Roofvogel show


Altijd als we naar een roofvogelshow kijken bekruipen me gemengde gevoelens. Ik vind het magnifiek om zo´n dieren eindelijk eens van dichtbij te kunnen bekijken. Te staren in die magnifieke ogen om me te bedenken wat er in zo´n koppie omgaat. De oehoe die alles negeert en zijn blik intens gevestigd heeft op een aangelijnde hond, gegarandeerd wordt deze als lunch gezien.  Kinderen erom heen met glinsterende oogjes en vol vragen. Het ontzag of verbazing dat afstraalt van zo´n kind als hij een van de roofvogels op de arm mag laten landen.
Het is educatief gezien zo belangrijk dat kinderen in contact kunnen komen met de natuur. Dingen leren en kunnen ontdekken. Een gevoel creëren van meer willen weten, ontdekken, en bewonderen en respect.

En toch ………. zo´n beest mag dan vliegen om zijn kostje bijeen te verdienen, zijn kunsten vertonen voor publiek , op commando, om de mens te amuseren. Ik heb een boek gelezen over een valkenier , de verhouding tussen hem en zijn vogel is gebaseerd op vertrouwen van het aanbod van voedsel, zolang de valkenier zorgt voor voedsel zal de vogel ook terugkomen omdat een roofvogel ook wel weer lui is en zuinig met zijn energie wil omgaan.
Het blijft een emotionele tweestrijd, ik heb zelf ook beesten ,  konijntjes die net zo goed  zitten opgesloten weliswaar buiten in een ren maar toch kunnen ze niet bij het lekkere gras net buiten het hekje. Of parkieten in een volière, stuk voor stuk allemaal geboren in de volière maar toch …….ze kunnen de wereld op en neer vliegen als ze willen en moeten het met vlucht doen van 4 meter. Oh onze beestjes zijn happy en tevreden want net als de mens wat je niet kent kun je niet missen maar ergens denk ik …als ik al eens graag als een adelaar over de wereld zou willen vliegen om de vrijheid te kunnen voelen wat zou zo´n vogel of dier dan niet denken.
De roofvogels ook …..vaak ooit gewond geraakt of in gevangenschap geboren of zelfs in een klein hokkie gehouden en afgedankt omdat de vorige eigenaar niet wist wat hij ermee aan moest. Eigenlijk in het wild ten dode opgeschreven en nu even het middelpunt van alle aandacht. De een geniet .. de ander nerveus, maar bovenal vertellen ze een verhaal. Een verhaal van hoe wij mensen met onze omgeving omgaan en wie weet ……. ooit zullen we allemaal vrij zijn als een vogel. IMG_0025IMG_0098IMG_0117

Advertenties

Hoop of Hop (Upupa epops)


Als er 1 vogel is die ik graag bewonder dan is het wel de hop. Een vogel waarmee ik ben opgegroeid door verhalen. Mijn vader deelde mijn passie voor de natuur en wist dan ook de mooiste verhalen te vertellen. een vogel die tijdens zijn jeugd nog voorkwam. Als klein meisje het nieuws gehoord waarbij er waarnemingen waren die mij de hoop gaven om hem ooit eens in het echt te zien.

Een paar jaar geleden tijdens mijn Zuid Afrika reis heb ik hem al eens verbaasd van een afstand kunnen bekijken. Verschillende vogelparken  als Avifauna en Walsrode hebben me niet de kans kunnen bieden om het uitgebreid te bekijken. Een schuwe vogel lijkt me. Volgens de boeken moet deze vogel ontzettend goed zijn in het verspreiden van geur, rechtuit stinken dus. Deze geur komt schijnbaar uit een klier en waarmee een vetstof vrijkomt waarmee ze de eieren insmeren om zo te zorgen voor aan anti-microbiële werking die zorgt dat de eieren niet geïnfecteerd worden wat weer nodig schijnt te zijn omdat ze blijkbaar hun nest niet reinigen van voedselresten en uitwerpselen .
Een richtige DREKHAAN dus. Al die viezigheid maakt hij helemaal goed met zijn uiterlijk.
Gelukkig maar want waarom zou je anders de hoop moeten houden om ooit een hop te zien. IMG_0166

Tijdens ons laatste uitje was ik helemaal niet voorbereid om ook maar iets van vogels te zien, we gingen immers naar een vlindertuin. Planten , bloemen en vlinders , daar was ik op ingesteld.
Het was dan ook oprechte verbazing en vooral een gevoel van hè, echt waar …? toen ik de vogel voor de eerste keer over me heen zag vliegen. Zoeken kijken maar nee vogel was gevlogen.  Nee zal het wel verkeerd gezien hebben dacht ik nog. Totdat Jo me de kaart liet zien die we mee mochten nemen waarop de vlindertjes en de vogeltjes stonden. uh ja dat is hem dus echt. Mijn uitje kreeg meteen een andere dimensie. Gelukkig was de vlindertuin ondanks de drukke perioden zeer goed uitgerust om af en toe even gewoon te zitten de dingen op je af te laten komen en jawel hoor. opgejaagd/ of opgeschrikt door andere kijkers kreeg ik hem weer in vizier. en kwam ik er achter waar zijn favoriete plekjes waren.
Steeds op een stenen muur …. zou dat toch iets met camouflage te maken hebben?
Het viel ook meteen op dat vele mensen hem niet zagen alhoewel hij duidelijk in beeld zat. Anderen waren verwonderd en hadden er nog nooit van gehoord. Toch vreemd als je bedenkt dat deze vogel ooit door het Nederlandse luchtruim heeft gevlogen.
Bij de vogelbescherming lees ik dat de hop voornamelijk wordt aangetroffen in stenige gebieden, op muurtjes en rond ruïnes. En dat de reden dat dit in Nederland niet veel voorkomt de reden zou kunnen zijn dat hij niet meer in Nederland broedt.
Let wel stenig is niet hetzelfde als stedelijk.  De hop leeft van grotere insecten , slakken en kleine reptielen. Ik was blij hem eindelijk eens goed te kunnen bekijken en toch te kunnen observeren hoe zijn natuurlijk gedrag is en heb dan ook genoten van deze onverwachte ontmoeting.Jammer dat ik hem niet even met kuif omhoog heb kunnen zien maar wie weet gaan we nog eens een keertje langs op weer zo’n druilige regenachtige vrije zondag .  Zo zie je maar nooit de hoop opgeven.
IMG_0085IMG_0088

T

zwarte mees : Periparus ater


Het is alweer een tijdje geleden dat ik de eerste ontdekking deed in onze tuin.
Vanuit onze werk kamer hebben wij zicht op een nog prachtige oude perenboom. In die boom is het altijd een drukte van jewelste aan vogeltjes. meestal pimpelmezen en koolmezen, en vinken, ekster en bonte specht. Vogels die je redelijk op hun grootte en gedrag kunt inschatten .

Afgeleid was ik even lekker naar buiten aan het  turen en aan het genieten van een lekker vroege winter zonnetje dat in mijn gezicht scheen.  Ook nu was het weer druk bij die boom en het viel me op dat er wel hele kleine vogeltjes rond vlogen. Heel driftig en druk en snel. Verrekijker gepakt  die altijd binnen handbereik staat ook al ben ik aan het werk en mijn eerste reactie , goh dat zijn rare koolmezen. Toch maar even buiten proberen te kijken.
Zelfde kopje op het eerste oog, een stuk kleiner en fletser …… jonkies misschien ? Maar plots zag ik ineens een kenmerkende witte streep in het zwart  van zijn kapje. En toen begon het te dagen. Ik herkende ze maar vertrouwde mezelf niet dus gauw een paar foto’s proberen te maken wat nog niet makkelijk was en de vogelbijbel erbij gepakt. Het duurde niet lang en ja hoor ….. dus toch …….  zwarte meesjes zomaar in onze tuin.

In een dennenbos had ik ze wel verwacht, maar nu in onze tuin ? Dat is toch wel een ontzettend groot compliment voor ons harde werken.
Onze tuin was vroeger een echte ouderwetse moestuin, een zandbak waarbij alleen de rijtjes waar de groenten stonden  werden gemest en waar je de hele dag zou moeten schoffelen om het onkruid vrij te houden want de zandgrond is zeer arm en vooral stoffig. Voor werkende mensen niet te doen en de oppervlakte is daarvoor ook te groot. Dus we hebben de tuin flink aangepakt. op een gedeelte gras erin, borders met vogelvriendelijke planten en om de al aanwezige planten een nieuw plek te geven,   een minivijvertje , een plek met boomschors, bomen erin waaronder berken, lijsterbessen taxus, wilgen ilex, laurier, en al een aantal doornplanten , sierappel , wilde rood, braam , framboos,, oude hortensia’s proberen te redden enz enz. we zijn nog niet klaar want we willen nog wel een paar fruitboompjes enzo maar alle tegelijk gaat niet. Helaas hebben we een paar flinke coniferen moeten wegdoen. De buurman was er niet blij mee ( stuifmeel)  en hoewel wij het hartstikke zonde vonden realiseerden we ook dat deze bomen te dicht op elkaar hadden gestaan, ziektes in zich hadden enz. en omdat we bang waren dat we ze misschien na 5 jaar alsnog weg moesten doen hebben we met pijn in ons hart deze bomen verwijderd. Net als twee zeer oude  appelbomen waar zwammen inzaten, echter nieuwe aanplant is zeker nog in de planning.
misschien een leuk idee om de ontwikkeling van de tuin ook eens te laten zien.

Beschrijving volgens de vogelbescherming :

Informatie

De zwarte mees lijkt op de koolmees, maar is een stuk kleiner en veel bleker van kleur. Zwarte mezen hebben een klein kuifje, dat ze opzetten wanneer ze zich ergens druk om maken. Het zijn naaldboombewoners, die vooral spinnen en insecten eten die ze in de bovenste lagen van de bomen zoeken. In de winter eten zwarte mezen vooral zaden, waardoor ze ook vaak in tuinen zijn waar te nemen op voedertafels en aan vetbollen. Opmerkelijk is dat Engelsen de zwarte mees ‘koolmees’ noemen. Dat is op zich ook wel logisch, want onze koolmees is veel minder vaal en grauw gekleurd dan de Engelse ‘Coal Tit’. In Nederland komen zwarte mezen vooral voor op de zandgronden. Naaldbossen vormen de belangrijkste leefgebieden.

klik hier voor meer informatie

Boomklever


Een van onze vaste bewoners/ bezoekers in onze nieuwe tuin is de boomklever. De boomklever is met zijn opvallende kleuren en geluiden best een opvallend vogeltje. Dit in tegenstelling tot zijn neef de boomkruiper die onopvallend bruin gekleurd is en een heel stuk kleiner is.
De boomklever vind ik echt de ijsvogel van het bos. Wie eenmaal zijn geluid kent zal zich hem vaker herkennen. De boomklever is van nature een insecteneter die larven en poppen tussen de boombast tevoorschijn haalt waarbij soms hele stukken bast worden verwijderd om eraan te komen. Ook kan een boomklever net als een specht kloppen al doet hij dat niet om in de boom te hakken maar om de larven naar buiten te lokken.
IMG_0034

In de winter lust de boomklever heus wel een een pindaatje of zaadje om zo zijn vetreserves op peil te houden. Hoewel voorzichtig is de boomklever zeker geen schuwe vogel.  Zijn nest maakt hij niet zelf maar gebruikt oude nesten van spechten in een holte in een boom of in een nestkast met een oud nest waarbij hij de opening zorgvuldig dichtmetselt met klei waardoor er maar een kleine opening openblijft waar hij zelf net doorkan.
Gewoonlijk bestaat het legsel uit 7 tot 9 eieren met uitzonderingen naar iedere kant.  Opvallend zijn de kleine territoria die meestal niet groter zijn dan 1000 m².
In een eenmaal gevestigd territorium blijven ze het hele jaar door en komen er alleen enigszins buiten in de winter, in een tijd van voedselschaarste.
IMG_0021

Cadeautjes op de valreep van de winter


 Deze bevroren druppel is niet de mooiste foto maar geeft wel een winters plaatje weer. IMG_0044

Deze houtduif was vanmorgen het was toch al 10 uur , nog helemaal niet genegen om uit bed te stappen .IMG_0032

Deze roodborst was echter wel tot een ontbijtje te verleiden maar wilde wel even controleren wie er achter dat rare zwarte ding stond.

IMG_0048

Deze mus zal wel van dit jaar zijn geweest want hij keek wel heel vreemd op van al dat witte spul onder zijn pootjes. IMG_0042

Toen ik eenmaal weer met bevroren vingers binnen zat bleek ook de roodborst zich lekker volgevreten te hebben en te genieten van het warme zonnetje

 IMG_0002

klein maar dapper ( Troglodytes Troglodytes )


Zo zit je rustig ’s morgens vroeg buiten aan een kopje koffie op een klein knus terrasje.
Het uitzicht op de natte weide met verschillende Klara’s die quasi nonchalant kauwend op hun gras naar me staan te kijken. Een vriendelijk goedemorgen door een luide loei , ook goedemorgen antwoord ik.  De koffie gezet met een zelfgemaakt keukenpapieren filter, dampend in de hand smaakt opperbest.  Het uitzicht van de ochtenddauw en dampende bomen doen koudelijk aan. Toch is het op het kleine terrasje aangenaam vertoeven ware het niet dat ik echt niet snap wat er zo heerlijk zou moeten zitten  aan die kleine charmante klapstoeltjes.
De nacht was kort en luidruchtig geweest. Om half 3 in de nacht hadden een stuk of drie/ misschien zelfs 4 bosuilen besloten om boven ons hoofd een vergadering te houden waarbij blijkbaar toch zeer belangrijke issues besproken dienden te worden. Het was een luidruchtig ge-oehoeohoe waardoor ik verleid werd om mijn warme bed te verlaten en toch even buiten te gaan luisteren wat alle commotie teweeg bracht. Een slapeloze nacht werd vervangen door het beleven van een prachtige super donkere omgeving met als resultaat een prachtige sterrenhemel. Zoveel sterren heb ik al lang niet meer kunnen zien. Zelfs de melkweg was hier met het blote oog te bekijken.

Nog nagenietend van deze ervaring was ik naar de bomen achter het huisje aan het kijken, daar kwam al het kabaal van vannacht vandaan maar helaas geen uil te bekennen. De sparren zijn dichtbegroeid en een gecamoufleerde uil hierin proberen te ontdekken is zo goed als onmogelijk.
Dus zo zit ik nagenietend aan mijn kopje koffie en dan word ik ineens belaagd door een ontzettend fel wezentje, luidruchtig als een wakende merel maar zo klein als een muis.
Meneer is het er blijkbaar niet mee eens om zijn stekje te moeten delen.

Fel rechtop staand wordt alle conversatie naar mij toe gericht. Een gemopper van jewelste en het enige wat in me opkwam was ” Hey Jochie, ook een slechte nacht gehad?”

f 274

Het rustig terug praten verbaasde dit kleine mormeltje waardoor hij leek te bedaren, of misschien was hij wel verbaasd over het accent van die vreemde buitenstaander.  Nieuwsgierig komt hij dapper dichtbij. Is het daarom misschien dat men in de vogelwereld geen winterkoninkje meer wil gebruiken. Deze kleine vogel gedraagt zich als een echte koning.
Ik mag nog even een snelle foto schieten , tijd voor poseren en instellingen aan te passen  is er niet meer bij want al vlug verdwijnt hij tussen de takken om verder weer onzichtbaar zijn territorium in de gaten te houden.

f 279

 

genieten op een zondag morgen


Afgelopen zondag op pad in een Belgisch natuur gebied, net bij ons over de grens en voor ons totaal onbekend terrein. Een juweeltje zoals nog wel zal blijken.  Om te beginnen is er meteen aan het begin een proefveld voor de grauwe klauwier ingericht.  Hopelijk zal hij daar gaan nestelen.
Verder werden we van de ene verassing in de andere verassing geworpen.  Zoveel biotopen bij elkaar is een genot voor de vogelaar, terwijl het gebied op zich niet overdreven groot is maar wel verbonden met andere gebieden.

 

IMG_5316

Het gebied bestond uit veel water, plassen, beekjes, stroompjes,  moerasbos enz.
Ondanks het feit dat het weekend was was het er toch redelijk rustig zodat we niet werden gestoord door blaffende honden, of schreeuwende mensen omdat  honden nooit luisteren. Het was een heerlijke dag, lekkere temperatuur, geen tot weinig wind.

IMG_5231

De hele natuur straalde rust uit. Vogels floten volop, vlinders fladderen over het gras, en in de wei liepen kortgeschoren schapen te grazen. Kleine krokkelende paadjes die tevens toch ook duidelijke routes zijn.

IMG_5264
IMG_5380

En we worden geleid langs schermen en kijkpunten.
Een prachtig voorbeeld van hoe natuur en recreatie hand in hand kunnen gaan.
Zonder te storen kan de toeschouwer genieten van het theater dat de natuur in petto heeft.

IMG_5417
Tenminste een toeschouwer met respect voor de spelers.  Net als in het theater kan een harde stem, een mobiele telefoon een enorm storend element blijken niet alleen voor de spelers maar ook voor het andere publiek.  En dan valt weer op hoe sommige van die zogenaamde natuur-paparazzi met hun grote toeters en bellen zo vol van hunzelf zijn dat ze dat ze blijkbaar alleen zichzelf willen horen, maar vooral willen pochen over alles wat ze gezien hebben IMG_5405
We stellen ons verdekt op achter verschillende open raampjes met een wel zeer comfortabele bank en genieten desondanks het gekakel van de buurman van het schouwspel dat zich langzaam voor onze ogen ontvouwt.  En terwijl we genieten van een capriolen uithalende boomvalk die ik met mijn eenvoudig cameraatje probeerde vast te leggen, Alleen het proberen te volgen van de vogel is al een sport op zich. Hoor ik naast me bij de buurman alleen maar commentaar over te donker, te snel enz.  en ja het is geen wereld foto maar wel mijn eerste boomvalk ooit.

IMG_5398
Terwijl wij al een half uur aan het genieten zijn van meerdere rietgorsen die verstoppertje spelen in het riet wordt de buurman ook ineens wakker , kijk een rietgors. Wij kijken elkaar stil maar ook veelbetekenend aan. Ja een echte vogelaar dat is duidelijk. nog duidelijker toen ik neens een opvallend geluid hoorde. een soort loeiend geluid. eigenlijk best wel dichtbij , De buurman reageerde niet maar was ondertussen wel volop aan het vertellen over et feit dat hij een roerdomp had gefotografeerd. Zo geïnteresseerd dus dat hij het geluid ervan niet eens herkent. Voor mij is het duidelijk deze zogenaamde natuurliefhebber is niets meer en minder dan een natuur papparazzi die zich alleen maar interesseert voor de beste kiek.
Wij genieten nog wat na van de vele vogels die zich laten zien als er opeens nog een cadeautje voorbij komt Opvallend blauw maar ook schuw, toch wel het mooiste vogeltje dan toch op zijn minst een ervan alhoewel ik wel heel veel vogels mooi vind.
IMG_5344

IMG_5345

IMG_5346

IMG_5347

IMG_5348

IMG_5349
Dat is toch op en top genieten zoiets  net als al dat jong grut dat we langs zagen zien komen .  Weer bijgetankt nemen we afscheid van het gebied waarbij we ons stellig voornemen om lekker eens een keer door de week en lekker vroeg weer terug te komen. Waarschijnlijk, zeker weten  niet voor de laatste keer.