een heerlijke warme deken om me heen
plots geritsel in het stekelige struikgewas
statige pootjes banen zich een weg
en blijven ineens verbaasd staan
vier reebruine ogen staren naar ons
een flonkerend zwart nat neusje valt op
de adrenaline raast door ons lijf 
stillekes ons adem inhoudend 
genietend van dit prachtige geschenk 
en dan kijk ik in jouw reebruine ogen
en fluister zachtjes terwijl ik in je hand knijp
jou laat ik ook nooit meer gaan. 

Afbeelding 

Winter


Afbeelding

Buiten lopend, wandelend

Verademend

Een waterig zonnetje breekt door de wolken

de warme gloed op mijn wangen

een pad met ongerepte sneeuw,

bevroren , knapperig en vervaarlijk,

gerustellende eenzaamheid

doorbroken door opduikende sporen

vogels, konijn en haas 

hebben mijn pad gekruisd

koude stilte, 

Zwarte silhouetten in lucht en kale bomen

groot dreigend maar ook klein speels

De heldere zang van de koolmees

ik ben niet alleen

nooit 

Afbeelding

even een moment van genot gestolen


Het zonnetje schijnt flets, maar toch uitlokkend.
Dan ben ik dus niet binnen te houden en ondanks de regenachtige weersvoorspellingen voor het hele land laat ik me niet kisten.
Ik laat me lekker afzetten in de Doort, waar de serene rust me toelacht. Het eerste dat ik zie is de grote plas water, zo strak als eens spiegel want er staat geen zuchtje wind.

Hoog in het topje van de boom roept iemand zijn naam , bang dat deze vergeten wordt, tjiftjaf, zo gaat de heldere klank maar door. Een koolmees die zich er niet aan stoort danst tussen de takken door op zoek naar lekkernijen die misschien wel verborgen zitten tussen de opkomende knopjes van de berkenboom. Twee grauwe ganzen trekken snaterend en protesterend mijn aandacht, betere waakhonden kun je eigenlijk niet hebben en de eenden op het water zijn dus meteen gewaarschuwd, ( enne bedankt ). Een witte schim op het water trekt mijn aandacht. Verrekijker bij de hand zie ik hoe deze witte vogel een prachtige tekening heeft en een mooie gevormde kuif steekt mooi af tegen de achtergrond, Het silhouet lijkt helemaal niet op een eend en de lange nek doet eerder denken aan een fuut , bij hem zwemmen een paar exemplaren die er heel anders uitzien met  prachtig roodbruin kopje. Ik herken ze meteen, en geniet via de verrekijker van de prachtige vorm en kleuren van deze fuutachtige duikeend genaamd het nonnetje.

Op de voorgrond zwemmen een paar mooie zwartwitte eenden met een kuif , hun tekening wijst onmiskenbaar op de kuifeend, die je al op grote afstand kunt herkennen. Over het water draagt ook een zacht piepend geluid, het is onvoorstelbaar dat er inderdaad eenden zijn die piepen maar de krakeendjes die ik zie,  jagen piepend achter elkaar aan, een neutraal gekleurd eendje dat vooral opvalt door een opvallende witte spiegel op de vleugelflank, de lente zit toch al stiekem in de lucht. De hormonen razen al volop aan deze  mooie eendjes te zien. Ineens een  schel helder luid hoog geluid doorboort het luchtruim. Even verbaast het me, ik verwachtte hem niet maar ik bemerk mijn eigen opwinding, geconditioneerd reageert mijn lichaam op het signaal nog voordat mijn hersenen kunnen doorgeven van wie het geluid afkomstig is.  Voorzichtig nader ik de waterrand , en even vlug als mijn oog valt op die prachtige rode borst,  zo schiet de kleine gedaante ervandoor slechts een blauwe streep die het luchtruim doorklieft als herinnering chterlatend. De opwinding en de tevredenheid is er niet minder om. Na de koude en lange winter had ik deze ijsvogel helemaal niet verwacht. Het feit dat deze hier nu vrolijk rondvliegt geeft hoop voor het komende voorjaar. De paartijd ligt begin februari dus deze druktemaker zal hopelijk ook een vrouwtje hebben en in mijn hoofd ben ik al aan het peinzen over geschikte wanden waar hij eventueel zou kunnen gaan broeden.
Ik zit er heerlijk in, geniet en zie hoe het zonnetje nog steeds flets tussen de bomen schijnt waardoor het wateroppervlak als een prachtige spiegel fungeert. Ook een koolmees heeft het daar moeilijk mee als hij in zijn territoriumdrang zijn spiegelbeeld wil aanvallen en er een nat pak aan overhoudt. Het lijkt wel of hij beschaamt om zich heen kijkt voordat hij terugvlucht op een tak om zijn verenpak te fatsoeneren, ware het niet dat vogels dit gevoel niet kennen alhoewel zoiets me zeer tot het twijfelen brengt.

Ik slenter verder langs de waterrand met rechts van me een groot maisakker. Twee grote witte silhouetten staan gebroederlijk naast elkaar, precies in dezelfde houding, zelfs zodanig dat als ik een stukje verder loop om een stukje te vinden waar geen takken door mijn gezichtsveld lopen, het er zelfs op lijkt  dat het er maar een is en ik danig aan mijn eigen ogen begin te twijfelen. Toch tijd voor een brilletje?  Gelukkig brengt de verrekijker uitkomst, toch 2 grote zilverreigers en zelfs nog 5 blauwe reigers die door hun kleuren helemaal niet opvielen, maak ik mezelf wijs.  De vogels laten zich allemaal graag bewonderen en ook de ijsvogel van het bos zoals een vriend van me ze graag noemt doet vrolijk mee. De bewuste boomklever speelt tussen de takken door en jaagt op een partner als gauw zie ik er nog een stuk of vier tussen de takken doorschieten en besef dat ik in een liefdesstrijd ben terecht gekomen.  Ja het zonnetje schijnt de temperaturen boven de 10, en het koppie slaat op hol, de hormonen gieren alweer volop. De natuur is veel sneller dan wij realiseren, de vos heeft de paartijd al achter de rug en over een week of drie worden de eerste jongen alweer geboren.
De broedtijd van de ijsvogel begint al in maart , tel daarbij op dat deze kranige vogel dan eerst nog een gang moet graven van een meter diep waarbij hij wel een week bezig is en dan nog het vrouwtje moet paaien dan kun je wel indenken dat het drukke seizoen al bijna is aangebroken. De houtduif zit volgens mij al op het nest als hij al niet jongen heeft. Ook de reiger en de bosuil zitten al op het nest. De eekhoorn heeft de paring al zo als achter de rug  maar als je geluk hebt kun je deze nog wel even lekker zien jagen waarbij je er een aantal mannetjes tegelijk kunt zien en omdat ze hun kop vol hebben met hun liefdesleven, hebben ze je dan ook helemaal niet in de gaten .

De kamperfoelie schiet al uit , de eerste blaadjes zijn al zichtbaar en ook de bosanemoon kleurt de bosbodem al lekker groen, al bloeit hij nog net niet. Een schreeuw in de lucht laat me weten dat de buizerds hier gelukkig niet geleden hebben onder de vergiftigingen die slechts enkele kilometers verderop plaatsvonden. Majesteus cirkelt hij over de boomtoppen heen, hij laat zich uitglijden en uiteindelijk maakt hij een vleugelslag om daarmee genoeg snelheid te winnen om gracieus weer meters verder te glijden. Het gevoel van vrijheid dat  deze vogel voor mij symboliseert neem ik mee in mijn hart en zo vlieg ik in gedachten mee, onbezorgd en de wereld achterlatend.  En terwijl ik deze pracht volg valt mijn blik op de merel ineens op zo’n tien meter hoogte in de boom. De zang melodieus en helder en ik kijk naar de tijd , drie uur . Hmmm, drie uur midden op de dag en de merels zitten hoog en nog droog te zingen, dat kan maar een ding betekenen en jawel hoor al gauw voel ik de eerste koude druppels neerkomen. Erg druk maak ik me er niet om, ik heb goeie warme kleding aan en ik heb genoten, de rust de stilte en mijn eigen privé concert. Heerlijk vind ik het, zo lekker stil, mijmerend en alleen, maar ik had het graag met iemand willen delen.

Stilte en rust


Klokslag half negen en daar stond ik. Nou om en nabij zeker.
Alleen op de lege stille  parkeerplaats. De Grote Peel ligt nu op een steenworp afstand.
Al een tijdje wilde ik deze kant op. Heerlijk genieten van de natuur was mijn plan. Ik loop het eerste bosje in en ik herken het meteen ondanks dat ik al een tijdje niet meer ben geweest. De eerste routes waar het meestal wel druk is en waar het leuk is vertoeven als straks de heikikkers weer blauw zijn, maar nu wil ik effe geen mensen tegenkomen.
Zodra ik uit het bosje kom kijk ik meteen op die bekende enorme watermassa die er eigenlijk zeer stil en verlaten uitziet. Ik loop de steiger op en dan pas valt op hoe stil het is, geen vogel fluit, geen rimpel verstoort het oppervlakte.

Dat is ook niet gek als je bedenkt dat het net afgelopen nachten flink koud is geweest. op het water ligt al een laagje ijs en het is dan ook niet verwonderlijk dat de beesten hier heel wat slimmer zijn dan ik en lekker beschutting hebben opgezocht. De gure koude wind, krachtje drie tot vier die ik zelfs hoor fluiten langs het gras en pijpenstrootje ,laat mij voelen dat ze niet eens zo stom zijn, en ik krijg heel even het gevoel van je bent echt niet normaal meid.
Heel even maar want eigenlijk beginnen mijn benen al te kriebelen en mijn hart jeukt. Dan komt mijn koppigheid naar boven, ik moet en zal. Daarom vind ik het dus helemaal niet zo erg dat het zo stil is op het water want anders zou ik alleen maar opgehouden zijn op een moment dat ik dat eigenlijk nog niet wil. Ik wil niet stil staan ik wil lopen, mijn frustraties eruit lopen eigenlijk.Dus ik loop al gauw langs de waterkant verder waar ik heel even gauw bij de vogelwand kijk, om te zien hoe een aantal eenden proberen om het water open te houden door te blijven drijven in het wak.
De eerste beste kans die ik krijg om van de route af te wijken grijp ik aan om meteen lekker de leegte in te dwalen. De zon staat laag en schijnt irritant in mijn gezicht me dwingend naar de grond te kijken  en zie ik hoe wit deze is. Gevormd door de koude van afgelopen nacht. Als ik even om me heen kijk zie ik hoe de witte wereld heel langzaam van kleur verandert omdat de zon de witte kleur doet verdwijnen waardoor het gele dorre gras een prachtige gouden gloed krijgt.

Kilometers verdwijnen er onder mijn voeten. Ik loop door terwijl de wind lekker jakkert en me af en toe de koude rillingen bezorgt. Is het wel de wind die dat doet? Ben blij dat ik op het laatste  moment nog even mijn muts gegrepen heb.
Na een tijd kom ik een beetje tot rust, mijn tempo verlaagt.
Ik kijk om me heen naar de grootsheid en wijdsheid van het gebied. Er is niets te zien dat doet denken aan de menselijke wereld. Er is alleen maar leegte. Als de wind zich ineens in mijn nek nestelt, ben ik blij dat ik goed voorbereid was en me lekker warm gekleed hebt maar desondanks mis ik mijn warme deken ontzettend. De stilte komt daardoor oorverdovend hard aan. Ineens voel ik me alleen, maar zeker niet eenzaam.
Ik denk aan de woorden ooit gefluisterd in mijn oor, het komt wel goed. En ik kijk naar het enorme gebied voor me. Ongerept, puur, en met een gouden schoonheid, als een ongelezen boek.
Alles ligt open en alles is mogelijk. Ik realiseer me dat ik mag genieten van deze unieke schoonheid dat met geen goud te betalen is. De rust komt over me heen en mijn zintuigen draaien ineens overuren. Mijn blik werpt zich weer naar buiten en als een teken zie ik een prachtig silhouet op de bramen struik en instinctief neem ik mijn verrekijker, dit is eentje om van te genieten en ik weet al wat het is voordat ik ook maar een blik geworpen heb en jawel hoor…een klapekster steekt fel af.

De temperatuur loopt een klein beetje open de wereld begint wat meer te bewegen, af en toe fluit er iets. Het leeft weer
De frustraties worden afgeworpen, en de schreeuw van een buizerd laat me intens genieten.
Ik sta stil en terwijl ik mijn longen volzuig besef ik dat ik geniet van het leven, en dat ik uitkijk naar de toekomst. Een nieuw hoofdstuk, zelfs een nieuw boek.

MEER FOTO’S

hoop


Het is nog donker als ik de deur achter me dichttrek. De lucht is vochtig en gevuld met een killige waterkou. Ik zet mijn kraag hoog op, om me te wentelen in de warmte van mijn jas.  Gekleed met een extra trui kan ik de hele wereld aan.  De dampige nevels en de regendruppels geven de omgeving een sinistere blik.  Een omstandigheid die ik heel graag op de kop toe neem want ik weet dat de beloning groots kan zijn.

Al gauw zie ik  konijntjes die ook al vroeg op zijn , spelen in de berm, met hun vacht een beetje nat  trekken ze niets van het regenweer aan.  Verbaasd kijken ze naar deze vreemde persoon die de kille elementen trotseert.  Blootgesteld aan het lichte gemiezer geniet ik van de rust en de stilte.  Dat de stilte die mijn hart raakt blijkt als ineens de meesjes als acrobaatjes tussen de takken door dansen. Het zachte getjilp en gefluit klinkt al muziek in mijn oren, als ik stil sta en ondanks de regen geniet van het tafereel voor me.  Het zachte briesje dat langs mijn haren stroomt en mijn zorgen meeneemt naar andere tijden.  De twijfels, de kwetsbaarheid,en  ineens voel ik me helemaal niet meer zo sterk.  Stom eigenlijk, alleen voelen of alleen staan , het is een wereld van verschil,  waar komen al die emoties toch vandaan?  De emotionele achtbaan weer in volle gang,  verstand en gevoel rijden weer even op een verschillend spoor.  Ik vind het normaal zalig om alleen te zijn, waarom voelt het dan nu ineens zo zwaar?  Ik vlucht altijd de natuur in en nu voel ik me er eenzaam  als ik er alleen ben.

Een imposante buizerd die op zijn paaltje zit, de regen negerend.  Vol trots en zelfverzekerheid volgt zijn blik de voorbijgangers.  Bijna verwaand en uitdagend.  Ik kan de hele wereld aan, lijkt hij te zeggen. … Bijna jaloers op zoveel hoop, neem ik me voor om geen twijfels te hebben om te geloven in mijn toekomst.  Ik wil het van de daken schreeuwen, maar voor nu heeft de regen me even in zijn grip.  Ik laat me nat worden en bid en hoop stiekem dat de regen mijn twijfels wegspoelt.  Iedere dag is er een, een dag minder afwachten.

Mijn zintuigen worden weer wakker, de dennengeur die vers en zoet is prikkelt mijn neus,  mijn oren spitsen zich weer als een vogel de bladeren keert. de druppels tintelen op mijn huid  zodat ik kippenvel krijg van de kille zindering, Ik zie de jonge blaadjes van de kamperfoelie en deze brengen kleur en hoop in mijn hart.  Het duurt niet lang meer voor de lente weer begint, een nieuw begin voor de natuur en voor ons.  Stilletjes geniet ik weer, voel weer voorzichtig het geluk, mijn rust en zelfvertrouwen.  Het is er nog ……………………………………..GELUKKIG.