Onverwachtse ontmoetingen


Ongelooflijk wat een onverwachte ontmoetingen ,  een staat al jaren op mijn lijstje van die wil ik echt ooit een keer zien vogels. en hij ….? Goed in de dierentuin heb ik hem wel eens gezien maar dat is toch anders.
Vandaag gingen we op pad om te zien of we nog leuke zaagbek, slobeend of iets anders leuks konden zien ondanks dat het water bevroren kon zijn. We hebben een ons een plekje verschanst vrij laat op de middag in een vogelkijkhut.
Heel veel wilde eenden en krakeenden , meerkoetjes en 1 kuifeend verder hoor  het geluid van smienten al kan ik ze door het riet heen niet echt ontdekken.Er staan zelfs kieviten op een dijkje midden in het water. Een vreemde gewaarwording om midden in de winter kieviten te zien en te horen. Kieviten bevinden zich op de vorstgrens is me ooit eens verteld geworden en het is nu 1 graad.  Zou het dan inderdaad zo zijn?

img_0001

Vanuit een ooghoek zie ik ineens een vogel over het ijs lopen richting een rietpol. maar verdween weer net zo hard. Mijn eerste ingeving waterral al had ik hem nog nooit gezien. Tegen mijn maatje zei ik : Had je die gezien?    Het leek wel… maar ik zie hem niet meer, zoiets als een waterhoen maar…. het leek anders….. . Nou ja misschien hebben we nog geluk. Daarna gaat mijn blik weer naar het riet, ik zien iets bruin en het lijkt gestreept . Kijk daar naast je een..( fluister ik ) ….. ja wat is het eigenlijk? Tussen al dat riet is het moeilijk om een identificatie te maken. Iets wat eerst op een bruine vogel lijkt kan zomaar ineens een rat zijn. Mijn maatje : ja ik zag wel iets maar hij had pootjes maar wat het was? … St , het water klotst, waar zit die , oh kijk hier onder het raam ,oh wat is die snel ….
Ik heb geluk als er ineens een kopje uit het riet omhoog kijkt.

img_0004

Een flits, ik klik op goed geluk om maar geen moment van mijn waarneming te missen. Dan klimt hij even helemaal op het riet om alweer in het riet te verdwijnen.

img_0005

Mijn eerste bunzing in het wild. mijn dag kan nu al niet meer stuk. We besluiten nog even te blijven zitten al is het  koud, Ik ben nog steeds benieuwd welke vogel ik nu gezien had als mijn maatje ineens fluistert kijk daar eens op het ijs ? Wat is dat ? …..Ik geloof mijn ogen niet dus toch….. een waterral fluister ik als ik het tenminste goed heb. wat is die snel ? Heb je hem ? vraagt hij wetend dat ik de camera bij de hand heb . Geen idee het ging zo snel.

img_0010

De waterral was alweer verdwenen, nou ja onzichtbaar dan en dat kunnen ze goed. Een mysterieuze vogel die je maar zelden ziet. Voor me zie ik wel het riet nog bewegen dus hij zit in de buurt. Even snel als hij weg is komt hij ineens weer rennend tevoorschijn met een vis in zijn bek, en loopt hij naar de kant. Ik heb geluk in het zicht begint hij het visje te verschalken. En kan ik hem toch nog bewonderen, de houding lijk op een hoen, de snavel is langer en het verenkleed lijkt zo blauw. Een staartje als een winterkoning.

img_0017

De vis leeft nog lang en spartelt bij iedere aanval van de waterral. Als de vis verslonden is een kleine schermutseling langs de kant en beduusd kijken we hoe ineens twee waterrallen naar de overkant vliegen, daar weer het riet in. Heel voozichtig merkt mijn maatje op : Wist jij dat het er twee waren? Nee schat ….Die had ik echt niet gezien. Maar wat waren ze leuk hè.

img_0018

Mijn dag kan echt niet meer stuk , al hebben we allebei steenkoude voeten, de temperatuur gaat nu gestaag omlaag, en het wordt donker en grijs. Tijd om naar huis te gaan voor een warme welverdiende maaltijd en een hete kop koffie. Soms kan geluk zo simpel zijn.

nog eens een tripje van Montfort naar Kranenbroek.


Wat was het warm hè, niet echt weer om naar buiten te gaan of toch?
na al een tijdje rond het huis te hebben gehangen heb ik me toch maar weer even laten dumpen. Ik word zo stijf als een hark van dat hangen, Niets voor mij, nu ben ik gelukkig druk bezig geweest met de konijntjes dus heb ik me wel geamuseerd en  met dat warme weer ben ik steeds naar mijn werk gefietst waar ook weer meer tijd en energie in gaat zitten.  Ik had het zwaar met het warme weer, veel moeten invallen omdat de vakanties al eraan komen , een collega die ziek is geworden dus daar moesten ook clienten van opgevangen worden , pfff met dat warme weer was ik woensdag pas om 15:00 uur klaar , zou eigenlijk naar een vriendin gaan maar ik heb een sms -je moeten sturen dat het niet lukte , donderdag was het ook alweer half drie en toen nog naar huis fietsten met wind tegen met als gevolg dat ik geveld werd door een migraineaanval. voel het nu nog in mijn spieren , vandaar dat toen het vandaag maar 17 graden was vanmorgen ik echt eropuit moest, het was grijs, droog en er stond een frisse wind. Kon niet beter dus. Kon ik tenminste een paar kilometer plattrappen, van Montfort naar het Kranenbroek is het plan. Ik laat me afzetten en heb nog geen tien meter gelopen of daar begint de pret al , eerst een vogeltje dat ik toch echt niet kan thuisbrengen, het geluid ken ik niet hij is zeer klein , en absoluut niet bang maar wel ontzettend druk , na verschillende pogingen gef ik het toch op deze rakker krijg ik echt niet op de foto, dat zijn de momenten dat ik toch mijn oude toestelletje mis , ik had daar een klein telelensje op waar ik wonderen me kon uithalen , nou ja het is niet anders.
Ik loop langs een veld margrietjes van die kleintjes. Hier waait de wind heerlijk door , Er zoemt iet venijnig langs mijn hoofd en even ben ik ben dat de dazen toch lastig gaan doen , ik hoop van niet want dan kan ik me omdraaien , ze moeten me altijd hebben, flinke bulten , en vaak dwars door de kleren heen, ik heb weliswaar lange mouwen maar het is en blijft maar Tshirt stof.  Dan wordt mijn aandacht getrokken door een vreemd vliegende vlinder , zwart -wit een felle streep valt op , die ken ik niet en toch ….? ik heb hem toch ergens gezien ? ik breek er mijn hoofd maar niet over en zorg dat ik een paar foto’s maak ,wat makkelijker gezegd is dan gedaan want het beest wil niet echt gewillig stilzitten .
Energie alles in de natuur draait om energie en ik probeer me bewust te zijn van de energie en vraag of het beestie alstublieft toch even wil poseren haha het lukt. Zie je wel Ceasar de hondenfluisteraar is er niets bij. Het lukt zo goed zelfs dat ik er ineens twee in beeld hebt.  Een boomklever  probeert vanuit mijn ooghoek mijn aandacht te trekken en ik moet mezelf dwingen om gefocust te blijven op dit bijzonder vlindertje.  Maar goed ook want hij al gauw verdwenen,  ik heb nog geen vijftig meter gelopen. dit belooft wat . Ik loop rustig verder genietend van al het gefluit van de vogeltjes om me heen. Verborgen tussen de bladeren voelen ze zich veilig en dapper.  Links van me ligt een graanveld een mooiuitzichtje en het graan rijpt al snel , dat is blij met het warme weer. rechts van me ligt een braakliggend stukje terrein,  Duidelijk te zien dat hier wat gestort is , steentjes enzo, het staat vol met "on kruiden "klaprozen die al ver uitgebloeid zijn, kaasjeskruid en wilde kamille. Het is altijd de moeite waard om eens door zo’n stukje te lopen je kunt er ware schatjes vinden maar eerst even rechts van me ja hoor daar zit die weer die vlinder  dus nog maar een poging en dit keer luken de foto’s goed, waarna ik al snel mijn aandacht kan richten op ander bewegende delen ,  zoals een mooie glanzende kever die afstekend op gestort wit zand zit. ik geloof een rozekever, mooi groot is die.  Dan valt mijn oog op een libel prachtig geel en hij steekt heel mooi af tegen de rode steentjes, Al gauw blijkt dat ze geweldig kunnen zien want een stapje te dicht wordt meteen afgestraft door een opvliegende libel. Het blijken er twee te zijn .En libellen hebben vaak een favoriet plekje dus een beetje geduld en hij zal heus wel terugkomen . 
Geduld met dit soort dingen wordt wel beloond maar nog vaker is het tijdsverdrijf.  Ik heb geen haast . Ik geniet van het koren dat gewoon blauw uitstraald , een zweefvlieg die zich te goed doet aan het kaasjeskruid.   Hij zit helemaal onder en het verbaast me dat hij toch nog naar de volgende bloem kan vliegen . We zijn een uur en nauwelijks honderd meter van vertrekpunt, dat schiet lekker op dus, zo komen we nooit thuis. Dus maar even de pas erin. De kamperfoelie verschijnt overal en versiert aan alle kanten het bos, ik kom veel leuke dingen tegen , mest kevers buizerds in de lucht .drifitge bosmieren . en af en toe een uitzicht op een graanveld . heerlijk om te zien dat de bloemen zicher weer tussen mogen voegen. Je ziet ook dat het veld leeft, het zoemt en trilt van leven . Koevinkjes vliegen mee , maar laten zich zeer moeilijk op de foto zetten . ach we kunnen niet allemaal model zijn. Twee bomen lijken elkaar te omhelsen en elkaar wat in het oor te fluisteren . Ik luister mee maar helaas ik kan niet horen waar ze het over hebben. Het bospad loopt slingerend door het bos. Het is droog en door en alles knispert, wat heel leuk is want zo had ik het meteen inde gaten toen er een muisje rechts van me liep, op het geritsel probeerde ik hem te lokaliseren en al gauw had ik zijn schuilplaatsje gevonden . ook nu is er weer rust, stilte en geduld nodig om dit kleintje op de foto te krijgen .Of het gelukt is zal pas blijken als ik thuis ben , maar ik ben al blij dat mijn geduld en energie beloont werden dor het feit dat het muisje zich weer liet zien en lekker bezig was met muis zijn.  Met tegenzin trek ik me los , maar ik moet verder, al gauw sla ik naar links en als ik het goed gepland heb kom ik bij een nieuw aangelegd gebied dat zomers droog hoort te staan en ’s winters water bevat. Het heeft allemaal te maken met het nieuwe waterbeheer in Limburg wat zeg ik Nederland. Voor me ligt de vlakte uitdagend met een rooie gloed en linkt een groot droge plas die wit afsteekt, dit gebied ga ik ontdekken het mulle zandpad negerend. Dat het droog is is meteen overduidelijk , zandloopkevers vliegen meteen springen voor me uit .een vuurvlindertje steekt mooi af tegen de witte ondergrond. Ook deze maakt het me niet makkelijk. Verderop staat het wilgenroosje fier rechtop, niet alleen want hij wordt vergezeld door de gewone rolklaver. Op die manier domineren ze het gebied.  Een onverwachte beweging in mijn ooghoek laat me weten dat de torenvalk in de lucht staat. biddend. Slecht een op de tien aanvallen is succesvol en dat blijkt nadat hij zich voor de derde keer laat vallen en verbeten zonder prooi afdruipt .
Een hommel leeft zich uit op een distel. Duidelijk te zien dat de hommel een hele andere levenstijl heeft dan
bijvoorbeeld een bij . De hommel wentelt zich helemaal door de nectar
alsof hij in een zwembad zit. Joehoe hoor ik hem bijna roepen, Een bij
is daarentegen veel meer van de Duitse Gründigheit und Netheit en zal 
voorzichtig vanaf de kant beginnen en systematisch de nectar verzamelen. Nee dan een hommel die duikt erin.  Een dagpauwoog fladdert mee. Kievitten dansen door de lucht en pleviertjes proberen roepend die rare figuur in het veld weg te jagen. Een heel klein beetje water staat er nog. Wat opvalt bij de foto’s zijn de rechte begroeide lijnen door het gebied. hele stukken zijn kaal , droog en dor en andere stukken zijn fleurig begroeid met rolklaver dat waarschijnlijk via ondergrondse kanaaltjes gevoed wordt vanuit een beekje/ slootje dat driftig bezocht wordt  door oeverlibelles en weidebeeklibelles, veel blauw dus met af en toe een prachtig metallic groene libelle , het vrouwtje van de weidebeek. Langs dit slootje besluit ik verder te lopen, het helder water valt op en wordt volgeschreven door schrijvertjes die hele verhalen wegwerken. plantengroei en stroming laten prachtige patronen zien .  Ik betrap een haas in de verte en als hij in degaten heeft dat ik hem toch gezien heb schiet hij ervan door.  De beek leidt naar een sluisje waar de oevers weelderig mogen begroeien met riet kragen en waar de karekiet zich dus meteen laat horen . toch maar een stukje terug want hier is geen doorkomen aan. terug wordt ik langs een neiuwe meanderende beek geleid die gevoed wordt door de grote beek.  een groot veld weer met dorre droge grond en bloemen. Meteen laten zich weer vlinders zien. Een hooischuurtje blijkt onbewoond wat ik wel jammer vind. Vandaar kom ik bij de grote weg en maar moet ik eerst even onder de prikkeldraad door om er te komen van hieruit kan ik oversteken en ga ik het landgoed Rozendaal op , bij Sint Joost. Ook hier vliegt dezelfde vlinder die ik in het begin zag, wat het ook is hij komt volop voor. Het Rozendaal is zeer smal maar wel  lang ga je links sta je op het veld ga je naar recht dan sta je weer op de grote weg. langgestrekte slingerend zandpaden brengen me weer dichter bij huis. De varens hebben plaatsgemaakt voor bramenstruiken en donkere vlinders nemen het over. Koevinkjes dartelen hier. Als blijkt dat de zon zo hoog staat dat deze het bospad verwarmt komen al vlug de zoemertjes me lastig vallen en ik besluit inderdaad naar links te gaan hier kan ik me in de schaduw van de bomen verder begeven in de goeie richting zonder bang te hoeven zijn om opgepeuzeld te worden . Links ligt nog een vennetje en ik besluit om hier meteen ook even te kijken . Geen slechte beslissing want ik wordt beloond met een beetje schaduw , een lekker uitrustplekje met het zicht op waterlelies en kikkers. Een prachtige vuurlibel steekt weer mooi rood af . Ook hier zit die dus, twee jaar geleden voor de eerste keer gezien en nu al op een derde lokatie , wat ik weet tenminste.
Het zandpad loopt verder en langzaam kom ik op de plaats van bestemming , mag ook wel het is half vijf , ik geloof dat ik om elf uur begon .  Langs de bosrand zijn er meer bewoners die de koelte van de schaduw opzoeken en eindelijk heb ik het koevinkje te pakken waarna bijna meteen een gehakkelde ook wil poseren.  De aspergetijd is voorbij wat blijkt uit uitgeschoten aspergeplanten die in rijen de omgeving beheersen verderop worden aardappels gered van een woestijn dood door een heerlijk frisse douche waar ik lekker van kan meegenieten . nu nog slechts een zandpad wat zeer droog en dor is en de trip zit erop. uitgeblust bel ik mijn mannetje. Ik heb geen puf meer om verder naar huis te lopen.  Geen puf maar wel voldaan.