Goudvink : Pyrrhula pyrrhula


Weer eens ouderwets eropuit,  het zonnetje schijnt en staat een matig windje dat vanmorgen kil aanvoelde maar die tegen de middag aan eerder aangenaam aanvoelde dan fris.

Het was druk, waarschijnlijk omdat het gisteren de hele dag geregend had terwijl vandaag de dag al vroeg in het licht baadde. Druk en toch vonden wij de rust om om ons heen te luisteren waarbij een blaffende hond wel erg storend kan zijn maar het geroep van mensen op zo’n niet luisterende loslopende hond eigenlijk nog veel meer stoorde. Wat kunnen mensen toch luidruchtig zijn…. of kunnen wij gewoon weinig hebben? Beide staren we omhoog naar de lange dunne dennennaalden van een vliegden waartussen een heel klein vogeltje danst. Groenig met een geel streepje op de kop.  Ons kleinste vogeltje. Hoor je hem ? vraag ik . Nope, zegt mijn maatje. Kan kloppen veel mensen horen hem niet.02-02-2014 Vlodrop (3)

Het geluid is zacht en hoog. Vaak zit dit dotje in gezelschap van andere vogels in dit geval nog een leukertje waarvan ik het geluid al aardig begin te herkennen.  De kuifmees is toch wel een van mijn favoriete mezen, alhoewel de staarmees is ook heel leuk, en de pimpelmees…… 02-02-2014 Vlodrop (1)De drukke mensen lopen langs ons heen zonder ook maar even naar boven te kijken.  Zij zijn druk aan het praten, met hun kinderen of honden of misschien alles tegelijk.  We wachten even tot ze langs zijn gelopen…….ga maar, loop maar lekker door …..dan hebben we weer effe rust. De honden vind ik het ergste. Die horen niet los, mogen zelfs niet los.  Ik weet nooit wat zo’n beest doet. Loopt hij door?  begint hij te blaffen? gaat hij grommen? springt hij tegen me op……? nee ik ben gek op honden, maar heb het niet op vreemde loslopende honden, die jagen me de zenuwen op het lijf.

We lopen maar weer verder genietend van het geluid van de specht, boomklever en de mezen.  Op een gegeven moment lopen we langs een stukje open terrein een miniakker. Langs dit akker wemelt het van de vinken en mezen. We luisteren en ik wijs mijn maatje erop dat ik een goudvink hoor. Ik weet het bijna zeker. een heel zacht en kort djuuu. Heel onopvallend. Ik kijk in de bomenrij maar niks te zien. Heb ik het niet goed gehoord?  Een aankomende luidpratende groep haalt ons uit de trance we lopen verder. Weet je wat? zegt mijn maatje we lopen hier naar links en dan onder het tunneltje door dan komen we weer bij de Dahlheimer Molen uit en dan kunnen we zo weer terug naar de auto. zo gezegd zo gedaan. Bij de dahlheimer molen was het echt superdruk.  Het hele terras zat vol met koffie en chocomelk-drinkende mensen en het rook er naar warme wafels. Voor ons niet weggelegd die drukte dus we lopen gewoon door.

Regelmatig genietend van de vogels, zoekend in de boomtoppen. En toch was het een goudvink zei ik , waarop mijn maatje zei ik hoor hem ook af en toe.  We horen het vage toontje hier en daar maar zien ho maar.  Daar staat de goudvink ook wel om bekend een prachtige verschijning maar erg onopvallend en dat ondanks de opvallende kleur. Ik herinner me een keer dat er een goudvink voor me zat op een meter of 10 afstand,  ook in de winter dus kale bomen ik zag hem,  keek even opzij om mijn partner aan te stoten  en had daarna de grootste moeite om hem weer terug te vinden.

Ons rondje zat erop en we liepen gedeeltelijk dezelfde weg terug zodat we lekker door het bos bleven lopen in plaats van over de gewone weg. En zo kwamen we weer langs het akkertje. maar nu anderhalf uur later, de grote drukte in het bos was voorbij,  Ook nu weer wemelde het van de vogels, koolmezen, pimpelmezen, vinken, zelfs een zwartkop en ineens weer heel zacht Djuu…….. We voelden ons niet meer opgejaagd en ondanks de toch al naderende zonsondergang bleven we staan om nu eens op ons gemak te bekijken welke en hoeveel vogels er nu zaten.  Djuu…
Hoor je hem? Ja …. ik neem mijn camera en zoek het gebied af waar het geluid vandaan komt. ik zie iets en klik….. ja zeg ik volgens mij is dat een goudvink….. ik laat de foto zien … hij is niet van al te beste kwaliteit, takjes, wazig enz. maar …. we zien de zwarte kop de dikke snavel.. ..

02-02-2014 Vlodrop (28)

Waar ? zegt mijn maatje ik wijs en  hij neemt de verrekijker.
Ik zie een vink 02-02-2014 Vlodrop (21)

Ja ik ook maar kijk  dat is toch echt wel een goudvink of niet???? ik zie daar toch ook  oooh kijk daar ………. daar is die ,02-02-2014 Vlodrop (39)in de verte zie ik duidelijk een rode buik . we hebben het geluk dat de ondergaande zon achter ons ligt en de vogel mooi verlicht. Terwijl ik probeer in te zoomen en de vogel steeds dichterbij haal zie ik ineen nog eentje, fletser weliswaar. Het vrouwtje.  Meteen als ik deze zie zie ik een vogel de andere wegjagen van zijn plaats . Nog een goudvink . Ik zie er volgens mij twee , een koppeltje zei ik net.  niet veel later telde ik zeker weten drie mannetjes en een vrouwtje.  De goudvinken zitten op een toch wel behoorlijke afstand en het licht wordt al snel minder.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Mijn maatje geeft aan dat het niet erg verstandig is in het donker en wil nu toch graag verder zodat we kunnen zien waar we lopen , maar eigenlijk ook weer niet want zijn oog wordt gevangen door een vogel die een dennetje in schiet…….Volgens mij zag ik zelfs twee vrouwtjes….we zullen zien mijmer ik nog door op de goudvinken.

02-02-2014 Vlodrop (70)
Welke is dat ? Waar ? vraag ik en weer wordt de camera gericht. Nog een soort die we nog niet gezien hadden maar die we zeker verwacht hadden

02-02-2014 Vlodrop (74)

Het is een geelgors, ook hier zagen we er weer meerdere van.
Met moeite rukken we ons los van het plekje dat heerlijk rustig was en vol leven. We moeten echt verder …terug naar de auto en we zijn toch behoorlijk wat afgedwaald dus het is nog even voordat we bij de grotere weg komen.
Toch ook hier worden we weer eventjes afgeleid als er ineens vlak bij ons een luid geklop klinkt

02-02-2014 Vlodrop (76)

Een grote bonte specht , leidt ons het bos uit.
Een vruchtbare middag waarbij we veel gezien hebben en vooral heel veel genoten hebben ondanks de drukte om ons heen.  Van mij mag het weer zo blijven, ik vind het wel lekker zo met het zonnetje.

 

De torenvalk


Ik heb deze al eens gepubliceerd, maar ik vind hem zelf zo mooi en lees hem graag, het brengt namelijk een herinnering terug waarbij ik op de dijk van de Stevolplas stond en het hele tafereeltje gade sloeg, inderdaad in de stromende regen.

Ik was zo gebiologeerd, door het tafereel dat zo dichtbij mij plaatsvond dat ik wel moest blijven kijken, mijn zorgen leken ineens zo onnozel met deze overlevingsvlucht.  Mijn negatieve gevoelens stroomden weg door de regen en maakten plaats voor hoop en behoefte aan een nieuw begin.   Gisteren was ook zo’n regenachtige dag maar vandaag schijnt volop de zon. Ik ga nu lekker naar buiten,genieten van mijn eigen tuin  in wording en wie weet morgen weer eens een hele dag op pad. De baterijen in de lader, de verrekijker op scherpte.  Ik ben er niet veel maar ik geniet, ik leef en heb echt de liefde van mijn leven teruggevonden , een maatje voor het leven met dezelfde interesses en dezelfde liefde voor het leven, de natuur en mijn tuin.  Voor het eerst geen behoefte meer om alleen te zijn, wel wandelen en erop uit, maar geen vlucht meer. Ik heb rust gevonden ondanks het feit dat we het ontzettend druk hebben. Mijn werk met nog steeds alle commotie, mijn grote kinderen met grote problemen, zijn bedrijf met klanten, zijn best om mij hierin in te werken  en zijn bijna grote kinderen met hun al evengrote problemen.  Niets vergeleken met deze overlevingsstrijd natuurlijk.

De torenvalk
Een dag in November,

Biddend in de lucht, hangt ze stil. In de stromende regen. Ze moet wel. Ze heeft veel honger.

De wind en de regen moet ze nu trotseren om haar maag te kunnen vullen. Het is nu of nooit
want ondertussen is het al vier uur in de middag geweest en over een klein uur is het alweer donker. Als de torenvalk dan geen prooi heeft zal zij de hele nacht honger moeten lijden.
Dit is voor het kleine torenvalkje niet het meest ideale uitgangspunt, koude nachten en regen drainen het energieniveau van de kleine roofvogel. Als het energieniveau te laag wordt zal ze niet eens genoeg energie hebben om de volgende ochtend fatsoenlijk te kunnen jagen en afhankelijk moeten zijn van een  wel zeer onoplettende muis.

Ze weet dat die er echt nog niet zomaar zijn. De temperaturen liggen hoger dan gemiddeld en de muizen kunnen zich nog zonder problemen vol stouwen met allerlei achtergebleven maïskorrels, zaden enz. Voor de torenvalk funest want dat betekent dat ze extra hard moet werken om haar maag te vullen. De muizen zijn verzadigd en voldaan en laten zich nu niet snel zien.
Biddend hangt ze in de lucht, dan ineens slaat ze haar vleugels langs haar lichaam en laat zich vallen tot de halverwege de hoogte. Even klapperen de vleugels, de staart staat wijd open, sturend en turend. Ze klapt haar vleugels uit en maakt weer hoogte.

Blijkbaar was datgene wat ze gezien had weer weg.  Ze vliegt naar de oude zwarte versteende boom die kaarsrecht staat, paraderend als getuige van herinneringen aan oude vervlogen tijden. Even rust ze uit. Haar borst gaat zichtbaar op en neer ze is uitgeput. Maar de tijd dringt.

Ze realiseert zich dat ze het nog een keer moet proberen en na enkele seconden kiest ze weer het luchtruim. Ze vliegt en tuurt de grondoppervlakte af op zoek naar beweging. Ineens laat ze zich vanuit haar vlucht vallen haar vleugels strak langs haar lichaam, even verdwijnt ze uit beeld en schiet ineens langs de waterkant weer omhoog. Om zich  op een kleine meeuwensoort te storten, die terwijl hij geraakt wordt even uit koers raakt.

Het valkje heeft zich uit wanhoop op een zeer ongebruikelijke maar onoplettende prooi gestort. De kleine meeuwensoort blijkt echter een visdiefje die qua vliegkunst echt niet onderdoet aan het valkje en kan zich dan ook heel snel herstellen. Hij schiet er als een speer vandoor. Voor het valkje was het alles of niets en nu heeft ze misgegrepen.

 

Uitgeput wordt ze gedwongen om een paaltje op te zoeken. Ze schudt de regen van zich af. Ze heeft een hekel aan regen want met natte veren vliegen kost veel te veel energie. Gelaten kijk ze om zich heen. Ze ergert zich dat ze zich heeft laten verleiden. Ze schudt nog een keer de veren uit en poetst de vleugelpennen nog even goed op. Als ze zich nu eens even beheerst ondanks de honger, dan kan ze zorgen dat ze goed uitgerust is, misschien stopt het nog wel even met regenen. Ze zet haar veren op om zich te beschermen tegen de snijdende wind. Geïrriteerd probeert ze haar gedachten aan de lege maag opzij te zetten.

 

Langzaamaan stopt het met regenen, ze maakt zich klaar voor een volgende vlucht, de veren worden nog even goed na gekeken. Ze neemt even de tijd om de weerhaakjes van de veren op te ruwen zodat de haartjes weer goed aan elkaar plakken, zo zal ze dadelijk nog sneller en wendbaarder zijn. Achter haar breken langs de horizon de wolken en schijnen de laatste zonnestralen ineens tussen de wolken door. Haar tijdsraam  heeft er plots een half uur bijgekregen en met aan de andere kant een regenboog kiest ze het luchtruim, de wind die wat vriendelijker is geworden neemt haar mee omhoog. Ze spaart ze energie en is ze klaar voor een laatste jacht. Haar oog spiedt iets en gelaten laat ze zich zakken, de vleugels wijd, de staart open en manoeuvrerend, De wind die haar net zo’n parten speelde werkt eindelijk mee, het urinespoor van de muis is vers, ze laat zich zakken , nog een beetje waar eindigt het spoor?

Ineens klapt ze haar vleugels tegen het lijf en laat zich naar beneden vallen de poten vooruit. Op het laatste moment spreidt ze haar vleugels weer en bemerkt dat haar poten stevig een dikke sappige muis vast hebben gegrepen.

Eindelijk. Ze heeft vandaag weer geluk gehad. Deze nacht zal ze ook weer overleven .

koude voeten


Met deze wisselende temperaturen heb ik last waar menige vrouw last van heeft, namelijk ……..koude voeten.  Toen ik laatst in de Doort was en dus na een nachtje vorst het water alweer dicht was en de meeste watervogels verdwenen waren behalve de meerkoeten die ineens zeer verdraagzaam in een groep bijelkaar zwommen, vroeg ik  het me ineens weer af hebben die beesten geen koude voeten?  Ik heb die vraag al eens eerder gesteld aan mijn lief en die had er toen een antwoord op.  Toen wel nog, maar toen de vraag werd gesteld tijdens de vogelherkenningscursus wisten we allebei het antwoord niet meer, ja het had iets te maken met de bloedsomloop toch? terwijl we elkaar vragend aankeken.   De belofte kwam dat het uitgezocht zou worden en via mail kregen we antwoord. 
Sommige dingen zijn heel simpel , wat doen wij mensen als we het koud krijgen? Juist we trekken onze voetjes omhoog op de bank en kruipen lekker dicht en liefst ook nog tegen elkaar. Vogels doen dit ook. Als ik naar mijn Parkietjes kijk in de volière dan zie ik dat ze ’s avonds als het koud wordt de pootjes intrekken en lekker knus tegen elkaar gaan zitten. Het roodborstje in de tuin die het ,vanwege zijn eigen opvliegerige temperament, in zijn eentje moet doen zie ik  tijdens de schemering wegschieten in de spreeuwenpot waar hij lekker beschut kan overnachten.  
De vogels lijken dan lekker dik en dat komt omdat ze hun veren opzetten , de veren die in laagjes over de huid ligt kunnen als een vorm van kippenvel denk ik dan opgezet worden waardoor er tussen de veren lucht kan komen, die lucht past zich aan aan de lichaamstemperatuur en beschermt tegen de koude invloeden van buiten af, net zoals je aan plant afdekt met plastic. Een scuba-duiker doet dit met zijn duikpak, in het pak wordt water gelaten en dit water wordt door het lichaam opgewarmd maar zodra het op temperatuur is beschermt dit laagje tegen afkoeling.  Een ander laagje dat beschermt is een vetlaagje zoals wij vrouwen wel weten is het in de winter heel moeilijk afvallen juist omdat ook het menselijk lichaam een laagje vet gebruikt om warm te blijven dikkere mensen hebben het over het algemeen minder koud dan dunne mensen.  Vogels doen dit ook vandaar dat ze in de winter zo gek zijn op zonnebloempitten en pinda’s die veel plantaardige vetstoffen bevatten.
Maar hoe zit het nu met de poten? De poten hebben geen vet , tenminste niet als ik die spillebeentjes van de parkieten bekijk, ze hebben ook geen veren om op te zetten.  En als ze dan toch onder het lichaam opgetrokken zijn dan staan ze nog steeds op het ijs of koude vloer en tak waardoor de wind er toch bij kan komen. Zeker zo’n lekker guur noord of oosten windje lijkt mij behoorlijk koud optrekken. 
Nu blijkt dat vogels een heel vernuftig systeem hebben in hun bloedvaten.  Ik wou dat ik het had, bij vogels liggen namelijk de slagader (waarmee het bloed naar de voeten wordt gevoerd) en de aders (waarmee het bloed van de voeten weer terug wordt gevoerd) heel erg dicht tegen elkaar.  Daardoor kan het warme bloed in de slagader al warmte afgeven aan het terugstromende bloed dat daardoor weer opgewarmd wordt maar dat daardoor natuurlijk ook minder warm bij de voeten aankomt en dus minder warmte kan verliezen aan de buitenlucht.  De warmte wordt dus effectief afgegeven waar het nodig is en niet aan de buitenlucht zoals  je zo hebben als je de verwarming aan hebt staan met de raam open. 
Het hele aparte van dit verhaal is dan ook nog een dat de terugkerende ader zich verplaatst in de poot, geen idee hoe ze het doen maar in de winter ligt deze ader in de kern van de poot zodat er zo weinig mogelijk warmte verloren gaat maar in de zomer is juist het omgekeerde het geval dan ligt de terugkerende ader juist aan de oppervlakte van de poot waardoor de vogel juist in staat is om weer gemakkelijk  overtollige warmte aan de omgeving  af te staan en dus kwijt te raken.  
Ik hoop het ingewikkelde verhaal op een makkelijke manier uitgelegd te hebben maar ik verbaas me iedere keer weer over die wonderlijke wereld die natuur heet.  
 
 
 
 

Stilte en rust


Klokslag half negen en daar stond ik. Nou om en nabij zeker.
Alleen op de lege stille  parkeerplaats. De Grote Peel ligt nu op een steenworp afstand.
Al een tijdje wilde ik deze kant op. Heerlijk genieten van de natuur was mijn plan. Ik loop het eerste bosje in en ik herken het meteen ondanks dat ik al een tijdje niet meer ben geweest. De eerste routes waar het meestal wel druk is en waar het leuk is vertoeven als straks de heikikkers weer blauw zijn, maar nu wil ik effe geen mensen tegenkomen.
Zodra ik uit het bosje kom kijk ik meteen op die bekende enorme watermassa die er eigenlijk zeer stil en verlaten uitziet. Ik loop de steiger op en dan pas valt op hoe stil het is, geen vogel fluit, geen rimpel verstoort het oppervlakte.

Dat is ook niet gek als je bedenkt dat het net afgelopen nachten flink koud is geweest. op het water ligt al een laagje ijs en het is dan ook niet verwonderlijk dat de beesten hier heel wat slimmer zijn dan ik en lekker beschutting hebben opgezocht. De gure koude wind, krachtje drie tot vier die ik zelfs hoor fluiten langs het gras en pijpenstrootje ,laat mij voelen dat ze niet eens zo stom zijn, en ik krijg heel even het gevoel van je bent echt niet normaal meid.
Heel even maar want eigenlijk beginnen mijn benen al te kriebelen en mijn hart jeukt. Dan komt mijn koppigheid naar boven, ik moet en zal. Daarom vind ik het dus helemaal niet zo erg dat het zo stil is op het water want anders zou ik alleen maar opgehouden zijn op een moment dat ik dat eigenlijk nog niet wil. Ik wil niet stil staan ik wil lopen, mijn frustraties eruit lopen eigenlijk.Dus ik loop al gauw langs de waterkant verder waar ik heel even gauw bij de vogelwand kijk, om te zien hoe een aantal eenden proberen om het water open te houden door te blijven drijven in het wak.
De eerste beste kans die ik krijg om van de route af te wijken grijp ik aan om meteen lekker de leegte in te dwalen. De zon staat laag en schijnt irritant in mijn gezicht me dwingend naar de grond te kijken  en zie ik hoe wit deze is. Gevormd door de koude van afgelopen nacht. Als ik even om me heen kijk zie ik hoe de witte wereld heel langzaam van kleur verandert omdat de zon de witte kleur doet verdwijnen waardoor het gele dorre gras een prachtige gouden gloed krijgt.

Kilometers verdwijnen er onder mijn voeten. Ik loop door terwijl de wind lekker jakkert en me af en toe de koude rillingen bezorgt. Is het wel de wind die dat doet? Ben blij dat ik op het laatste  moment nog even mijn muts gegrepen heb.
Na een tijd kom ik een beetje tot rust, mijn tempo verlaagt.
Ik kijk om me heen naar de grootsheid en wijdsheid van het gebied. Er is niets te zien dat doet denken aan de menselijke wereld. Er is alleen maar leegte. Als de wind zich ineens in mijn nek nestelt, ben ik blij dat ik goed voorbereid was en me lekker warm gekleed hebt maar desondanks mis ik mijn warme deken ontzettend. De stilte komt daardoor oorverdovend hard aan. Ineens voel ik me alleen, maar zeker niet eenzaam.
Ik denk aan de woorden ooit gefluisterd in mijn oor, het komt wel goed. En ik kijk naar het enorme gebied voor me. Ongerept, puur, en met een gouden schoonheid, als een ongelezen boek.
Alles ligt open en alles is mogelijk. Ik realiseer me dat ik mag genieten van deze unieke schoonheid dat met geen goud te betalen is. De rust komt over me heen en mijn zintuigen draaien ineens overuren. Mijn blik werpt zich weer naar buiten en als een teken zie ik een prachtig silhouet op de bramen struik en instinctief neem ik mijn verrekijker, dit is eentje om van te genieten en ik weet al wat het is voordat ik ook maar een blik geworpen heb en jawel hoor…een klapekster steekt fel af.

De temperatuur loopt een klein beetje open de wereld begint wat meer te bewegen, af en toe fluit er iets. Het leeft weer
De frustraties worden afgeworpen, en de schreeuw van een buizerd laat me intens genieten.
Ik sta stil en terwijl ik mijn longen volzuig besef ik dat ik geniet van het leven, en dat ik uitkijk naar de toekomst. Een nieuw hoofdstuk, zelfs een nieuw boek.

MEER FOTO’S

stormpje


Binnen 5 minuten

bomen lagen plat , mijn hor vloog ertussen uit , die ligt daar ergens in de heg.

 


busje werd eventjes opzij gezet door de wind
Pim belt net, is veilig aangekomen op school, met dat ze naar binnen gaan waait er een boom en die neemt even drie auto’s mee.

Stuart komt net binnen, overal liggen bomen op de weg,  moest binnendoor naar huis zelfs in Susteren onder de tunnel ligt een boom, de politie en de brandweer zijn volop uitgereden , Pim is veilig op de diplomauitreiking maar wij kunnen er nu niet naar toe. De jongens krijgen een leuke avond met buffet en daarna mochten wij ouders komen , helaas.  Elena zou naar Susteren gaan naar een feestje. na overleg hebben we besloten haar gauw op te halen bij haar vriendin want ze zouden samen gaan , want Stuart vindt het onverantwoord met al die bomen om haar naar Susteren te laten rijden , hij heeft het de andere ouders ook maar afgeraden. Noodweer dus.